Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Moderators: Apple, Coby, petraaken, C_arola, Dyonne

 
 

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-03-19 04:10

Ik ben al een paar jaar lid van Connection Training maar zie het wel als gewoon clickertrainen - alleen is het bewuster en correcter clickertrainen dan de meeste 'oefeningnajagers' doen.

Dus wat je bijvoorbeeld in de klassieke dressuur nog steeds ziet: een paard de piaffe aanleren door bij te tikken met de zweep tegen het achterbeen, wat resulteert in een paard dat weliswaar piaffeert maar ook geirriteerd met zijn staart naar de zweep zwiept, en uiteindelijk ook de rest van zijn leven zal blijven staartzwiepen in de piaffe omdat hij nou eenmaal heeft geleerd dat irritatie en het staartzwiepen bij het kunstje hoort.

Als je clickertraint zoals connnection training-trainers doen, dan skip je om te beginnen zoveel mogelijk alle methodes die irritatie opwekken (zoals aantikken van die achterbenen om piaffe te leren) en zorg je ervoor dat de methode en de manier waarop je de methode inzet zo stressvrij mogelijk zijn voor het paard zodat hij vanaf het begin leert: deze oefening is leuk en ontspannen, zo ontspannen dat ik me optimaal kan concentreren op het leerproces. Want gestresste paarden leren veel slechter.

Je mag trouwens nog steeds teugels, zwepen en dergelijke gebruiken, maar bij elk hulpmiddel dat je gebruikt (zweep, clicker, teugels, voer) is de belangrijkste vraag: hélp ik mijn paard hiermee of voegt de manier waarop ik dit hulpmiddel gebruik (per ongeluk) stress toe? Zoals je heel vaak ziet bij clickertrainers die veel te lekkere beloningen gebruiken bij hun paard waardoor hun paard na de eerste beloning in een soort food-frenzy terecht komen en als een piranha om je heen cirkelen omdat ze alleen nog maar aan het voer kunnen denken en niet meer aan de opdracht. Ook op die manier kun je nog steeds clickeren, maar je werkt je paard dan net zoveel tegen als dat je hem helpt. Wil je je paard echt helpen, dan kijk je naar wat hem helpt. Schrikt hij steeds van het geluid van de clicker? Dan kies je een ander signaal. Reageert hij niet op de beloning? Dan neem je iets lekkerders. Wordt hij een piranha? Dan kies je iets saaiers. Reageert hij heftig op de zweep als je de Spaanse pas aanleert? Neem dan een target ipv een zweep. Wordt hij overenthousiast van de target? Leer hem dan eerst ontspannen stil te staan met zijn hoofd laag naast de target en begin dan pas weer met targetten opbouwen.
Hetzelfde geldt voor het omgaan met tresholds bij bijvoorbeeld enge dingen zoals de trailer. De meeste clickertrainers vragen het paard naar de trailer te lopen tot hij stopt en belonen dan. Dan beloon je niet alleen voor het verkeerde gedrag (stoppen ipv naar de trailer lopen), maar het paard stopte omdat de twijfel toesloeg. Daarvoor belonen is op zich niet erg (twijfel/angst is geen gedrag en kan dus ook niet getraind worden of op commando gezet worden), maar het zorgt ervoor dat het paard zich tijdens het leerproces opeens herinnert 'O ja, dit vond ik best griezelig'.
Als je vanuit de emoties van het paard traint, dan loop je samen naar de trailer en stop je hem voordat hij zelf op het idee komt om te stoppen - en beloont hem uitbundig. Wat je dan krijgt is een paard dat door de mens gestopt werd terwijl hij zelf dacht 'O, ik kan nog wel een stapje dichterbij'. Vervolgens krijgt hij een berg beloningen terwijl hij überhaupt nog geen twijfel of angst voelde voor die trailer, en dus zal hij daarna met veel meer vertrouwen naar de trailer toe lopen (en ook dan stop je hem net voordat hij begint te twijfelen). Omdat je steeds de oefening afbreekt voordat de angst/stress/spanning de kans krijgt om toe te slaan krijg je een paard dat zich vanaf dag 1 heel optimistisch en vertrouwd voelt als hij de trailer ziet - ook al kan hij nog niet eens op 50 meter afstand komen. Het punt is dat je die training van 60 meter afstand naar 50 bent gegaan terwijl het eerst nog bange/boze/twijfelende paard tijdens die hele training zelf dacht 'O, maar ik kan best wel dichterbij voor ik bang wordt!'. De kunst is dus om als mens je oefeningen steeds af te breken voordat het paard die angstdrempel voelt. Dan krijg je ontspannen en dappere paarden die alles wel willen leren, ook de enge en moeilijke dingen, want je geeft ze gewoon niet de kans om te voelen dat die dingen eng of moeilijk zijn. :)

Connection training is in feite dus gewoon góed clickertrainen, alleen zetten zij het heel goed uiteen, hebben super filmpjes die elk gedrag in stukjes hakken en benadrukken steeds dat het niet alleen om het gedrag gaat, maar vooral om de emotie. Ze zijn dus nog steeds gewoon gedragstrainers (vrijwel elk filmpje in hun online cursussen bestaat uit de vraag 'hoe kan ik x trainen?'), maar dan trainers die zo intelligent mogelijk trainen, daarvoor de emoties van het paard inzetten als richtlijn en dat ook heel goed wetenschappelijk onderbouwen. Ik ben dus fan! :j


xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-03-19 21:12

Volgens mij doe je het zo prima Gerlindie, je hebt het dan namelijk niet over een trainingssituatie maar iets wat je in real life overkomt. Als het paard dat ik nu train iets eng vind laat ik haar ook meteen stilstaan, beloon ik voor het stilstaan en laat ik haar net zo lang naar het enge ding kijken tot ze het saai vindt worden en dan gaan we door. Dat is echter geen echte trainingssituatie, maar meer een confrontatie met iets engs in het alledaagse leven.
Een trainingssituatie zou zijn als je iets engs in de bak legt en een sessie gaat besteden aan het oplossen van die angst. Dan kun je je paard steeds over zijn grens laten gaan en daarvoor belonen, of je kunt hem ook steeds belonen voordat hij het eng begint te vinden. De laatste methode is de filosofie waar ook connection training mee bezig is. Dus niet in een training de confrontatie opzoeken (jouw voorbeeld van het mennen is een voorbeeld van een confrontatie niet uit de weg kunnen, wat anders is), maar in plaats van te focussen op de confrontatie te focussen op wat je paard op dat moment wél kan/wil met een positief gevoel en dat uit te bouwen.

Allebei de methodes werken trouwens, alleen de methode waar je paard steeds iets over zijn grenzen moet gaan voor hij zijn beloning krijgt zorgt ervoor dat hij ook steeds alle negatieve emoties voelt die bij die grens horen. Als je steeds net onder die grens al beloont en alleen meer vraagt als je paard meer aanbiedt doordat hij zelf die grens oprekt dan wordt een paard veel zelfverzekerder; hij krijgt namelijk nauwelijks meer de mogelijkheid om angst te voelen.

Het betekent ook dat je als trainer geduld moet hebben. Ik zou mijn huidige trainingspaardje bijvoorbeeld graag over balkjes willen laten draven voor haar rug, maar ik weet dat als ze balkjes ziet ze wat gestresst raakt en er blind als een soort robot overheen draaft en pas weer gaat nadenken over stelling/buiging/rust/ontspanning als ze achter de rug zijn. Dan kan ik ervoor kiezen om haar net zolang (weken) over die balkjes te laten draven tot ze beseft dat die stress bij mij helemaal niet meer nodig is en ontspant, of ik kan het helemaal opnieuw opbouwen op een manier waarop ze vanaf het begin 0 stress heeft. Dus met 1 balkje en daar in stap aan de hand overheen. En dan blijkt dat ze dat ook al best spannend vindt en no way met hersens aan over dat balkje kan stappen, laat staan boven het balkje stil kan staan of iets anders doen dan er blind overheen marcheren. :+
Vroeger koos ik voor methode 1 (en die werkte ook), nu kies ik voor methode 2 omdat ik het niet meer belangrijk vind dat een paard iets doet, maar hóe hij dat doet. Een maand lang in ontspanning opbouwen in stap aan de hand van 1 balkje tot 2 tot 3 tot een drafje tot longeren betekent dat elke stap in die tussentijd in een ontspannen voorwaarts-neerwaarts houding ging, ook al was het nog geen draf over een serie balkjes. Met de eerste methode ga je een maand lang over die balkjes tot de ontspanning is gevonden en dat traint weliswaar de been-optil-spieren, maar de nog gestreste houding die het paard die maand lang heeft traint tegelijkertijd alle spieren die ik niet wilde trainen.
Dus kies is tegenwoordig voor optie 2. :)

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-03-19 21:44

Ja, vooral dat leren zien wanneer je paard bij zijn grens komt is het belangrijkste, want dan kun je bij de allereerste signalen al meteen stoppen en belonen. Vaak zijn het hele kleine signalen waarmee paarden aangeven dat ze stress opbouwen en dus in de buurt van hun drempel komen. Bijvoorbeeld van je weg kijken en langdurig staren naar iets onzichtbaars in de verte, hoofdschudden, gapen, kauwen, likken, tong uit de mond, uitschachten enzovoorts. Helaas worden dat soort signalen tegenwoordig 'calming signals' genoemd omdat daar het verhaal omheen is gebouwd dat paarden die laten zien om zichzelf hun omgeving te kalmeren, maar zelfs als ze dat om die reden zouden doen dan is dat alsnog niet belangrijk; ze doen het omdat ze stress voelen en of ze die signalen nou laten zien omdat ze gestresst zijn, om zichzelf te kalmeren of hun omgeving te kalmeren, punt je dat de basis is: stress! Dus als trainer ga je proberen om al die signalen voor te zijn en als je het eerste signaal ziet bij voorkeur de oefening meteen af te breken, te belonen voor het afbreken en zelf een mental note te maken van waar deze drempel lag zodat je bij de volgende poging daar onder kunt blijven. Het voelt een beetje als 'achteruittrainen', want vaak kan het paard al veel meer, alleen doet hij dat allemaal met stress, dus stop je nu al veel eerder, nog voordat hij die stress begint te voelen en probeert dat stressloze gebied vervolgens steeds verder op te rekken.

Vandaag besloot ik voor het eerst te gaan wandelen met het paardje dat ik nu train en die was de hele wandeling superbraaf terwijl we bijna van het pad geblazen werden (okee, misschien was mijn timing ook niet heel erg handig 8-) ), maar ondanks dat ze dapper aan een los touwtje naast me liep en geen pas verkeerd zette was ze wel steeds aan het kauwen en likken en schudde ze opvallend vaak haar hoofd - iets wat ze tijdens onze normale longeertraining die we daarvoor nog deden helemaal niet deed. Dat waren dus allemaal stresssignalen die aangaven dat ze het heel erg braaf deed maar toch echt wel op haar tenen liep. Als je die stresssignalen niet zou herkennen dan is het heel makkelijk om te denken 'O, superbraaf paard vandaag, deed precies wat ik zei terwijl paarden van stalgenotes ervandoor gingen in deze storm, aangezien het vandaag zo superbraaf ging gaan we morgen hetzelfde doen maar dan maken we het een stapje moeilijker en doen we het onder het zadel.'
En dan is ze 'ineens' niet meer superbraaf, want terwijl ze vandaag tegen haar drempel aan zat (wel gestrest maar kon nog braaf zijn) gaan we er dan natuurlijk vol overheen.

Voor mij was het erg nuttig om zo al haar stresssignalen eens voorbij te zien komen, en erg interessant dat al die signalen weer stopten toen we weer op het erf waren en we de normale dingen deden. Maar goed, dit was ook niet echt een training (ook al gingen er flink wat wortels in ;)) maar eerder een verkenning van wat ze voor paard is en wat ze wel/niet aankan. Ik weet nu dat ze echt haar stinkende best doet om braaf te blijven ook als ze iets behoorlijk spannend vind, maar dat betekent ook dat ik haar de komende dagen niet ga pesten met nieuwe wandelingen in de storm en de echte wandeltraining met spannender dingen (het verkeer, sloot, water, hoogteverschillen) pas ga opbouwen als het wat stressvrijer weer is. In de bijna-drempelmodus kan ze namelijk toch niet echt iets leren, dus het heeft geen zin om het moeilijker te maken als ze nu al haar uiterste best doet om ondanks haar stress zo braaf te blijven. :)

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-03-19 23:29

Dat stilstaan, clicken & belonen voor elke auto/vrachtwagen deed ik ook met Rio die niet super verkeersmak was toen we op onze laatste stal kwamen. Dat trainen was ook best nodig met onze smalle, drukke polderwegen waar iedereen 80 rijdt. Toen Rio het kunstje begreep - elke auto = stilstaan en voer - vond hij helemaal geweldig en probeerde hij mij er vervolgens van te overtuigen dat hij ook echt bij elke passerende fietser ook stil moest staan en een beloning moest krijgen. :')
Datzelfde systeem wil ik met dit paardje ook gaan volgen, maar voor we zover zijn dat we op de weg kunnen oefenen wil ik dat ze eerst stressvrij over de oprit kan wandelen (dat is dus weer dat onder de drempel blijven), dus nog even geduld.. :D

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 05-03-19 14:53

@ Maflinger: het klinkt alsof jij niet echt clickertraint maar gewoon een tongclick als commando voor gedrag/verandering gebruikt en als beloning alleen je stem gebruikt - of doe je dit allemaal naast het clickertrainen?

Wat mijn clicker is varieert eigenlijk per paard. Bij de meesten gebruik ik een tongclick met het puntje van mijn tong direct achter mijn voortanden, een vrij hoog geluid dat duidelijk anders is dan het klak-klak-geluid waarmee mensen hun paard bijvoorbeeld aansporen. Rio was een meester in het horen van dat vrij zachte klikje, en hoorde hem soms zelfs als hij helemaal niet gegeven was. :+ Maar bij sommige paarden gebruik ik ook andere signalen als clicker.
Voorbeeldjes van clickersignalen (en een update voor Ieris ;) ): Na Rio's dood kreeg ik vrijwel meteen verzorgpaarden/projectjes aangeboden en die waren allemaal anders en hadden ook allemaal een andere click nodig. De eerste moest de eerste stappen naar inrijden zetten en had eigenlijk een geweldig cool en geweldig nuchter karakter, maar had helaas ook gigantisch veel angsten en issues door een heftig trauma dat ze opliep als veulen en was nu door haar problemen plus haar gigantische grootte ook af en toe echt gevaarlijk (stalhouder tegen de boxwand pletten als die de stal in wilde voor de wormspuit, losrukken van halstertouw/longeerlijn, geen enkele opbouw van stresssignalen maar direct recht omhoog komen als er al een boomblaadje op de verkeerde manier op de grond viel, zo bang zijn voor zadels, dekjes en singels dat ze dan de hik kreeg (ik had dat echt nog nooit gezien :wow: ), trappen met de achterbenen bij het voetjes geven, bang voor haar eigen boxdeur, daardoor steeds het hoofd omhoog gooien als ze onder de bovenstang doorliep en dan haar hoofd stoten en nog banger worden waardoor ze alleen achterin haar box haar hooi durfde te eten, the list goes on...). Omdat ze zo neurotisch kon zijn en hyper-alert was op alles miste ze vaak de tongclick en de clicker zelf vond ze eng, dus gebruikte ik bij haar het woord 'Súper!' Dat werkte wel, en na drie maanden clickeren en training door haar eigenaresse waren eigenlijk alle angsten weg. Ze liep het hoofd omlaag door de box, ik leerde haar met de clicker om zelf tegen de boxdeur te duwen en zo zelf dat ene boxdeurgeluid te maken, ze nam zelf de wormspuit in haar mond, gaf braaf allevier de voetjes, was blij met zadel, singel en dekje opdoen, de eigenaresse reed aan de hand de eerste rondjes in stap en we konden netjes longeren in bak en longeercirkel. Ook het schrikken vanuit het niets werd steeds minder en uiteindelijk werd ze zo makkelijk dat ze naar de inrijder kon voor het echte in/doorrijden.

Toen ik met haar bezig was kwam een erg leuke pony op mijn pad die een nogal heftige vorm van verlatingsangst had: de bak lag middenin de paddock waar zij met haar vriendjes woonde, maar zelfs als haar vriendjes om het hek heen stonden vond ze het zo eng om alleen in de bak te zijn dat ze blijkbaar non-stop aan het gillen was. Toen ik dat hoorde besloot ik om de eerste week überhaupt niet de bak in te gaan, maar het ontspannen naar de bak toe gaan als doel te nemen. Dus de eerste keer haalde ik haar uit de kudde, beloonde haar en liet haar direct aan de andere kant van het kudde-hek grazen. Als ze opkeek naar mij kreeg ze een beloning en dan liet ik haar weer verder grazen. Dag 2 besloot ik precies hetzelfde te doen, maar na tien minuten grazen wilde ze verser gras en liepen we vijf meter van het hek af om te grazen. 8-) Dag drie besloot ik precies hetzelfde te doen, maar na tien minuten grazen keek ze mij ineens aan met een soort uitdrukking van 'Dit is saai, wat gaan we doen? Hoe kan ik voer verdienen?' en wandelden we een rondje door de longeercirkel voor veel voer. De dag daarna hebben we daar voor het eerst gelongeerd en de dag daarna besloot ze dat ze na het longeren in de longeercirkel de bak in wilde lopen en die met mij rond wilde wandelen, en uiteindelijk werd ze zo dapper dat ze met mij het hele erf wilde verkennen.
Ze heeft geen een keer naar de rest gehinnikt, ook al vond ze het soms best spannend en stonden haar spieren dan best strak, maar door niets van haar te vragen werd ze niet geconfronteerd met haar verlatingsangst en was zij steeds degene die zei 'O, maar ik kan nog veel meer!', en vond ze het verkennen van de omgeving juist heel erg leuk. Met haar gebruikte ik wel gewoon de tongclick omdat zij daar enorm op gefixeerd was en ik me geen zorgen hoefde te maken over dat ze die misschien niet zou horen. :+

Inmiddels had paardje nummer 3 zich ook al aangediend, nummer 1 was al naar de inrijder en nummer 2 kwam niet meer goed uit qua tijdstippen, dus nu ben ik alleen bezig met nummer 3. Zij is weer een heel ander verhaal, heel erg lief en knuffelig en is ook al succesvol onder het zadel geweest, maar ze is ook erg sensibel en soms iets te en dan werd ze rennerig. Bij haar begon ik met de tongclick, wat heel goed ging bij het aanleren van de clicker in de box, maar toen we buiten langs een stroomdraad liepen en ik clickte schrok ze zich dood, ze dacht dat ze een tik van het stroomdraad hoorde. 8-) Die associatie kun je natuurlijk afleren, maar ik wil dat de click 100% positief is vanaf het begin, dus besloot ik om bij haar ook Súper! te gebruiken.
Omdat ze zo sensibel was en nog nooit verder was gekomen dan haar weiland heb ik ook met haar besloten om de eerste week niets te doen in de longeercirkel of de bak, maar alleen maar op een positieve manier grazend de weg naar de bak/cirkel toe te verkennen, en alleen te doen wat ze zelf aangaf. Op dag 2 stond ze al in de longeercirkel en dag 3 wilde ze per se met mij de bak in en dan helemaal naar het achterste eind lopen om daar over het hek ernstig in de verte te staren. :') De dag daarna moesten we rondjes om het hele schurencomplex wandelen en de dag daarna wilde ze tussen de tractoren in de tractorschuur staan. Wat wel grappig is, want ze was volgens de eigenaresse altijd panisch geweest voor tractoren. Ik kwam echt niet meer bij, daar heeft ze wel tien minuten gestaan waarbij ze zelf bedacht dat ze om en om de ene en de andere tractor moest targetten met haar neus. _O-
En dat terwijl ik helemaal niets vroeg. Toen we langs de tractorschuur liepen en ze een blik naarbinnen wierp, clickte ik. Toen zette ze een stapje naar binnen en clickte ik weer. Vervolgens liep ze steeds verder de schuur in en besloot dat ze duidelijk tussen die twee monsters in moest staan en dat dat een supergave parkeerplaats was want ze kreeg non-stop voer voor dit kunstje - terwijl ik helemaal geen kunstje aan het trainen was, als ze na die blik de schuur in weer doorgelopen was had ze ook een beloning gekregen voor het zo braaf doorlopen na die blik op die enge monsters. Ik vind paarden trainen het leukst als je helemaal niets traint maar gewoon op z'n dolfijns kijkt naar wat een paard uit zichzelf doet en daar voor te clicken en te kijken wat ze vervolgens met die informatie gaan doen.

Nu is ze echt een supermakkelijk paardje dat liever lui dan moe is (waarom rennen als je ook gewoon ontspannen kunt draven :o ) en die haar stinkende best doet om heel braaf te zijn zelfs als ze iets heel spannend vind en meer ervaren paarden al geflipt waren, zoals gisteren tijdens onze stormwandeling. Nu is ze eigenlijk alleen maar heel erg lief en makkelijk, wat voor mij dan weer even wennen is want ik ben eigenlijk altijd gewend dat je echt wel aan een paard moet werken voor je iets van communicatie hebt, terwijl deze gewoon besloten heeft dat ze het braafste meisje van de klas is en zeer tevreden is met haar nieuwe personal assistent/grondwerkslaaf. 8-)

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 05-03-19 15:07

Als je op jouw manier beloont met dezelfde precieze timing als je met de clicker zou doen, en je paard vindt jouw beloning (die aai) net zo enthousiasmerend om voor te werken als een voedselbeloning dan ben je inderdaad ook (al dan niet op zijn dolfijns ;)) aan het clickeren.
Genoeg paarden die ook helemaal lyrisch worden van lekker gekriebeld worden als beloning, dat hoeft echt niet altijd voer te zijn. Het enige nadeel van alléén stembeloning en een aai is dat paarden dat vaak wel waarderen, maar het niet genoeg waarde voor ze heeft om er ook echt hun gedrag voor aan te passen. Een goede test is de buig-test: kun je je paard leren om een diepe buiging te maken met alleen een aai en beloning in woorden, dan weet je dat die beloning voor voor hem écht iets is waar hij voor wil werken. Krijg je geen buiging, dan weet je dat hij het meer zie als waardering van jouw kant, maar het voor hem zelf verder niet echt iets is waar hij voor wil werken of waar hij graag méér van wil hebben - want dat laatste is de reden waarom beloningstrainen werkt.

edit: een andere test om te zien of je beloning echt clickersterkte heeft is kijken wat je paard doet nadat hij jouw beloningssignaal hoort. Als je paard aan de longeerlijn draaft, zijn hoofd netjes laat zakken en jij roept 'goed zo!', staat hij dan meteen stil om zijn beloning (die aai of dat stukje wortel of de ontspanning van samen even niets doen) in ontvangst te nemen, of draaft hij gewoon verder? Ik het laatste geval ziet hij het gewoon als waardering van jouw kant maar niet echt als beloning (hij staat namelijk niet stil om zijn beloning in de vorm van rust/kriebels/prijzende woorden te ontvangen).
Dat werkt trouwens ook prima, als ik longeer roep ik ook 'goed zo, knap paard!' als ze netjes lopen en dat geeft ze een goed gevoel over de situatie, maar als ik op het moment dat ze iets super doen 'Super!' roep of click, dan staan ze meteen stil omdat dit de échte click was, ze de beloning willen en even in rust willen kunnen nadenken over wat er net gebeurd was wat ze die click opleverde.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 05-03-19 17:36

Wat leuk! Dat zie je altijd, als je je paard op een gebied stressvrij gaat clickeren dan gaan de andere gebieden eigenlijk automatisch ook beter. Een stalgenote werd steeds (elk half rondje) aangevallen door haar paard tijdens het longeren en het rijden was regelmatig een gevecht waarbij ze er ook afgebokt werd. Toen we één sessie stomweg elke keer 'goed zo!' naar hem riepen steeds als hij even netjes over de hoefslag liep in de longeercirkel veranderde hij compleet en stopten de aanvallen tijdens het longeren helemaal, maar het grappigste vond ik dat het rijden na die ene sessie ineens ook probleemloos ging. En toen hij toch even weigerde en het even lastig werd besloot zijn baasje vanuit het niets om gewoon even af te stappen, een stukje samen te lopen en dan weer op te stijgen, in plaats van het conflict aan te gaan. Toen was het paard echt helemaal om. +:)+

Naar mijn idee komt dat omdat training altijd besmettelijk is. Als ik mijn paard vandaag over een balkje wil laten lopen aan de hand, hij wil dat niet en ik kies ervoor om er een conflict van te maken, dan loopt hij morgen met mij naar de bak met het idee 'Hmm, gaan we weer conflictje spelen...' Terwijl Rio in het kader van al zijn revalidatietherapieen alleen maar moeilijke en vaak ook ook pijnlijke dingen in de bak moest doen, en die huppelde elke dag de bak in omdat zijn lichaam weliswaar een ramp was, maar zijn geest zo superblij werd van al die nieuwe dingen ontdekken op zijn eigen tempo, heel veel beloond worden en non-stop horen dat hij het allerbeste paard ooit was.
Dat is ook altijd mijn trainingsfilosofie geweest: het belangrijkste aan training is niet het resultaat wat je vandaag bereikt, maar dat je paard morgen weer naar het hek toe draaft omdat hij weer met aan de slag wil. :)
Daarom voelt het voor mij ook niet erg als ik dertig stappen achteruit moet doen. Okee, die eerste keer 'trainen' bereiken we de bak niet eens, maar het resultaat is dat een pony die eerst verlatingsangst kreeg als ze aan training dacht en zich niet liet vangen door de stalmensen de volgende dag naar het hek loopt en zegt 'Neem mij! Niet mijn vriendjes! Ik wil weer trainen!'. Dat vind ik zooooooooooo veel meer waard dan welke oefening dan ook. :))

Ik heb nu vaak het idee dat ik niet eens meer aan het trainen ben. Ik snij gewoon vier winterwortels in duizend stukjes (bij het huidige paardje dan, nummer 2 kreeg dieetmuesli omdat ze te dik was en nummer 1 kreeg erg saaie muesli omdat ze anders te heftig werd) en beloon daar non-stop mee en de paarden verzinnen gewoon de meest briljante dingen om de beloningen te 'verdienen'. En als ze niets briljants verzinnen dan beloon ik gewoon voor het feit dat ze zo ontspannen zijn en dan worden ze nog vrolijker, makkelijker en briljanter. Kind kan de was doen. :D

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-03-19 16:42

Maflinger_S schreef:
Ik heb lang nagedacht (voor mijn doen dan) over de laatste 2 posten van xyzutu2. De reden van het nadenken was een een lichte verwarring. En ik ben eruit.

Ik train altijd met mijn paard. Ik gebruik er een heel arsenaal aan "hulpmiddelen" voor, maar een clicker is er daar niet een van, en voerbeloningen ook niet. Het zijn mijn zintuigen en lichaamstaal die de belangrijkste rol vervullen. Het voortdurend interacteren met wat het paard laat zien.


Op zich doe je dan precies wat clickertrainers ook doen, alleen voegen we daar als clickertrainer beloningen aan toe die echt altijd 100% belonend zijn voor het paard. Een aai of 'braaf' vinden ze aardig, maar je hoeft ze er niet voor wakker te maken. Als je ze dat in de wei geeft, dan grazen ze gewoon door aangezien het gras belonender is dan dat woordje of die aai. In de clickertrainingwereld kun je 'beloning' in feite gewoon vertalen met 'dat waar je je paard altijd wakker voor mag maken/ wat hij nog geweldiger vindt dan grazen'. Voor een hoop paarden is dat voer, andere paarden willen heel graag dat je hun manenkam voor ze fijnknijpt en weer anderen willen juist dat je hun billen of oren kriebelt omdat ze daar zelf niet bij kunnen. Dus het hoeft ook absoluut niet alleen maar voer te zijn, de belangrijkste vraag is: wil mijn paard hiervoor wakker gemaakt worden?
In de dressuurwereld wordt bijvoorbeeld vaak gezegd dat de beste beloning voor het paard is om even een lange teugel te krijgen. Maar bij een paard dat gewoon grazend in de wei staat kun je zoveel teugellengte als je wilt over zijn hals gooien, hij graast gewoon door. De enige reden waarom in de dressuur een langere teugel belonend is omdat je die teugel als ruiter eerst ingekort hield waarmee je de bewegingen van je paard beperkte. Dan wordt een paard dus heel erg blij als hij die extra ruimte weer even terug krijgt, maar 'langere teugel' is geen intrinsieke beloning, het is op zichzelf geen beloning voor het paard, tenzij je hem eerst met die teugel beperkt. En een échte beloning in clickertrainingwereld is een beloning die altijd 100% positief en 100% door het paard gewenst is, iets waar hij heel graag voor werkt en waar hij het liefst nog veel meer van zou krijgen, zelfs als hij al lekker met zijn vriendjes in de wei staat te grazen. Als je paard zelfs dan zegt 'Ja, dit wil ik! Dit is beter dan grazen!' dan weet je dat je een echte beloning te pakken hebt. :D

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-03-19 13:04

Gisteren was ik weer even met nummer 3 aan de slag, en besefte dat ik sinds ik Rio had op nog meer vlakken anders clicker dan vroeger. Vroeger was ik meer op oefeningen gericht, maar had ik ook netjes in mijn hersens gestampt dat je alleen mag clicken voor goed/beter gedrag, want anders beloon je het verkeerde gedrag en moet je dat later weer afleren. Tegenwoordig click en beloon ik overal voor, van goed gedrag tot slecht gedrag, het maakt niet uit, ik click en beloon zodra ik denk dat het paard een beloning kan gebruiken, ongeacht wat voor gedrag ze op dat moment laten zien.
Gisteren deed ik nummer 3 voor het eerst in drie jaar weer een dekje met een dekensingel op. Van het dekje kreeg ze al een zo-zo blik en toen ik de singel over haar rug legde liet ze direct de 'normale' singelnijd zien die je vaker bij niet geclickertrainde paarden ziet: zuur hoofd, oren plat in de nek en een kort, strak halsje recht vooruit. Dat zou door de gemiddelde paardenmens als braaf worden gezien want ze hield haar hoofd naar voren en beet niet, maar dat visualiseerde ze wel heel erg ernstig terwijl ze netjes vooruit keek. 8-)
Toen ik dat zag riep ik meteen 'Super!' en gaf haar een stukje wortel. Ze wist niet wat haar overkwam! Dus ik schoof weer een beetje met de singel over haar rug, haar hoofd ging alweer richting zuur en ik riep meteen 'Super!' en gaf voer. En toen was het ijs gebroken. Alsof ze ineens dacht 'Oh, we spelen gewoon click-voer! Ik wist niet dat je dat ook met een singel kon doen, wat leuk, dan blijf ik hier gewoon even staan en dan rommel jij met de singel en dan krijg ik voer!'
En toen stond ze gewoon vrolijk te wachten terwijl ik met de longeersingel rommelde, uiteindelijk ook onder haar buik door greep en helemaal uiteindelijk ook de singel vast-los-vast-los deed, alles voor voer. Het enige probleem was dat ze het halverwege allemaal zo leuk en super-interessant vond dat ze mee wilde kijken en dus steeds haar hals dubbelvouwde om te zien wat ik daar dan allemaal deed, want blijkbaar zorgde die singel voor voer. Toen heb ik dus wel even voor gedrag geclickt, en gaf mijn click-voer pas als ze na het omkijken weer rechtuit keek.

Vroeger zou ik gedacht hebben: ik wil ontspanning zien als ik met de singel bezig ben, dus als ik een zure blik zie dan wacht ik tot ze die even loslaat en dan beloon ik. Maar dan had ik langer moeten wachten tot ik kon belonen en had ik het paard veel meer tijd gegeven om sceptische dingen over die singel te denken. Dus eigenlijk train ik tegenwoordig veel minder, de helft van mijn clicks en voer gaan gewoon op aan 'o wat hebben wij het toch gezellig hier samen!', en als ze dat op een gegeven moment zelf ook beginnen te vinden/geloven dan hoef je ze eigenlijk nauwelijks meer te trainen want dan worden ze zo gemakkelijk, stomweg omdat als een paard de training/trainer superleuk vindt vrijwel alle op angst/stress/onwil gebaseerde gedragingen/misdragingen wegvallen. En dat scheelt weer een gigantische hoop training, waardoor je nog meer voer hebt voor het 'O paard, wat hebben wij het toch gezellig zo samen'-fonds. :')
Dus eigenlijk doe ik alles wat de echte wetenschappelijk verantwoorde clickertrainers afschuwelijk vinden, maar voor ons werkt het super. 8-)

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-03-19 14:29

Het kan inderdaad altijd allemaal elke kant op gaan. 8-) Grazen bij angst zou ik persoonlijk (maar dat is dus persoonlijk, niet wetenschappelijk ;)) misschien ook niet zo snel doen omdat dat niet zoveel doet met de band of de angst zelf. Als een paard graast dan doet hij dat in zijn eentje, het is niet iets wat hij met je deelt. Dus als er iets engs is wat we overwonnen hebben dan zou ik zelf eerder heel veel clicken en voeren voor het samen stilstaan, rondkijken, schoft kriebelen, kont kriebelen, hand-target oefeningen doen en gewoon samen een klein feestje maken van dat we net dat enge ding overleefd hebben. ;) Grazen als beloning is eerder iets wat ik doe als het toch al goed gaat en het paard relaxed is, anders zie je vaak ook dat ze gestrest gaan grazen, vaak opkijken, niet op een plek blijven staan enz. In mijn ogen heeft een mens die 'wat ben jij geweldig!' zegt en voer geeft dan een positievere uitwerking op het zelfbeeld van het paard dan gras. ;)
Ik denk dat mijn 'systeem' :+ gewoon is dat ik alles overrule met 'O paard, wat hebben wij het gezellig samen en alles is voer!!!' waardoor het paard op een gegeven moment ook tot de conclusie komt dat we het ontzettend gezellig hebben samen en alles voer is en who cares dat dat mensje dan ook een singel om wil doen en je een nieuw anti-mijtenbad geeft met koud water of een thermometer in de bips stopt, het hoort er gewoon allemaal bij en alles = voer.

Ik vond belonen bij schrikreacties ook lastig tot ik besloot om het om te draaien: ik beloonde voor elke keer dat we niet doodgingen als een paard schrok. Feest! Gewoon de lat een heeeeel stuk verder omlaag leggen en dan kun je op een gegeven moment overal even enthousiast voor belonen. :D
Paard nummer 1 met al die issues heeft zich twee keer bij mij losgetrokken tijdens het longeren tijdens een storm (niet superhandig van mij) dus die galoppeerde naar de andere kant van de bak, ik gaf haar een beloning en liep weer met haar terug naar waar we bezig waren. De beloning was omdat we niet dood waren, het paard (luid snorkend en met rollende ogen) stilstond en eigenlijk was mijn click+voer ook niet bedoeld om gedrag te trainen, maar om de band te herstellen. In plaats van: jij bent bang en ging er in je eentje vandoor, naar: het is heel spannend maar wij zijn samen en als wij samen zijn is het leuker dan als je alleen bent. Terwijl ze voor ik met haar begon eigenlijk niet in de bak gelongeerd kon worden zonder zich los te trekken heeft ze zich bij mij alleen die ene stormdag losgetrokken, de rest van de tijd had ze totaal geen behoefte om er alleen op uit te trekken, ze wilde veel liever dingen samen doen, ook als ik die dingen moeilijker maakte.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-03-19 15:50

Wat leuk!
Eigenlijk is het enige wat je hoeft te doen als je op deze manier 'traint' 8-) zelf de beloningsbalans een beetje in de gaten houden. Dus als je paard helemaal verliefd wordt op het opstapblok, dan ga je over op hem op het blok heel veel met je stem belonen en een af en toe een beetje voer geven, maar verleg je de bulk van de beloningen naar als hij weer naast jou op de grond staat zodat je paard beseft dat het feestje niet op het plateau is, maar bij jou. En als hij dan niet meer weg te slaan is bij jou dan geef je hem voor het bij jou blijven heel veel waardering, maar verleg je het echte feestje naar als hij netjes op jouw hulp afstand neemt voor bijvoorbeeld het longeren of van jouw voerzakje wegkijkt in plaats van er overduidelijk in gluurt. 8-) Dan krijg je bijna vanzelf een paard dat alles kan maar het vooral heel erg leuk vind om alles met jou te doen, want jij geeft overal altijd een positieve draai aan, zelfs als ze een schrikken of een off-day hebben.
En als mens traint het voor mij ook wel makkelijk, want ik hoef alleen maar alles te belonen, en qua trainingsopbouw hoef ik alleen maar te kijken naar de beloningsbalans: hebben we net galop gedaan aan de longeerlijn? Super, dan gaan we nu clicken voor samen rustig stappen. Gaat het rustig stappen goed? Dan eventjes wat tempo erin en clicken voor samen draven aan de hand. Gaat het naast elkaar aan de hand goed? Dan gaan we nu even belonen voor dingen op afstand doen zoals longeren. Zijn we klaar met longeren? Dan gaan we gezellig kroelen en kleine kunstjes in close contact doen. Ik train dus niet 1 ding, maar doe steeds het tegenovergestelde van wat we daarvoor deden en aangezien ze overal beloningen voor krijgen worden ze gewoon heel allround gezellig en daardoor ook heel vergevingsgezind als je eens iets stoms bij ze doet zoals aansingelen, want de allround vibe was goed dus dan willen ze best wel wat menselijke stomheid incasseren. :+

Maar goed, dit is dus mijn eigen doorgeslagen variant van clickertraining voor gezelligheid en via gezelligheid voor allround tevreden en meewerkende paarden, en niet connection training, dus eigenlijk off topic. 8-)
Ik vermoed dat dit ook vooral werkt als je zelf al wat ervaring met clickertraining hebt, en dat als je begint je beter gewoon even vast kunt houden aan belonen voor goed gedrag en bijbehorende goede emoties, want anders heb je zelf als trainer ook helemaal geen houvast om jezelf te leren om goed te clickeren met juiste timing, click/voer-handling enzovoorts. Dus ik zou iedereen altijd aanraden om te beginnen zoals ze op Connection Training doen en dan pas daarna vrolijk te ontsporen. :D

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-03-19 22:16

Wat leuk, CnB! :D _O-
Ik denk zelf als niet meer wetenschappelijk verantwoord clickeraar dat het gratis beloningen krijgen zonder daarvoor iets te hoeven/moeten doen enorm rustgevend is voor paarden omdat ze gewoon waardering krijgen voor dat ze er zijn en ze dus niet altijd hoeven na te denken over wat ze moeten doen om die beloning te krijgen. Ik gebruik wel gewoon mijn beloningssignaal daarvoor, maar je zou ook een ander beloningssignaal voor gratis beloningen kunnen geven, of helemaal geen beloningssignaal.
Maar het werkt alleen als je een goede beloning gevonden hebt, dus eentje die niet te lekker is, want als je pony helemaal hysterisch wordt bij dat eerste snackje omdat hij meer wil dan raken ze juist meer in de war als je beloont zonder dat ze precies weten waarvoor.

@ VogeltjeM: Ik denk dat een hoop paarden een goede reden hebben om zuur te kijken, maar dat een hoop paarden ook een soort 'restzuurheid' meedragen. Dus ooit zijn ze gereden met een te strakke singel en niet passend zadel, en vervolgens kijken ze altijd zuur bij het aansingelen, ook bij een losse elastische singel en een goed passend zadel. Die paarden zijn vrij makkelijk van hun zure blik af te helpen omdat het zadel ze geen pijn meer doet en het veel makkelijker is om relaxed te zijn dan met gespannen buik en zure blik te staan. Maar je kunt zo niet alles wegtrainen natuurlijk. Alexandra Kurland is een van de bekendste clickertrainsters en zij heeft een paard die last heeft van patellafixatie bij wie het achterbeen elke trailerrit opnieuw op slot schiet. Dat paard is wel van zijn trailerangst afgekomen, maar na elke trailerrit moet ze het trailerladen weer opnieuw positief maken met de clicker voordat ze weer op pad kunnen, gewoon omdat die trailerrit echt heel naar is voor hem, en moet ze er dus echt een hele hoop positiviteit tegenaan moet gooien om de balans positief te houden. Dus als je een te strakke singel en een niet passend zadel blijft gebruiken dan zal je paard zuur blijven reageren, ook al krijgt hij voer tijdens het gepijnigd worden.

Als je een zuur paard hebt dat van een onverwachte beloning helemaal opknapt en vrolijk wordt, dan ga ik ervan uit dat dat paard inderdaad alleen nog maar last heeft van restzuurheid en niet van iets actief naars dat acute zuurheid veroorzaakt.
Paard nummer 3 hier had bij het opleggen van de longeersingel duidelijk alleen last van restzuurheid, want na de beloning was ze meteen vrolijk en mocht ik alles met de singel doen. De singel zelf was elastisch en zat zo los dat ik er nog een vuist tussen kon stoppen, hij was alleen bedoeld om de Fedimax warmtereflectiedeken op zijn plek te houden.
Maar.... Gisteren deed ik het setje weer om, de oortjes gingen weer even naar achteren, ik gaf haar een beloning en ze ontspande weer. Na het werk deed ik het hele gebeuren af en bracht haar nar een paddock zodat ze kon rollen. Toen ze klaar was bracht ik het dekje en de singel weer naar haar toe... en toen liep ze een paar passen weg. :D Nog een keer geprobeerd en ze deed weer twee stapjes weg. Toen ging ik nadenken: die deken heeft harde nopjes aan de binnenkant die de warme reflecteren. Rio had daar geen last van, maar paard nummer 3 heeft een supergevoelige rug. En met een dekensingel over die nopjesdeken worden die wel echt aangeduwd. Dus de volgende keer doe ik het gladde back on track warmtedekje onder de singel, en ik vermoed dat het laatste restje scepsis dan ook verdwijnt, terwijl dat anders altijd een beetje onderhouden zou blijven worden door het gevoel dat ze dat dekje toch niet helemaal top vindt zitten.
Dus belonen als je paard gestrest is ontslaat je niet van de verplichting om uit te vinden waaróm je paard gestrest is. Anders is het gewoon symptoombestrijding.

Rio kwam bijvoorbeeld altijd naar me toe draven in de wei als ik naar het hek liep, maar omdat hij naar me toe sprintte kwam de rest van de kudde meteen ook mee, want die dachten dat hij ergens voor wegvluchtte. :+ Dus dan had ik in plaats van 1 paard ineens 6 gestreste beesten bij het hek. Ik gaf Rio steeds een beloning bij het hek voor het braaf maar zenuwachtig stilstaan/niet over het hek heenklimmen terwijl zijn kuddegenootjes hem van achteren aanduwden, >;) maar zijn hekstress verdween niet, tot ik besloot om eens een half uurtje uit te trekken om iedereen te leren wat ik precies van ze wilde als ik Rio uit de wei haalde.
Rio zag mij aankomen, galoppeerde naar het hek en de rest natuurlijk ook, 8-) en zodra Rio bij het hek was gaf ik hem voer, liep langs zijn kont naar twee andere paarden en zwiepte met mijn touw tot die een pasje achteruit deden. Vervolgens liep ik weer terug naar Rio (die wel wat zenuwachtig van dat gezwiep werd) en beloonde hem. Toen liep ik naar de andere kant, veegde twee andere beesten een paar passen achteruit met het touw, gaf Rio weer voer, toen zwiepte ik de paarden aan zijn andere kant weer weg, en dat deed ik tien minuten lang tot alle andere paarden in een halve cirkel op vijf meter afstand van Rio en het hek stonden. En niet op hun teentjes stilstonden om weer naar voren te springen zodra ik terug naar Rio's hoofd liep, maar gewoon stil. De helft stond zelfs op rust, gewoon toe te kijken, want ze wisten dat als ze te dichtbij kwamen ik ze weer achteruit irriteerde zonder boos te zijn, en dat zodra ze netjes uit onze zone waren ze met rust gelaten werden of een kriebel kregen.

Rio vond het geweldig! _/-\o_ Hij vond zichzelf echt de koning toen hij bij het hek niet alleen steeds voer kreeg, maar hij bovendien grondpersoneel had dat de rest van het gepeupel op afstand hield. _O- Soms liep ik alvast een paar passen de wei in (dan denk je ik doe eens iets leuks voor hem) en dan liep hij straal langs mij, want hij wilde bij het hek staan en dat ik dan alle andere beesten voor hem op afstand hield en hij intussen beloningen kreeg voor het met een arrogante blik neerkijken op zijn matties. Dus het alleen maar belonen zorgde er wel voor dat we veilig uit een stressvolle weidesituatie kwamen, maar pas toen ik de bron van de stress helemaal weghaalde kon hij echt ontspannen (en ik ook, ik haat het als je zes van die grote jonge beesten om je heen hebt springen... :x ).

Voor zijn matties gold eigenlijk weer iets soortgelijks: veel mensen kiezen ervoor om in zo'n situatie boos te worden, te gaan schreeuwen en zich groot te maken om de andere paarden op afstand te houden, maar die paarden zijn al hectisch omdat ze gestrest zijn, en ik heb nog nooit meegemaakt dat gestreste paarden ontspannen door meer stress toe te voegen. 8-) Plus dat ik ook niet wilde dat ze bang van me zouden worden, want ik wilde hun in geval van nood ook mee uit de wei kunnen nemen. Het enige wat ik wilde was dat als ze mij (inclusief voertasje) zagen, ze op een respectvolle afstand van mij stil zouden staan. Dus begon ik ze gewoon een voor een met het halstertouw weg te vegen bij de poort, terwijl ik dan luid bleek klakken met mijn tong (geluid is net zo irritant als lichamelijke druk). Het touw kwam tegen hun hals of borst als ze te dichtbij stonden en als ze weer naar achteren stapten, dan stopte ik met het irritanten klikken en het zwiepen, draaide me weer om naar Rio en gaf hem een beloning. 8-)
Dan stapten zij natuurlijk weer naar voren omdat ik ze weer ruimte had gegeven, en dan liet ik ze weer achteruit stappen door te klikken en te zwaaien, zonder boos te worden over dat ze het 'weer fout deden', net zo lang tot ze alle vijf het jo-joen zat waren en besloten om op een afstandje te chillen. Toen kriebelde ik ze allemaal als beloning, natuurlijk dachten er toen een paar dat dat het signaal was om weer naar het hek te lopen dus die heb ik toen weer achteruit gezwaaid/geklikt, net zolang tot iedereen snapte dat het hek Rio's persoonlijke ruimte was en dat het niet uitmaakte waar ik stond of welke kant ik ook op keek, dat iedereen altijd uit die ruimte moest blijven.

Dus dat was emotietrainen met zes paarden tegelijk. Het resultaat was dat het vanaf die dag supermakkelijk was om Rio uit de wei te halen. Ik liep de wei in, Rio draafde straal langs me en lijmde zich vast aan dat geweldige hek, 8-) de andere poepies draafden achter hem aan, maar drie van de vijf stopten netjes op ruime afstand van Rio en gingen daar staan chillen, eentje besloot dat het helemaal niet meer de moeite was en bleef gewoon halverwege de wei staan grazen, en de andere liet zich met wat geklik en een zwiep van het touw netjes op afstand zetten, en omdat ze allemaal geleerde hadden dat ze op die afstand ontspannen konden staan bleven ze daar ook staan terwijl ik Rio door het hek naar buiten leidde.

Het enige jammere was dat de groep ook besloot dat dit gedrag alleen voor mij en Rio gold, want als een andere eigenaar een ruin uit de groep wilde halen stond alles weer bovenop elkaar te dringen voor het hek en was het altijd wringen voor ze om het juiste paard naar buiten te krijgen en niet wat extra bonuspaardjes te krijgen. -O-
Maar ook gold dus dat je kunt kiezen voor belonen in een stressvolle situatie, of je kunt belonen en daarnaast een manier zoeken om de stress weg te halen. Met Rio en zijn groepsgenootjes in de wei was dat laatste wel mogelijk want ik hoefde ze alleen allemaal uit te leggen wat vanaf nu hun rol was, maar met een paard waarvan de knie steeds op slot springt als je hem vervoert kan dat weghalen van de bron van de stress niet, want die zal nare ervaringen blijven krijgen met die trailer en zal dus altijd weer opnieuw moeten leren dat het tóch de moeite waard is om mee te werken.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-03-19 23:19

Ik denk op zich dat als meer mensen het op deze manier zouden doen dat de kudde uiteindelijk altijd cool is als er een paard uit wordt gehaald. Ze hoeven zichzelf namelijk helemaal niet op te naaien als er iemand weg gaat, dat is hun eigen onhandige keuze. 8-)
Ik vond het zelf wel interessant om te zien dat verlatingsangst helemaal geen verlatingsangst hoeft te zijn. De kudde had 'verlatingsangst' als ik Rio uit de wei wilde halen (toegegeven, hij was dan ook wel heel erg geweldig :~ 8-) ), maar om het op te lossen heb ik het verlaten helemaal niet geoefend. Ik plakte Rio gewoon met beloningen aan het hek en vertelde vervolgens tegen de rest wat ik van ze wilde: afstand, en op die afstand rustig en ontspannen blijven staan. Toen de paardenhersentjes na dat kwartiertje oefenen waren omgeschakeld van 'Help, Rio gaat weg! Iemand verlaat de kudde!!!' naar 'Ik sta hier rustig te chillen tussen mijn matties' toen kon ik Rio de wei uit halen zonder dat iemand er nog een kik om gaf. Terwijl we niet geoefend hadden met Rio eruit halen, steeds iets verder weg halen enz. Als ik kijk naar paard 1, 2 en 3 na Rio en zijn oude kudde, dan krijg ik het idee dat als je paarden gewoon in de chillzone kunt krijgen, ze eigenlijk vanzelf al hun stressgerelateerde loslaten zonder dat je die nog stuk voor stuk hoeft te trainen. Toen paard 1 bijvoorbeeld besloot dat ik oké was en ze niet hoefde te steigeren of mij hoefde te pletten om zichzelf duidelijk te maken, toen kon ze ineens ook voetjes geven zonder te trappen, mocht ik het halstertouw om de achterbenen wikkelen, hield ze haar hoofd op normale hoogte bij het halster omdoen en mocht ik haar met het dekje aaien enz, terwijl dat daarvoor allemaal niet kon/mocht. Ik had een hele lijst met dingen die ik haar moest afleren en daar viel opeens de helft daarvan vanzelf weg.

Net zoals met nummer 2, die met verlatingsangst die niet alleen de bak in durfde en dan non stop bleef gillen ook al stonden haar vriendjes daaromheen; ik heb nooit aan die verlatingsangst gewerkt, het enige wat ik deed was laten zien dat met mij de paddock uitgaan superleuk was want dan mocht je voor de paddock grazen, hoefde je niets moeilijks te doen, kreeg je random beloningen en kriebels. En naarmate ze aangaf dat ze meer wilde doen om die beloningen te verdienen gaf ik meer opdrachten, en ook verder van de kudde af, maar daar gaf ze helemaal niets om, ze heeft nooit ook maar één kreet geslaakt, en als ze dat wel had gedaan dan had ze een beloning gekregen omdat ze alleen maar hinnikte en me niet mee terugsleurde naar de groep, en dat zou dan ook weer wat stress weggenomen hebben.
We hoefden nooit aan de verlatingsangst te werken omdat ze niet de leuke kudde hoefde te verlaten, ze kreeg er gewoon een leuk mensenvriendje bij. Haar eigen persoonlijke kuddediertje. :D

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-03-19 14:53

Ik heb eigenlijk nooit echt plannen meer als ik naar een paard ga, dat heb ik van Rio geleerd. Als de dierenarts het eerste jaar dat je je paard hebt niet weet of hij het einde van dat eerste jaar gaat halen, je de twee jaar daarna nooit meer dan 1 voer tegelijk durft te kopen omdat je gewoon niet zeker weet of hij er na die eerste zak nog is, en je het jaar waarin hij het voor zijn doen geweldig doet te horen krijgt dat hij allemaal dodelijke aandoeningen heeft waardoor hij nog veel korter zou leven dan je ooit durfde te dromen dan leer je om echt alleen maar bij de dag te leven. Dus ik ga naar het paard, kijken naar hoe die ervoor staat en verzin dan iets om te doen. Zijn ze zenuwachtig, dan doen we een relaxed dagje met ontspannen en bekende dingen. Zijn ze juist dapper, dan doen we iets spannends/stoers om de grenzen op te rekken. Soms zijn dat hun grenzen (we wandelen iets verder van de stal dan normaal) en soms zijn dat mijn grenzen (we moeten de stomme poetsplaats nog trainen en ik haat poetsen en wassen... :x ). Het heeft voor mij geen zin om thuis een plan te bedenken als ik niet weet welke mindset (of in Rio's geval lichamelijke toestand) het paard die dag heeft.
Soms heb ik wel iets van ambitie in mijn hoofd hoor, dan ga ik naar de stal met ineens het idee dat ik heel graag balkjes wil gaan draven met nummer 3. Maar dat schuif ik dan meteen op de lange baan: over een maand of zo gaan we balkjes draven, tot die tijd gooien we af en toe een balkje in de bak en wandelen/longeren we daaroverheen, maar zolang zij niet de juiste mindset heeft doen we niet meer balkjes en doen we geen snellere gangen dan stap als we over dat balkje gaan.
Op zich zou je dat ook als trainingsplan kunnen zien, maar het voelt vooral als een niet-trainingsplan. ;)

Voor mij werkt het laten kijken als een paard schrikt goed, maar of dat werkt is persoonlijk en hangt van heel veel factoren af. Een paard dat pijn heeft en merkt dat hij na schrikken een minuut stil mag staan zal vaker 'verschrikt stil blijven staan'. Een pony van een vriendin ontdekte dat hij tijdens het rijden stil mocht staan als hij ging poepen en ging dus continu in een poep-houding staan inclusief persen tijdens het rijden. Toen hij daar na de eerste drol niet meer voor stil mocht staan maar gewoon weer aangespoord werd verdween dat pers/poepgedrag helemaal. Een pony die ander voer krijgt of langzaam een overschot/tekort aan bepaalde vitaminen/mineralen opbouwt kan ook steeds meer schrikken.
Ik geloof trouwens niet dat bij onze huispaardjes alleen de leidmerrie/hengst schrikt/opkijkt bij gevaar; ik zie dat de eerste die schrikt zijn hoofd optilt en gaat kijken richting het gevaar en de rest dan mee gaat kijken tot het voorbij is. Dat doe ik dus ook als ik train: als het paard schrikt dan is het eerste wat ik doe kijken uit welke richting de schrik kwam, daar een paar passen naartoe lopen en ernaar gaan staren, liefst zo dat ik iets voor het paard sta. Net zolang tot het paard (vaak met een duwtje van zijn neus) zegt 'dit is saai, ik wil voer verdienen'.
Zeker bij nieuwe paarden geef ik voer als ze de eerste keren schrikken omdat ze vaak geleerd hebben dat schrikken niet mag en dus ook nog schrikken van het feit dat ze schrikken. Met het voer haal ik die tweede laag van schrik weg, want natuurlijk mag je schrikken. Alleen wordt het daarna vrij saai, want ik ga dan lang, lang, laaaang in de verte turen in de richting van het mogelijke gevaar. Als we in de bak zijn dan loop ik als het paard schrikt vaak naar het hek van de bak en ga daaroverheen hangen terwijl ik richting het gevaar kijk. Ik doe dus precies wat het paard deed en ik laat zien dat ik zijn tip serieus neem, maar ik neem dat zo serieus dat ik vervolgens een minuut (of langer) met mijn rug naar hem toe sta. Dus eigenlijk zeg ik tegen het paard dat ik zijn waarschuwing super-serieus neem, maar dan zo super-serieus dat ik even helemaal geen tijd meer heb voor hem, want ik heb alle oren en ogen nodig voor Het Gevaar. Als hij zegt dat daar een wolf loopt dan moet ik de kudde beschermen en heb ik natuurlijk even geen tijd voor knuffelen en gezellige dingen doen, als mijn paard schrikt van iets in de verte dan is dat een zaak van leven en dood. 8-)
Als ze schrikken van iets wat dichtbij is of in de bak zelf ligt dan leg ik er vaak gewoon voer op, dat scheelt een hoop training. 8-)

Op een gegeven moment kom je natuurlijk op een punt dat je je paard meer wil laten werken en dan heeft hij geleerd dat als hij opkijkt naar iets in de verte hij een minuut rust krijgt, of dat als hij naar binnen komt voor een knuffel hij die knuffel krijgt. Paarden zijn niet dom, en hebben gewoon continu een beloningsbalans in hun hoofd: schrikken is oke, dan krijg ik rust om na te denken, maar die rust is wel heel saai en contactloos dus we doen dat zo min mogelijk, maar nu moet ik extra veel draven dus dan heb ik liever contactloos stilstaan dan nog tien rondjes in draf. Als je dat weet dan zie je niet meer goed/fout gedrag, maar gewoon een continu shiftende beloningsbalans. En als je iets anders wilt zien, dan tweak je gewoon even die beloningsbalans.
Nummer 3 was heel braaf op de wasplaats, maar toen ik in de bak voor het eerst de Spaanse Pas had geoefend begon ze ineens allevier de voetjes te geven als ik haar benen wilde afspuiten. Dat was stout en onzin want dat deed ze eerst niet, ze wist hoe het wel hoorde dus moest ik haar dat afleren. Maar ik hou gewoon niet zo van die mindset, dus in plaats van na te denken hoe ik haar dat kon afleren dacht ik na over hoe ik die beloningsbalans zo kon tweaken dat vier pootjes op de grond bleven staan. Dus zette ik de waterstraal op een voorbeen, bleef dat afspoelen terwijl ik 'hoho' zei (ho is met vier benen op de grond stilstaan) en zodra het voetje landde stopte ik en beloonde ik haar. Toen stond ze na een minuut of vijf weer gewoon met vier benen aan de grond.
Op zich veranderde er voor mij niet zoveel: ik had haar anders ook tien stukjes wortel gegeven voor braaf zijn tijdens het wassen. Nu gaf ik diezelfde stukjes gewoon met een iets andere timing. Daardoor voelt het voor mij minder al trainen en meer als slim voeren. 8-)

Rio kwam in zijn laatste maanden ook steeds vaker een knuffel halen tijdens het longeren/grondwerken omdat dat achteraf gezien voor hem natuurlijk steeds moeilijker werd. Ik wist niet hoe moeilijk hij het al had, maar ik wist wel dat hij zijn stinkende best deed en het echt niet makkelijk was voor hem dus besloot ik het 'illegaal naar binnen komen' niet te zien als stout gedrag, maar als een extra mogelijkheid om mijn send te oefenen. Dus in plaats van hem te trainen besloot ik gewoon mezelf te hersenspoelen. :D
En ik maakte de extra regel dat als hij bij mij stond voordat ik het doorhad (of omdat ik zo gezellig vond) dan kreeg hij knuffels (geen voer, we moesten de beloningsbalans niet helemaal om zeep halen), en als ik er op tijd bij was als hij al naar binnen keek dan gaf ik hem de hulpen om op de cirkel te blijven (en als hij dat deed mocht hij twee rondjes later toch alsnog naar binnen komen). En omdat naar binnenkomen blijkbaar zo belonend werd in zijn beloningsbalans reserveerde ik de voedselbeloningen alleen nog voor als hij op de volte/hoefslag liep.

Maar dit is dus geen methode, maar gewoon wat aansluit bij mijn eigen karakter en mijn ambities. Ik heb weinig tot geen ambities meer als het gaat om dingen die ik met paarden wil bereiken, dus is mijn enige ambitie voor een training vandaag is dat het paard na afloop denkt 'morgen wil ik weer!!!' En in tussentijd maakt het me echt niets uit als nummer 3 honderd keer uit de draf valt als ik aan de longeerlijn vraag of ze haar kont naar buiten wil schuiven, ik denk gewoon 'joepie, om de vijftien meter een gratis kans om mijn draf-hulp te oefenen!', want ze zou niet zelf steeds uit de draf vallen dan zou ik haar zelf steeds om de vijftien meter van stap in draf van stap in draf moeten zetten en dat klinkt als veel meer werk, veel meer hulpen en dus mogelijk veel meer druk voor het paard. Dus als het verkloten van stelling en buiging tijdens het longeren ervoor zorgt dat ik zomaar ineens de mogelijkheid cadeau krijg om een paar rondjes het aandraven te oefenen, of het illegaal naar binnen komen ervoor zorgt dat ik elke halve volte de kans krijg om mijn wegstuur/op de volte blijf-hulp te trainen, dan grijp ik dat met beide handen aan.
Dat is denk ik waarom trainingsschema's voor mij niet werken: dat is een beetje als bepalen dat we vandaag sinaasappelsap gaan maken terwijl... when God gives you lemons, turn them into lemonade! :D En ik hou dus heel erg van de lemons die het paard me aanbied, alles wat op een dag fout gaat, want dan weet ik tenminste wat we vandaag gaan doen. *\o/*

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-03-19 17:18

Heel herkenbaar, ik blijf ook altijd vogelen. :D *\o/*
Dat vind ik eigenlijk ook het lastigste aan paardje nummer 3, die werd na het eerste weekje reststress wegwerken zo makkelijk dat ik zelf met trainingsplannen moet komen want ze is anders gewoon alleen maar makkelijk, lief en braaf en kan eigenlijk alles wel, en dat wordt een beetje saai als je altijd gewend bent om met geestelijk/lichamelijk uitdagende paarden te werken. Dan ga je namelijk altijd aan de slag met het probleem van de dag, terwijl ik met nummer 3 echt problemen moet gaan introduceren omdat we anders niets hebben om over na te denken... >;)

Dit topic zet me trouwens wel aan het nadenken, want ik vroeg me ineens af waarom ik niet echt het gevoel heb dat ik train als ik paarden train, maar meer bezig ben met de stemming tunen en slim voeren. Ik denk dat dat is omdat ik altijd een zakje voer bij me heb, en aan het einde van elke training is dat zakje voer altijd leeg. Dan kun je redeneren dat dat leeg is omdat je besloten had om elk goede gedrag te belonen en elk foute gedrag te corrigeren met geen voer, maar je kunt ook denken: aan het einde van de training is mijn voerzakje altijd leeg, dus bestaat de training niet uit goed of slecht gedrag bij het paard, maar uit slim voeren door mij. Dan maakt het niet meer uit als een paard iets fout doet, want dat geeft mij de kans om gewoon het tegenovergestelde te belonen en dus te oefenen. Dus als je paard je aan de hand steeds inhaalt dan geeft dat je de kans om netjes meelopen/achter me blijven te trainen en te belonen. Vervolgens besluit je paard dat hij alleen nog maar achter je wil lopen, en dat geeft je de kans om weer te belonen voor het met het hoofd naast je te blijven lopen, enzovoorts. Dat is dan nog steeds geen balkjes draven, als dat je doel was, maar elke minuut die je besteed aan het tweaken van de beloningsbalans vormt de basis voor alles wat je daarna doet, want door die training weet je paard nu dat het niet eng is om voor je uit te lopen en dat het ook niet slecht is om achter je te lopen dus dat hij daar niet gestrest van hoeft te raken, maar dat hij de meeste kans op een beloning heeft als hij met zijn hoofd precies naast je blijft tijdens het lopen. En dan heb je ineens de perfecte uitgangpositie voor het stappen/draven over balkjes, zonder dat je een balk hebt aangeraakt.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-03-19 00:30

Wat lastig, zeker als je pony je ook meteen zo over the top dominant corrigeert als je net iets te lang doorgaat. Vast een merrie... 8-)
Ik weet niet precies hoe je hiervoor met haar trainde, maar ik heb zelf wel eens het idee dat cross-over paarden vaak in het begin ook niet precies weten hoe ze met meer vrijheid/beloningen/opdrachten om moeten gaan. Dus toen ik met Rio begon begon ik meteen met clickeren, hij in de bak en ik erbuiten dus hij had alle vrijheid, maar als hij het even niet snapte (mijn hand aanraakte in plaats van er wegbleef en dus even geen click kreeg) dan werd hij meteen boos en ging door de bak rennen. Wat ook de reden was dat ik er niet in stond. 8-) Het duurde echt wel een paard maanden voor hij besefte dat verwarring niets was om boos over te worden, net zoals angst of argwaan of schrikken of stomweg geen zin hebben: hij mocht het allemaal van mij uiten, ik zette niet de tegenaanval in. Maar het duurde wel even voor hij dat begreep en geloofde en zijn emoties/gedachten steeds neutraler en subtieler (en gezelliger :+ ) begon te uiten. Dus als ik draf zei en hij had geen zin dan was zijn reactie 'Neuhhh, vraag het straks nog maar een keer' in plaats van 'Waaaah! Jij wilt draf en ik niet, dus jij gaat vast boos worden dus ik ga alvast rennen/in de aanval!!!'
Het kan zijn dat jouw merrie nog moet leren dat jullie gewoon als grote mensen met elkaar kunnen praten en dan ze geen temper tantrums nodig heeft om tot jou door te dringen. Maar dat kost vaak wel wat tijd, en in de tussenliggende tijd reageert je paard eigenlijk niet op jou maar op wat hij denkt dat jij gaat doen. Het kan zijn dat je inderdaad iets onhandigs hebt gedaan, maar het kan ook dat jullie gewoon nog in dat omdenkproces zitten.
Tot die tijd zou ik het gewoon heel simpel houden. Wat wil jij? Een paard dat braaf en kalm is in jouw omgeving en netjes vooruit/achteruit/opzij stapt als jij daar om vraagt. Wat wil je pony? Voer, aandacht en kontkriebels. :D Dat kun je dan inzetten om de beloningsbalans te beinvloeden.
Stel, je pony zet op een onbeleefde manier de kont naar je toe omdat ze kriebels wil. Dan kun je haar wegsturen/jagen omdat ze stout/dominant is, maar je zou haar ook kunnen vragen om die achterhand weer twee stappen van je weg te draaien en vervolgens direct uitgebreid de kont kriebelen. Jij krijgt wat jij wil (kont uit jouw persoonlijke zone) en je laat zien dat je begrijpt wat zij wil - maar op zo'n manier dat ze ook meteen leert dat alleen netjes ingeparkeerde kontjes kriebels krijgen, en opdringerige paarden krijgen niets. ~~}>
Ik vind het zelf altijd wel een leuke fase in clickertraining als paarden actief beginnen te laten zien wat zíj willen. Een beetje de puberfase, maar als zij (vaak op een onhandige/lompe) laten zien wat zij willen, dan grijp ik dat meteen met beide handen aan om hun te laten zien dat ik hun versta.

Nummer 3 was bijvoorbeeld heel erg braaf en lief en netjes en voorkomend toen ik begon, zo braaf en lief dat ik me afvroeg of er eigenlijk ook nog wel wat karakter in zat. >;) Ze zette geen pas uit de plaats, had geen enkele eigen inbreng, ze was gewoon heel braaf. Tot we naar de longeercirkel liepen en ze ineens aan het (doorhangende) halstertouw trok richting de bak. Dus dacht ik: Joepie, ze wil iets en ze geeft het aan! Ik ben geen fan van zeurende paarden die aan halstertouwen hangen, maar ik ben meteen met haar de bak in gegaan. Na een keer of vier in de bak werken en braaf en saai zijn dook ze opeens in halt met haar neus omlaag en nam een hapje gras uit de rand van de bak. Ik hou niet van paarden die ongevraagd het gras in duiken, maar in mijn hoofd maakte ik een dansje, want ze sprak tegen mij! Dus ik liet haar dat hapje eten, vroeg haar weer omhoog, gaf haar een handje voer als beloning en wees weer omlaag en zei 'gras eten!'. Dus nu kent ze het commando 'Gras eten'. :D

Ze legt nu ook wel eens onhandige verbanden. Ik vind het leuk om paarden een zoen op hun wang te geven en paarden vinden dat stom, :+ dus leer ik ze gewoon dat een kusgeluid een click is en dat daar altijd voer op volgt. Dus ik haalde in de box het hoofd naar me toe, gaf een kus op haar wang en gaf haad voer. Vond ze een leuk kunstje.
De volgende dag waren we bezig met wat oefeningen in de longeercirkel en duwt ze ineens met haar neus tegen mijn wang. En daarna nog twee keer. Zo apart. Ik vond het erg grappig maar ook erg onhandig dus reageerde gewoon niet en toen doofde het weer uit en deed ze het niet meer. Gisteren 'oefende' ik weer een paar keer een kusje tegen haar wang in de box, en vandaag kreeg ik als we stilstonden weer een paar keer een neus tegen mijn wang van haar. _O-
Terwijl ik bewust niet op haar neus kus maar op haar wang zodat het voor haar een passieve oefening is en niet iets waar ze zelf actief om kan vragen, maar blijkbaar besloot zij daar dan maar een eigen vertaling van te maken. 8-)

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-03-19 01:38

Ik had vandaag trouwens ook een leuk onhandigheidje in de training met nummer 3. :D
Ik wil haar leren om op een plateau te staan, maar dat is nog even een stap te ver en mijn plateau is vrij hoog, dus had ik een matje in de longeercirkel gelegd en leerde haar met een handtarget om daarop te gaan staan. Het duurde even voor ze snapte dat ze voer kreeg voor het erop staan en niet voor het targetten en toen vond ze het helemaal geweldig.
Toen ze dat snapte wilde ik wat longeren en stuurde haar de cirkel op in draf. Ze bood zelf galop aan, de tweede keer dat we dit oefenden, zonder te rennen dus besloot ik daar maar in mee te gaan. Na een paar rondjes gaf ik ons beloningssignaal 'Super!' en ze draaft zo van de hoefslag af, naar het matje en gaat daarop staan. _O-
Super onhandig natuurlijk, want een click/beloningssignaal betekent ho+voer en niet ren naar een willekeurig matje en ga daar op staan want dan krijg je voer. :') Dus ja, dat was wel iets wat ik had kunnen corrigeren.
Maar... Voor het eerst draafde ze naar het midden van de cirkel en liep ze ook helemaal door naar het midden in plaats van na 2 passen stil te gaan staan. En het maakte haar band met op dingen gaan staan nog groter, dus besloot ik om er maar gewoon in mee te gaan. En zij vond het een geweldig spelletje: ik stuurde haar steeds in draf de cirkel op en als ik het zei dan rende ze naar haar zeiltje en ging daar op staan voor een beloning. :D
Aan mij nu de taak om het naar binnenkomen op en eigen commando te zetten (zonder zeiltje) en als ik click meteen naar de hoefslag te rennen en haar daar te belonen om haar weer te leren dan click=ho=voer, maar dat is iets voor over een week of twee. Tot die tijd gaan we gewoon alle voordelen uit deze spontane vergissing halen die erin zitten. :7

Vandaag heb ik ook nog even gewerkt met nummer 4. Nummer 4 is geen trainingspaard maar een jonkie die ik apart zet en bijvoer als ik nummer 3 doe. Alleen zijn op dit moment alle boxen vol, dus of ik moet hem in de box van nummer 3 zetten als ik met haar bezig ben (errug onhandig), of hij moet even met voer en hooi in een paddock. Alleen heeft hij erg veel last van verlatingsangst: hij heeft zijn hele leven in de groep gelopen en is nog maar een paar keer in zijn eentje aan de hand meegenomen en dat resulteerde steeds in heel veel stress en non stop gillen naar de rest van de groep zodra hij daaruit werd gehaald. Maar ik zou het toch wel erg handig vinden als ik hem in die paddock zou kunnen parkeren met zijn voer, dat scheelt mij een hoop gegoochel met de box van nummer 3.
De eerste dag dat ik hem uit de groep haalde gaf ik hem een stukje wortel toen hij naar me toe kwam, bracht hem naar de box van nummer 3 (direct naast de groepsstal) waar het voer al in lag en poetste daar al zijn lekkerste plekjes. Toen hij klaar was met eten haalde ik hem weer uit de box, maar voor ik hem weer in de groepsstal zette liep ik even met hem het gangpad op en neer en op het verste punt kreeg hij wat stukjes wortel. Dat deed hij heel braaf. De tweede dag deed ik hetzelfde, maar verlegde het verste punt iets verder waardoor hij net vanuit het stalpad over het erg kon kijken. De derde dag liepen we zeven meter verder, zodat hij een paar minuten midden op het erf stond en alle stallen, parkeerplaats en paddocks met paarden kon overzien. Daar kreeg hij weer een breed assortiment wortels, en toen mocht hij weer (zonder beloningen te krijgen) terug naar de groep.
Vandaag was de vierde dag, en ik wilde eigenlijk dat de paddock zelf een soort target zou worden. Dus gaf ik hem vandaag in de box zijn voer in een blauwe emmer. Toen dat op was en hij aan zijn hooi begon zette ik de emmer met daarin wortels aan de overkant van het erf, bij zijn uiteindelijke paddock. Toen hij klaar was met zijn hooi liepen we weer naar het erf, wat hij best spannend vond met best wat spanning in zijn lijf, maar hij deed het superbraaf aan een doorhangend lijntje. Toen dacht ik, laten we dan maar doorzetten en vroeg hem om met mij die laatste vijftien meter af te leggen naar de paddock. En daar vond hij ineens zomaar zijn blauwe voerbak met wortels! *\%/* :)) _O-

We zijn er natuurlijk nog niet, want hij is nog niet ín de paddock geweest en heeft ook nog niet geleerd dat hij in zijn eentje (zonder mij als wandelend targetstokje) in de paddock kan staan en voer/hooi kan eten, maar het was superknap van hem. Eigenlijk vroeg ik vandaag teveel want hij bouwde al wat spanning op, plus dat het stormde en het bovendien al donker was - beste keuze ooit om dan verlatingsangst te gaan trainen >;) - maar hij deed het gewoon en toen hij de schat in de voerbak vond liet hij alle stress los.
Het leukste vind ik niet alleen dat hij dit zo snel oppikte (eigenlijk net zo snel als nummer 2 dat deed), maar ook dat hij in al deze 'trainingsdagen' nooit gegild heeft of aan het touw getrokken heeft, terwijl hij daar anders aan het eind van de stalgang al mee begon. Alles deed hij in stilte en aan een doorhangend touw. Dus ook hier waren we eigenlijk niet eens verlatingsangst aan het trainen, maar waren gewoon bezig met het erg leuk hebben samen - en kunnen we het verderop ook zo leuk hebben? Ja! En nog iets verder ook? Ja! :D
Hij vond het allemaal wel heel spannend, maar dan op een spannende manier samen spannende dingen doen-spannend en niet help ik ga dood want ik ben alleen-spannend. Dus erg leuk. Ik ben benieuwd of ik hem op deze manier ook kan leren om helemaal alleen in de paddock te staan. Gelukkig had Rio verlatingsangst als ik wegliep bij de paddock dus dat wegtrainen heb ik al van hem geleerd, zo fijn, zulke paarden. 8-)

@ Hoppit: laat ons jouw inzichten vooral ook weten, dat is ook weer leerzaam! :j
De achterhand wegsturen op het moment dat het paard die voor kontjeuken ongevraagd mijn kant op zet doe ik trouwens ook nooit in de vorm van wegjagen, inderdaad omdat jouw soort paardjes dan meteen in de protest gaan. Ik steek gewoon mijn arm met wijsvinger in de richting van de kont en als die dichterbij komt dan prikt die vanzelf in de flank en blijft daar statisch in geprikt (kan gerust een minuut duren) tot het paard de kont een stapje wegbeweegt. En dan volgen meteen de kontkriebels als beloning. Op die manier kan ik een correctie geven zonder dat er het emotioneel overkomt op het paard. Het is gewoon: als die kont naar mij toe beweegt dan duw je hem in een stekel. Jouw keuze, maar ik zou het niet doen, dus als je je kont weer uit die stekel weet te krijgen dan vieren we een feestje. *\o/*

Op zich, als een paard iets gevaarlijks doet, dan hoef je niet dominant/boos of extra groot te worden. Het enige wat je hoeft te zeggen is 'Dat gedrag niet', of zelfs alleen maar 'niet in mijn cirkel komen'.
In de nh-wereld wordt jezelf groot of zelfs boos maken veel gebruikt om paarden te laten zien dat jij de baas bent en dat je het echt meent en dat er dus niet over je heen gelopen mag worden, ik leer paarden liever dat ze nooit over me heen mogen lopen, vooral niet als ik ziek, zwak, klein, gewond en alles behalve dominant ben.
Als ik een paard uit een onbekende, onrustige kudde moet halen maak ik me juist kleiner, kijk naar de grond, loop vermoeid en hou mijn schouders gebogen. En ik klik met mijn tong en zwaai mijn halstertouw om me heen. Het touw zegt: hier niet staan, hou afstand. Het klikken zegt: als je te dichtbij komt krijg je een irritant geluid. Mijn houding zegt: dit is geen aanval, er zijn geen agressieve emoties in het spel waar jullie weer boos/gestrest van hoeven te worden, dit touw is dus geen wapen dat met woede gehanteerd gaat worden, maar gewoon iets waar je niet te dicht bij wilt staan.
Ik wil namelijk niet dat ze bang of zelfs boos worden van mijn blufpoker en alles nog hectischer maken, ik wil gewoon dat ze een eindje verderop gaan staan en daar uit hun neus gaan peuteren of andere ontspannen paardendingen gaan doen. 8-)
Veel paarden zijn eindeloos veel liever, zorgzamer en geduldiger bij kinderen, terwijl die kwetsbaar, clueless, slap en klein zijn. Dat wilde ik ook, dus ben ik me ook zo gaan gedragen. Niet als iemand die zo groot, stoer en sterk is dat hij jou als hij op zijn sterkst is probleemloos onder de duim kan houden, maar iemand die zo leuk, klein en kwetsbaar is dat de ander een beetje voorzichtig met je wordt. Ik weeg maar 63 kilo, een gemiddeld paard 630, dus dat lijkt me een realistischere benadering dan het tegenovergestelde. ;)
Als ik op die manier een kudde in loop (of een paard train) ben ik nog steeds compleet in control, alleen schreeuw ik niet met elke pas 'I'm the boss! I'm in control!!'. :+

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-03-19 18:37

Wat leuk om al die verhalen te lezen!
Ik merkte gisteren ook weer de kracht van voedselbeloningen. Omdat nummer 3 nogal hardnekkige mijten heeft die zich niet echt laten verjagen door plaatselijke behandeling moet ze binnenkort van top tot teen in bad, alleen moet ze dan eerst in de binnenwasplaats durven staan want buiten kun je alleen met koud water wassen. :x
Ik was ziek, het was al heel laat en ik was veel te moe om nog intelligent na te denken over wanneer het genoeg is voor vandaag, dus na trainen, koud benen wassen op de spuitplaats buiten, hoeven bekappen en behandelen met byemite dacht ik 'en laten we dan nu nog even binnenwasplaatstraining doen. Wat het slechtste idee ooit was, met ik op 6% van mijn normale intelligentie, in het donker en met een storm die door de stalgang gierde - de vreemde stalgang bovendien, want de wasplaats ligt in het stallenblok waar nummer 3 überhaupt nog nooit was geweest. Echt elke seconde nadat ik dat briljante idee kreeg dacht ik 'Aaarg, dit is zo'n slecht idee, stoppen en sluit de dag af met iets positiefs!!!!'. Maar goed, ik was te moe om te luisteren en ging dus gewoon door.
Ze vond het washok heeeel spannend, ik vermoed omdat het haar deed denken aan haar trailerlaadprobleem omdat dit ook smal, donker en met dichte wanden is, ze bleef maar opzij kijken terwijl ze voor het washok stond wat een duidelijk teken is van stress, dus besloot ik om gewoon te clicken en een voedselbeloning te geven als ze weer recht vooruit het hok in keek, waar ik in stond. En na vijf minuten stond ze er helemaal in? Alleen verkeerdom, dus ze moest nog even draaien om met haar hoofd weer richting de stalgang te staan.
Ik dacht dat alleen maar en ineens rent ze in blinde paniek achteruit, de stalgang in en landt vol in de voertonnen die daar aan de andere kant van de gang staan. :evaw:
Dus ik dacht: 'Okee, voedselbeloning omdat we allebei nog leven!' :+
Omdat ik het toch nog enigszins positief wilde afsluiten besloot ik om gewoon maar weer te belonen voor als ze het hok in keek, en drie minuten laten wandelt ze helemaal het hok in, eet daar haar voedselbeloning, draait haar hoofd opzij en draait zich keurig om om zo netjes geparkeerd in het washok te blijven staan. :wow:
Het was net alsof toen ze tussen de voertonnen belandde ze dacht dat het ergste wat er kon gebeuren nu gebeurd was, de hemel was niet op haar hoofd gevallen, ik werd niet boos, ze kreeg een flinke hand voer waar ze even goed op kon kauwen zodat ze kon nadenken over wat er precies gebeurd was, en toen dacht: 'O, maar dit kan ik wel. :D

Door die vrij absurde leercurve was ik ook echt weer opnieuw onder de indruk van de kracht van voedselbeloningen: het is niet alleen een blokje positiviteit wat je ze geeft, maar dat kauwen op die beloning lijkt ze ook echt te helpen om even te herkauwen op wat er gebeurd is. Als ik alleen maar braaf had gezegd of haar een schouderklopje had gegeven was ze er nooit ingegaan. Niet dat dat erg zou zijn, maar dat was vooral omdat het paard bij dat soort beloningen heel erg passief wordt gemaakt: ik als mens zeg/doe iets en jij ondergaat dat rustig en stilstaand', terwijl je als je dat stukje wortel geeft het paard daar vervolgens actief iets mee kan doen, namelijk erop kauwen, terwijl je als mens tijdens het verwerken van die beloning eigenlijk vrij passief bent. Bij ons leek die hand voer op het moment van de grootste mislukking en het daar even rustig op kauwen echt de knop omgezet te hebben, terwijl een schouderklopje, braaf of kriebel haar echt niet meer bereikt had want dan zou ik weer degene zijn die iets richting haar deed, terwijl het voer haar focuste op wat zij zelf deed, namelijk op de beloning kauwen. En wat zullen we daarna eens doen?

Het fijne van voedselbeloningen is ook dat je zo kunt varieren. Bij een normale training krijgt nummer 3 stukjes wortel (Rio kreeg grasbrokjes omdat hij van wortels voedselnijderig werd ;)), maar bij superknappe dingen krijgt ze een brokje stalbiks. Op die manier kreeg ik Rio ook in het washok: dat was veel enger dan alle andere dingen die ik hem vroeg, maar hij kreeg daar (en alleen daar) altijd beloond met brokjes stalbix in plaats van grasbrok. Dus zo werd dat enge donkere washok al heel snel zijn favoriete plek. Als je met hem door de gang liep moest je er altijd alert op zijn dat hij niet een afslag te vroeg nam en in het washok ging staan, want dat was the place to be. :D
Met nummer 3 ga ik hetzelfde doen: wortelstukjes voor normale training en bixbrokjes voor het washok, net zo lang tot ze helemaal washok verslaafd wordt, en dan pas gaan we daar met water kliederen. Ik leer ze op die manier ook altijd eerst aan om daar zelf stil geparkeerd te staan tussen de palen voordat ik ze voor de eerste keer daar vastbind. Het paard moet zichzelf mentaal op die plek vasthouden, de touwen zijn alleen voor extra veiligheid. Dus we hebben nog wat werk te doen, maar ondanks de slechtste trainingssituatie - en trainer >;) :x ) ooit stond ze na tien minuten netjes ingeparkeerd los in het washok terwijl ik los voor haar heen en weer liep. Maar goed, dat lag dus meer aan haar en de kracht van voedselbeloningen dan aan mij... :')

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-03-19 21:49

Hahaha, CnB, dat binnenbak inlopen is echt hilarisch! _O-
Ik was vandaag weer (trouwens weer netjes tegen de stem in mijn hoofd in 8-) ) toch weer met nummer 3 naar de wasplaats gegaan en ze deed het alsof we nooit anders hadden gedaan. Ik had haar los staan met het touw op de grond hangend a la ground tying en deed steeds alsof ik naar een voerton moest lopen om een beloningsbrokje te halen en liep dus 40x twee meter van haar af en weer naar haar terug tot haar oogjes bijna uit hun kassen rolden van hoe geniaal dit washok was. :wow:
Toen ze het zo goed deed mocht ze van mij samen met mij even een rondje om het stalblok een wandelen. Dat vond ze best gezellig, maar halverwege keek ze me aan: voer? Dus ik ga haar een kriebel en zei dat ze het heel goed deed en wandelde gezellig verder tot we weer bij de deuropening naar het washok waren en toen 'mocht' ze weer even in het washok staan voor voer. Nog twee keer met haar een beloningsloos beloningsrondje om de schuur gewandeld en toen wilde ze het washok niet meer uit. :D
Wat jij met jouw pony merkte doe ik ook regelmatig echt bewust met paarden: eng gedrag A vind je eng maar wordt super beloond met voer, supermakkelijk gedrag B vind je leuk om te doen maar wordt vandaag even niet meer beloond met voer. Vaak helpt zo'n tegenstelling ze om nog helderder te krijgen wat de relatieve waarde van een bepaald gedrag is. Anders blijven ze soms hangen in 'ik vind het hier heel griezelig maar krijg wel veel voer maar vind het wel griezelig dus mijn favoriete oefening zou leuker zijn maar...'. Als je dat dan afwisselt met een super bekende en leuke en relaxte en in het verleden veel beloonde oefening dan hebben ze even de tijd om na te denken over het griezelige nieuwe maar komen ze tegelijkertijd tot de conclusie dat hun oude favoriete oefening ineens veel minder oplevert dan de nieuwe oefening... Tijd voor een nieuwe favoriete oefening! *D
En dan sleuren ze je ineens de binnenbak in of de wasplaats op. 8-)

We hadden trouwens 1 paniekmomentje vandaag; de buurman in de box naast de wasplaats schrok waardoor nummer 3 ook schrok en naar voren sprong in de wasplaats - natuurlijk op de leadrope |o - en sprong vervolgens weer met een ruk achteruit, dus ik dacht: voer!!!! +:)+ *\o/*
Daar heeft ze even een halve minuut luid snorkend op gekauwd en toen sloeg de wasplaatsliefde weer toe en was ze weer blij. :+

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-03-19 17:23

Ik laat paarden ook voor me uit lopen, maar voor we dat doen heb ik ze wel eerst heel erg goed in de hersentjes gestampt om op mijn commando (wijzen naar de kont met de stemhulp 'opzij!') op elk willekeurig moment de kont van mij af te draaien zodat het hoofd weer naar me toe staat. In een schriksituatie terwijl het paard op dat moment voor me uit loopt is dat ook altijd stap 1: disengage, kont van me af en hoofd naar me toe en daar eventueel voor belonen. Zwaait de kont weer naar me toe, dan vraag ik die weer van me af net zolang tot het paard stilstaat met mij en naar het enge ding kijkt. Stap 2 is in die halt net zo lang laten kijken naar het enge tot het saai wordt en ze weer contact zoeken. Stap 3 is belonen voor dat ze weer contact zoeken en verder.
Ze in een stressituatie rondkijkend naar hun eigen inzicht voor me uit/om me heen laten lopen doe ik zelf niet omdat ik dan niet weet of we überhaupt nog contact hebben. Ik vermoed ook dat het bij de paarden die ik train eerder stressverhogend zal werken omdat ze geen sturing krijgen en geen aanwijzingen over hoe ze het gevaar het beste kunnen overleven. :+
Ik wil bovendien mijn touw altijd zo veel mogelijk in een boogje laten hangen zodat het een subtiel communicatiemiddel blijft, en als zij er in stress situaties steeds aan gaan trekken dan stompen ze ook sneller op halsterhulpen af want die voelen ze door hun eigen gestress continu en dan betekenen ze steeds niets. Op de manier die ik zelf gebruik heb ik het halstertouw niet nodig, het is echt kont wegsturen en voor mij/naast mij stilstaan. Tenzij het paard het kont opzij eerst negeert en doorloopt, want dan botst hij tegen het eind van het touw en moet de kont alsnog opzij, maar dat is niet de eerste hulp.
Maar uiteindelijk gaat het niet om welke methode je volgt, maar of die voor jullie werkt: als hij werkt dan neemt de hoeveelheid schrikmomenten en de heftigheid van het schrikgedrag 'vanzelf' 8-) steeds verder af. Als de hoeveelheid schrikmomenten gelijk blijft en de heftigheid van het schrikgedrag ook, dan is die methode eerder een soort copingmechanisme waarmee je voorkomt dat het erger wordt dan een aanleermechanisme waarbij je paard steeds rustiger en zelfbeheerster wordt.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-03-19 14:47

@Freetorun: wat een heerlijk gymnastisch beest op je filmpje. :D Maar ik kan me voorstellen dat je er niet blij van wordt als dat de hele dag zo rondspringt. En wat leuk dat je die bewegingsdrang om hebt weten te zetten in galop!
Met nummer drie had ik deze week precies hetzelfde: we longeren alleen in stap en draf omdat ze nog heel erg scheef is en bij de galop nog twijfelt of ze moet gaan rennen (eerst was stap tijdens het longeren bijvoorbeeld ook al draf, en draf was rendraf en in galop vallen). En zeker met die :x wind wilde ik geen extra druk in de vorm van het aanleren van galophulpen toevoegen.
Maar toen ik een paar dagen geleden met dat zeiltje in het midden van de cirkel werkte waar ze af en toe op mocht staan viel ze in draf uit enthousiasme in plaats vanuit renstress in een normale (vreselijk scheve >;) )galop en toen heb ik daar meteen gigantisch voor beloond. Vanaf toen viel ze steeds na een half rondje ontspannen draf in een ontspannen galop en dacht ik: ik kan dit nu corrigeren omdat ze uit de draf valt, maar ik kan er ook gewoon gebruik van maken en elke keer als ze uit zichzelf in galop valt mijn hulp voor galop geven. En dat werkte echt geweldig, zij bleef die sessie heel relaxed galop aanbieden, en toen ik de dag erna nog eens longeerde liep ze braaf haar rondjes in galop maar kon ik ook op elk willekeurig moment om galop vragen omdat die hulpen tijdens de stormsessie daarvoor blijkbaar helemaal netjes geinstalleerd waren. *\o/*

Maflinger_S schreef:
Gister had ik les en heb ik eerst arabierig typje gelongeerd, tegen de stijvigheid, onze normale routine. Gezien het weer had ik haar nog niet opgezadeld want ik had voorkeur voor showmanship als vervolg, dus grondwerk. Ik had mijn twijfels of ik er met dit weer wel op wilde. Toch gedaan, ook omdat mijn instructrice (we werken al een jaar of 11 samen) het een goed idee vond om het wel te doen. Dus ik erop, aan de longe. Arabierig typje begon als een plank maar we wisten gauw allebei te ontspannen. Ze sprong 1x weg en deed 2 hupsjes die ik prima zelf op kon vangen en het instructrice-anker werkte ook goed.


Ben jij tijdens de les de enige die de voerbeloning geeft of geeft je instructrice die ook? Want die zou in dit soort stijfheid-door-stress situaties namelijk kunnen helpen door de beloning laag voor haar neus op de grond te houden. Vanuit het zadel blijf je toch altijd beperkt tot een beloning ter hoogte van je eigen knie, en het laag beloond worden en in die lage positie kauwen werkt vaak stressverlagend en verlaagt de spierspanning ook meteen doordat de nek uit de stijve stresspositie gehaald wordt.
Bij mijn lessen liet ik mijn instructrice Rio ook regelmatig een voedselbeloning geven omdat instructrices anders van die zoutpilaren zijn voor paarden: ze geven een eindeloze reeks oefeningen op en verleggen de grenzen van het paard vaak verder dan je zelf in je eentje zou doen (anders had je geen les :+ ) maar het enige wat ze uit waardering geven is heel passief en flauw: af en toe een braaf en een aai of een schouderklopje, maar geen enkele intrinsieke beloning, dus iets waar je het paard zelfs voor wakker mag maken op de wei zoals een uitgebreide kriebelsessie of een hand voer.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Connection Training: Emotie-Clickeren. Wie ook?

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-03-19 15:05

@ Jazzie, ik zou denk ik eens de opbouw van de stressignalen van je paard in kaart brengen. Vaak schrikken schikkerige paarden namelijk niet vanuit het niets, maar lopen ze daarvoor al op hun tenen. Paarden die nog niet echt geleerd hebben hoe ze met hun eigen schrik om kunnen gaan zijn dan eigenlijk sowieso niet meer echt bereikbaar voor jouw feedback/beloningen/correcties, want ze hebben al zoveel stress dat ze extra imput niet kunnen verwerken.
Als je bijvoorbeeld merkt dat het hoofd al wat hoger en de hals wat korter wordt zodra je het erf verlaat dan ligt daar al een drempel die je eigenlijk voor wilt zijn. Stap de eerste keer bijvoorbeeld alleen rondjes om je stalblok heen tot ze denkt wat is dit saai en relaxt. :+ Of ga eens een paar keer het erf af terwijl je ernaast wandelt zodat je alle stressopbouw beter kunt zien dan wanneer je ernaast staat. Als je erop zit dan zie je alleen twee oren. ;)

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-03-19 18:06

Jazzie03 schreef:
Een tweede vraag die ik heb, als er een paard is die veel te happerig wordt op voer (ongeacht of je nu saai of super lekker voer je gebruikt ), maar ook niet echt reageert op een stembeloning of kriebels. Wat doen jullie dan? :+


Is dit een echt voorbeeld of ook weer een hypothetische situatie?
Want ik kan het moeilijk geloven dat een paard ook happerig wordt na de click als je daar een uur nadat hij zich vol heeft gegeten met een plukje hooi als beloning staan.
Happerig worden bij heel saai voer betekent dat je paard sowieso de basis mist van beloningstrainen. Paarden die clickertraining echt snappen worden namelijk niet happerig omdat ze weten dat ze voor bijten/bedelen nooit beloond zullen worden. Die zullen als hun emmertje echt volloopt van stress eerder alle kunstjes die ze kunnen verzinnen herhalen omdat kunstjes vaak wél voer opleveren.

Ik moet zeggen dat ik toevallig de afgelopen toevallig filmpjes van bekende clicker/vrijheidsdressuurtrainsters voorbij zag komen en echt geschokt was omdat daarin hun paarden tussen de oefeningen happerig waren en zelfs echt mensen beten. :wow:
Dan denk ik mijn god, als zij zich presenteren als serieuze beloningstrainers en zij laten zichzelf bijten door het paard voor de camera, wat voor een beeld krijgen mensen dan wel niet van beloningstrainen? Dan vind ik het geen wonder als mensen reageren met 'maar van voedselbeloning worden bijterig, want dat gebeurt bij Amables en Visibreteams ook en dat zijn professionals'. Zo jammer. :( Natuurlijk heeft iedereen wel eens een mindere dag, maar zend dat dan gewoon niet uit want als je bijtgedrag laat zien als iets normaals wat je ook niet corrigeert voor de camera dan breng je clickertraining als geheel zo'n enorme schade toe. :(
Dus ik moet zeggen dat ik die eindeloze stroom vragen over 'maar worden ze daar niet bijterig van?' nu wel begin te begrijpen, want mensen die zich als voorbeelden presenteren doen dat met paarden die bijten. En dat zijn geen beginnende paardjes die gisteren uit de klei zijn getrokken, maar showpaarden die alle kunstjes kunnen plus nog wat dressuuroefeningen - en die bijten voor de cameragewoon in mensen en die staan dat zelfs gewoon toe.
Als hier een paard zijn tanden in mij zet (kan gebeuren, net zoals in voerloze training!) dan volgt er direct een anti-bijtprogramma, want dat kan gewoon niet.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-03-19 18:09

Maflinger_S schreef:
@xyzutu2: ik gebruik nooit voerbeloningen in het trainen. Ik gebruik veel lichaamstaal en stem als beloning. Zowel erop als ernaast.


Maar werk je dan wel met de clicker of een ander vast beloningssignaal (tongklik of X of 'Prima!') dat altijd precies het moment markeert waarop je paard het goed deed en waarna hij zijn beloning (in jouw geval dan een kriebel of zo aangezien je beloont met lichaamstaal) kan verwachten?
Dat omdat dit een clickertraining-topic is, en ik jouw berichtjes dus ook steeds lees alsof ik een clickertrainingsessie lees.

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-03-19 20:43

@ CnB: Lastig hoor. Ik zou kunnen zeggen gewoon trainen dan zijn er vanzelf minder schrikmomenten en heb je pure harmonie! *\%/*
Maar dat werkt niet altijd, en zeker niet als je karakters of leerweg niet matchen. Als ik kijk naar paard nummer 1, die is in drie maanden zover van alle trauma's afgeholpen dat ze nu bij de inrijder staat en daar als superbraaf gezien wordt. En dat was ze ook toen ze vertrok hier, liep braaf mee, steigerde nauwelijks meer bij schrik, was niet meer bang voor de boxdeur of binnenkant van de boxwand, trok zich niet meer los, trapte niet bij hoeven uitkrabben, was niet meer panisch voor het zadel/dekje en probeerde mensen ook niet meer tegen de boxwand te pletten. Het ideale paard dus. 8-)
Maar ook al was het resultaat dus super voor haar, voor mij was het echt lastig omdat ik constant in mijn achterhoofd moest houden dat ik altijd alert moest blijven omdat nog steeds heel af en toe recht omhoog kon gaan bij schrik. En daarna was ze superbraaf, maar ik vind dat als trainer gewoon echt niet leuk. Ik train niet meer voor het geld maar echt alleen nog maar voor het plezier en de ontspanning, en in zo'n paard heb ik niet veel plezier en ook geen ontspanning omdat ik me echte ontspanning niet mag veroorloven omdat ik altijd op mijn veiligheid moet passen.
Dus zelfs al zou ik dat paard morgen gratis aangeboden krijgen inclusief een jaar gratis stalling, dan nog zou ik daar heel erg hard over na moeten denken. Ze heeft een top karakter en is eigenlijk megabraaf, maar door dat posttraumatische stressdeeltje moet je altijd alert blijven, want daardoor loopt ze seconde 1 superbraaf en relaxt naast je en heb je seconde 2 een voorhoef naast je hoofd. En dat is allemaal weg te trainen - dat is ook al voor 90% weg - maar ik vind het niet leuk om dat te trainen, zelfs als is het succesvol. En stel dat daarvan nog maar 1% overblijft dan is dat bij zo'n extreem paard een geweldig nette score, maar ik vind het niet leuk.
En leuk is voor mij een best wel zwaar wegend argument als het om een hobby gaat.
Hiermee wil ik niet zeggen dat je die van jou moet verkopen, verre van dat! Maar als jouw situatie een beetje lijkt op die van mij en nummer 1 dan kan ik me goed voorstellen dat dit niet lekker zit. En je kunt alles trainen, maar karakters liggen grotendeels vast.
Door nummer 1 merkte ik bijvoorbeeld dat ik het leuker vind om paarden te trainen die A) tijdens schriktraining steeds minder vaak schrikken maar nog wel even heftig, dan paarden die B) net zo vaak blijven schrikken maar dat steeds minder heftig doen. Op de een of andere manier voelt manier A voor mij veel logischer en prettiger dan B - en dat is dus puur persoonlijk want beide wegen zijn gelijkwaardig en leiden tot hetzelfde resultaat. Maar als ik moest kiezen dan kocht ik paard A en niet paard B.

@ Maflinger: als je het zo beschrijft dan doe je denk ik hetzelfde als mijn stalgenoten die heel correct en vriendelijk met pressure/release werken: het paard krijgt wel steeds waardering (stem, een kriebel) maar geen echte beloning (kriebelsessie tot je een jeukhoofd met trillend lipje krijgt, voedselbeloning enz). Dat systeem werkt ook heel goed, maar het is in feite een ander onderwerp dan waar dit topic over gaat. Ik ben naast clickertraining bijvoorbeeld ook erg fan van Hempfling, maar zou het grondwerk trainen a la Hempfling zonder clicker of echte beloning hier ook niet beschrijven omdat dat niet is waar dit topic over gaat. Daar zijn andere topics over te vinden of te maken, en daar zou ik dan weer geen clickerposts met clickeroplossingen in plaatsen. ;)


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: ChiVet, Esterke, Googlebot, lynn_Joy, Nikkii026 en 5 bezoekers