Bokt.nl

Citaat:

"Ik was nogal dik en had een beeld in mijn hoofd gevormd hoe ik er uit zou moeten zien om perfect te zijn. Via de t.v. en de bladen zag ik mooie, magere modellen. Zo slank wilde ik ook zijn. "
Dit is een van de meest uitgesproken zinnen onder de jeugd, dan spreek ik van een leeftijdsklasse van 13 tot 24 ongeveer. Echt ‘gek’ is dat niet, als je ziet wat voor type personen er worden gebruikt in commercials, op de catwalk, overal eigenlijk.
En zelf ervaar ik het ook. Nog geen 2 jaar geleden had ik een maatje 34, en wat een ruime keuze qua kleding! Ik was rank, slank en alles stond me goed.
Nu 2 jaar later ben ik aan de pil, gestopt met roken en toch wel bijna 20 kilo zwaarder. De kledingkeuze wordt gelijk een stuk beperkter. Ik kan niet zomaar een kort truitje of een leuk rokje meer halen of dragen zonder onbewust toch mijn buik in te houden.
Maar de belangrijkste oorzaak van mijn gewichtstoename is mijn vriend. Ik heb een goede, stabiele relatie en hoef me niet meer druk te maken om hoe ik eruit zie, wat andere mensen van me denken. Vinden ze me te dik, te dun, te lelijk? Simpel gezegd, ik hóef geen indruk meer te maken op anderen.

Tikken wij daarmee de spreekwoordelijke spijker op zijn kop?
Zijn we zo lang bezig met een partner zoeken, dat we onze eigen waarde vergeten?
Dat we ons voorspiegelen alleen maar aantrekkelijk te zijn als we nét zo mager zijn als een Victoria Beckham bijv.?
De maatstaven zijn anno 2006 enorm veranderd. Van Rubensvrouw naar magere lat.

In de media wordt, zoals gezegd, altijd nadruk gelegd op de (soms te) slanke mensen, met name vrouwen. Komt er eens een dikke vrouw in voor, dan is dit in negatieve zin. Denk maar aan het muurbloempje, of de dikke vrouw die ondergewaardeerd wordt door haar man.
Het ultieme geluk in een film: Knappe en intelligente man met aan zijn arm een vrouw die door had kunnen gaan voor America’s next topmodel. Dat redden wij niet, als de ‘girl next door’ zijnde.
En dus creëer je een minderwaardigheidscomplex.

Diverse onderzoeken hebben uitgewezen dat men zelf ook liever dunne modellen zien dan mollige, of zelfs dikke. Ze hebben een soort voorbeeldfunctie. Men kijkt tegen ze op, wil ook zo zijn. Een reden hiervan is dat er wordt gedacht dat dunne modellen meer doorzettingsvermogen hebben. Overgewicht zou komen door gebrek hieraan. En hoe bereik je dat ‘ideale figuur’? Door minder te eten!

De media is schuldig aan het zelfbeeld dat men tegenwoordig van zichzelf heeft. De media houdt ons een spiegel voor, en de maatstaven voor wie mooi is en wie niet, wordt door haar bepaald. En het is ook aan de media om dit beeld stop te zetten.
Dove, van de cosmetica, heeft hiermee de eerste stap gezet. Zij stellen, echte schoonheid komt van binnen uit. Echte schoonheid is durven zijn wie je bent.

Persoonlijk ben ik het er volkomen mee eens. Ik heb me nooit echt bezig gehouden met wat de maatschappij vond, wat mensen van mij dachten. Maar het was toch wachten op de persoon die mij de juiste spiegel voorhield. En daar wacht iedereen op, denk ik.
Iemand die je neemt zoals je bent, die je mooi vind zoals je bent. Wachten op iemand met een ander beeld van de maatschappij. En het belangrijkste; iemand die jou kan overtuigen van dat beeld!