Als ik iets heel graag wil, dan kan ik (soms nog al) bot reageren als het niet helemaal naar 't zin is. Een stukje frustratie, onmacht en onzekerheid.
Zoals vanavond, toen ik dolgraag ook mooie "zonsondergang" foto's wou maken van onze paarden. Tijdens het maken van de foto's had ik weer twijfels, want ik keek terug op de camera en was niet tevreden.
Maar jeetje, als ik nu het resultaat zie... KIPPEVEL!!!

Waarom ben ik nou (soms) zo onzeker over mijn eigen manier van fotograferen?
Nu ik dit terug zie, ben ik zo trots!!!
Trots op mijn manier van fotograferen maar natuurlijk ook (SUPER) trots op mijn geweldige & knappe pony!!!
Had em al op Facebook voorbij zien komen! Jij hoeft echt niet onzeker te zijn!