De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Moderators: Lous, RianneH, Neonlight, Nadia, balance

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-07-18 14:49

Ania schreef:
Dat paarden rijden zodat ze onder je kont uit verkocht kunnen worden heb ik ook iets te vaak gehad helaas..

Zelf een keer meegemaakt dat ik een bijrijdster zocht en een advertentie op MP had staan. Daar kreeg ik een reactie op van een vrouw dat ze mijn paard wel gratis wou hebben aangezien ik door mijn studie niet voldoende tijd had om haar goed te verzorden. En zij was een borstkanker overlevende en vond dat zij het paard wel verdiende. Gratis. En aangezien ze ook geen geld had om het tuig aan te schaffen en ik er toch geen gebruik van maakte mocht ik dat wel bij het paard achterlaten.
Toen ik terugmailde dat ik het paard niet gratis weg wou geven en gewoon op zoek was naar een bijrijder voor 2x in de week zodat ik niet elke dag naar stal hoefde kreeg ik nog een reeks aan boze e-mails met wat voor vreselijk mens ik was dat ik een borstkanker-survivor niks gunde en dat ze hoopte dat ik zelf kanker kreeg zodat ik wist hoe vreselijk het was. Weken later mailde ze nog dat ze mijn paard nog steeds gratis wou overnemen. Daar heb ik niet op gereageerd waarop ik nog dagenlang mails ontving met scheldpartijen en verwensingen.

Die was duidelijk niet goed snik!


anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-07-18 10:00

Annet_Dottie schreef:
Oké ik zal kijken hoe ik dit verhaal redelijk kort kan houden _O-
Ik heb inmiddels al 2,5 jaar geen paard meer en dit is volgens mij in 2014 ofzo gebeurd.

Ik had dus een bijrijdster, allemaal leuk maar na een tijdje bleek het toch niet helemaal wat ik zocht.
De stalling waar ik stond ging ook steeds slechter bevallen door de eigenaren en diens kinderen en weet ik wat voor familie er allemaal rond liep, allemaal "tokkies", de bijrijdster (zal haar even K noemen) klikte wel heel goed met hun en kon dus op de stal blijven om een jong paard van hun te beleren en verder te rijden, ook meer uitdaging dan ze in mijn pony had.

Om gelijk even een sprong vooruit te maken, K liep daar dus ook gewoon nog heel lang, en ik vond de sfeer op stal steeds minder prettig worden, waardoor ik besloot met mijn pony te verhuizen.
Toen ik daarna ook nog een grote mond van de stalhouder kreeg hoe zo'n ondankbaar kreng ik wel niet was en hoe slecht ik wel niet voor mijn pony zorgde was ik snel klaar, heb ik in 2 dagen tijd nieuwe stalling en vervoer + trailer geregeld en Maandag ochtend zodra het hek open ging stonden wij daar met de trailer.
Ik wil mijn pony pakken, nergens, ook geen mens te bekennen. Wei leeg. Geen pony.
Vervolgens komt stalhoudster + dochter naar mij toe met een briefje en een envelop.
De (psycho) vorige eigenaresse had via de vorige stalling weten te achterhalen waar ik heen verhuisd was (had gewoon geen contact meer met die vrouw, hoorde ook niks meer dus heb ook niks hierover verteld, is ook nooit afgesproken) en heeft mijn nieuwe stalhoudsters gebeld met een of ander bizar verhaal dat zij de eigenaresse was, ik de pony alleen maar in bruikleen had en weet ik veel wat allemaal, zonder ook maar iets te hoeven bewijzen hebben de stalhouders die vrouw dus telkens na "openingstijd" bij mijn pony gelaten, en toen ik hals over kop weg zou gaan haar opgebeld dat ik weg zou en ze niet wisten waarheen dus of er geen actie ondernomen moest worden.
Goed lang verhaal kort, mijn pony is toen gestolen door de vorige eigenaresse.

En dan kom ik nu dus op het bijrijdster verhaal, oké het was toen officieel niet meer mijn bijrijdster maar toch.
Deze K was er dus bij toen mijn pony gestolen werd, heeft het volledige gesprek tussen vorige eigenaar en stalhouders gehoord, het hele plan mee gekregen en zelfs geholpen mijn pony op de trailer te laden. Medeplichtig zeg maar.
Uiteindelijk heeft dus een ander die haar paard op dezelfde stal had staan, mij na een paar week bericht via Facebook, zij was bang en heeft eerst haar paard verhuisd en gezorgd dat deze veilig was voor ze zou gaan praten.
En heeft mij toen dus screenshots gestuurd van K die haar aansprak over mij en over hoe het allemaal gegaan was en het hele gesprek, plan maar ook dat ik zo "koeltjes" was toen ik erachter kwam dat ze weg was. En dat de pony dus helemaal nog niet weg was toen ik daar met de trailer kwam maar in een schuurtje achteraf gepropt stond, waar zij dus allemaal van wist...

Oké , niet meer bijrijdster dus, maar ook nooit ruzie gehad, het klikte prima tussen ons dus ik voelde toen wel aardig wat messen mijn rug in gaan, al was het kwaad al geschiet :x
+ ze wist tot in detail hoe belangrijk de pony voor mij was dus ik kan nog altijd niet begrijpen waarom ze mij nooit iets heeft verteld zelf..

Edit ; voor hier evt. nog vragen over komen :x ja mijn pony is na een week of 3 gevonden (had geen idee waar ze heen was) gewoon op een pensionstal die zich van geen kwaad bewust was, en is na 4 week terug gekomen bij mij, geen een van de mensen uit bovenstaande verhaal heb ik ooit nog gesproken.

Wat een afschuwelijke mensen!Eigenlijk zou je aangifte moeten doen hiervan.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-07-18 17:24

Amber_anne schreef:
ArankaM schreef:
Ze had ook niet gevraagd of ze haar vriendje mee mocht nemen, dat vond ik ook niet netjes.


Dat ze niet vraagt of ze haar vriendje mee mag nemen vind ik niet heel raar. Ik vind het vaak ook fijner als ik niet weet wie ik ga ontmoeten dat er iemand mee is, je weet maar nooit.
Wat er verder is gebeurd is natuurlijk helemaal niet oké en totaal ongepast

Maar ts ergerde er zich aan dat de would-be bijrijdster voortdurend zat te plakken en kleven met haar vriendje. Dat maakt toch geen serieuze indruk als je naar een paard komt kijken.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-07-18 17:38

_Nancy schreef:
Ik had een verzorgpaard, waar ik best wel wat spullen voor had gekocht.
Ik was 13 ofzo, een van mijn eerste verzorgpaarden.

Toen ik eens op stal kwam, waren al mijn spullen weg. Peesbeschermers, dekje, halster, borstels..
En niemand had wat gezien natuurlijk, de eigenaren van dat paard waren er nooit, dus die konden het niet zijn geweest.

En een paar weken later ineens een bericht van de stal eigenaren; 'He, we hebben je spullen gevonden, lagen gewoon bij de stal'

Ik heb uiteraard heel de omgeving rondom de stal en kast afgezocht en ineens lagen ze daar!
Wat gek... Vast niet ongevraagd 'geleend' dus.

Nadat mijn spullen gestolen/kwijt/geleend waren, was ik wel genezen van die stal. Toen dus ook maar weggegaan daar. Jammer, want het paard was echt heel leuk.

(Waarom de kast niet op slot was weet ik niet meer)

daar zou ik niet voor zijn weggegaan!Als je doorgaat met paarden,zul je gegarandeerd wel ergere dingen moeten verduren!Want er is altijd wel wat.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 26-07-18 11:25

Anoniem schreef:
Meelezer hier, maar als mijn spullen gestolen worden ben ik ook heel snel weg hoor :') Of dat nou weg van een verzorgpaard is of vertrekken met (eigen) paard en al, dat soort onzin heb ik echt geen zin in...

Van mij en de andere pensionklanten waren de kasten opengebroken en alle zadels en van sommigen ook de hoofdstellen gestolen. We waren toen allemaal blij dat het alleen onze spullen waren,en de paarden er nog waren en niets was aangedaan.


anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-08-18 17:30

Sheehan schreef:
Niet echt een heel erg verhaal, wel verdrietig.

Vanaf mijn 14e een super leuke Haflinger bij gaan rijden. Stond op een stal naast het huis van mijn vader, hij liep voor de kar voor kinderfeestjes bij het bedrijf van de eigenaar, waar ik ook werkte, en mocht hem helemaal als eigen beschouwen. Elke dag was ik lekker met hem bezig. Toen ik 17 was ben ik bij mijn moeder gaan wonen ivm thuissituatie, toen werd het paard verkocht omdat ze al 1 vd 4 weg wou doen en ik moest stoppen. Ik verdrietig omdat hij verkocht werd, maar al snel daarna bleek dat mijn tante hem gekocht had *\o/* Heeft nog een jaar bij mijn tante gestaan in Drenthe, vlakbij de hei en alles, en ik heb zoveel heeerlijke buitenritten gemaakt nog. Helaas is hij een halfjaartje geleden op 25 jarige leeftijd ingeslapen door artrose, en hoewel ik hem vreselijk mis, heeft hij het geweldig gehad. Best bizar hoe dat allemaal is gelopen, maar hij was echt een enorme steun voor mij :j

Dan heb jij wel geluk gehad dat jouw tante hem kocht zodat jij nog met hem door kon gaan toen!Jammer dat hij nu overleden is,maar dan heb jij hem toch zo lang mogelijk nog gekend.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-10-19 12:42

Dat is sneu voor je en ook niet correct van de eigenaar dat hij het niet eerst met je besproken heeft.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-10-19 13:29

Ik vind dit ook wel raar. Als hij ineens gevonden zou hebben dat 2 keer in de week te weinig is,dan had hij met jou moeten overleggen of je vaker kon. En anders iemand erbij nemen voor de dagen dat jij niet komt.Op zich is het natuurlijk zijn paard,maar na 4 jaar mag hij jou wel iets respectvoller behandelen.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-11-19 16:49

marleen_usar schreef:
Ik had ooit een verzorgster ze deed een paarden opleiding,ik had haar bezig gezien en dat zag er goed uit. Steeds als ze naar mijn paard ging vroeg ze of ik toevallig nog kwam? Dat vond ze gezellig, ik kon niet altijd gaan als zei er was,tot mijn paard niet fit was. Hij gaapte heel veel, was sloom dus belde ik de veearts. Ik gaf aan haar door dat hij niet fit was,ik hoorde later dat ze hem toen is gaan logeren. Hij wilde dat duidelijk niet lopen dus gaf ze hem flink met de zweep, ze had een vriendin mee en die riep nog hij heeft geen zin zullen we hem even laten grazen?

Waar op ze terug riep, nee zeker niet ik ga hem nu niet belonen. Toen ik die avond kwam zag ik allemaal strepen op zijn achterhand, ik was verbaasd en vroeg aan een stalgenoot of die misschien wist wat het kon zijn? Toen vertelde ze dat hij flink met de zweep had gekregen omdat hij staakte, toen vroeg ik waar staakte hij? In de los gooi bak, oh maar ze mocht alleen maar een stukje met hem wandelen want hij is duidelijk niet fit gaf ik aan. Nou als het mijn verzorgster was had ik ze gelijk weggestuurd, dus vroeg ik haar om opheldering.
Wat erg! Is je paard wel weer opgeknapt?
Heb je hem gelongeerd vroeg ik,ja dat doe ik toch vaker. Ik gaf aan dat ik toch duidelijk had gezegd dat het niet meer mocht tot dat de veearts was geweest. Hij is gewoon lui je moet hem aanpakken was haar antwoord. Ik vroeg of ze haar spullen uit de zadelkast wilde halen en ik wilde de sleutel terug. Later bleek dat ze nooit alleen durfde te rijden daarom vroeg ze altijd of ik ook kwam. De veearts kwam ook en hij bleek leverbot te hebben.

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-11-19 16:50

Er ging iets fout met mijn post.Ik wou vragen of je paard weer is opgeknapt?

anjali
Berichten: 7209
Geregistreerd: 25-07-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-11-19 18:40

marleen_usar schreef:
Ze wilde een wedstrijd rijden en vroeg of dat mocht? Toen had ze zijn manen er schots en scheef afgehaald zonder te vragen.

Ik wil altijd lange manen. Vroeger heb ik ook wel eens verzorgsters gehad . Zogauw ze manen gingen trekken was het uit!


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: alice0cullen, Cer, Gaby, Gizeppie, Janneke2, Karla, liliekska, marleeniej, noukie12, Pluk_01, renee16, tessyke, WietskeK en 6 bezoekers