Geplaatst 
Om kwart voor 3 ging ik op pad met Tinka, die een halve week op stal heeft gestaan ivm een bevroren bak zodat ze niet naar buiten konden.
Ik ben een week ziek geweest en vandaag was voor het eerst dat ik weer een beetje actie ging ondernemen, dus ik wilde niet al te lang rijden.
Thuis had ik nog eens op de kaart gekeken waar ik langs zou gaan maar de kaart ben ik vergeten mee te nemen.
En ja hoor...ho-pe-loos verdwaald.
Ik heb een afslag gemist en ben toen bijna 10 km omgereden. In the middle of nowhere met een dikke mist waar je U tegen zegt. Op sommige stukken had ik nog geen 10 meter zicht. Lekker luguber dus. Ik had geen idee meer waar ik was, heb een paar keer naar mijn vriend gebeld maar die nam niet op. Dus toch maar doorstappen...en doorstappen...en doorstappen...De berm was te bevroren om te draven dus ik kon alleen maar over het fietspad rijden. Lekker voor Tinka d'r hoeven
Maar ik had geen keus meer.
Na een uurtje begonnen mijn handen en voeten het koud te krijgen en Tinka had de ijspegels aan haar oren hangen. Bevroren mist.
Nog steeds niemand tegengekomen. Beetje luguber want omdat je geen hand voor ogen zag had je het idee dat je van alle kanten begluurd werd.
Ook schoot Tinka er nog een keer vandoor toen vlak naast ons ineens een lawaai was (kreeg haar gelukkig snel terug, ik zag ons ook nog wel onderuit gaan vandaag
), gedender in het weiland. Maar we zagen niks door de mist. Pas aan het einde van het weiland toen Tinka helemaal over de zeik was was het wat minder mistig en bleek het een enorme kudde schapen te zijn. Lekker hoor 
Op een gegeven moment kwam ik langs een huis, waar ik aangebeld heb waar ik ongeveer was. Euhmmm in ieder geval héél ver van stal, daar kwam het op neer. Maar ze hebben me de weg uitgelegd en toen moesten me maar weer verder. Ik was helemaal verkleumd, heb de teugels op de hals laten liggen en heb mijn handen in mijn jaszakken gestoken. En toen ze een keer schrok had ik geen puf meer om haar te stoppen dus heb alleen 'hooo' gezegd en daar reageerde ze gelukkig op.
kan er nu weer om lachen maar oh wat voelde ik me ellendig op dat moment. Het begon ook al te schemeren en ik had geen idee hoe ver het nog was.
Enige pluspunt was Tinka, die met de oren naar voren bleef gaan 'klik klak, klik, klak'
En toen opeens waren we vlakbij haar oude weiland
ik kan niet beschrijven hoe blij ik was na ruim 2 uur rijden om weer een bekend punt te zien Het was inmiddels donker dus met die mist erbij was dat erg fijn voor je oriëntatie. 
Toen was het nog iets minder dan een half uur en na 3 uur waren we dan eindelijk weer op stal. M'n cap was wit van de mist die bevroren was, Tinka d'r hele hoofd was wit, kortom we zagen er niet uit. Lekker dekentje op, gevoerd en de stal heel dik opgestrooid en toen een hele dikke knuffel gegeven. Het is dat zij zo door bleef gaan vandaag anders was ik onderweg afgestapt en was in the middle of nowhere een potje gaan janken denk ik en had dan gewacht tot ik gevonden zou worden 
Brrrrrrrr het klinkt misschien erg overdreven maar ik vond het een snertrit, bah! Om te begrijpen wat ik bedoel had je erbij moeten zijn, dat had het al een stuk gezelliger gemaakt ook
Lijkt me erg irritant. En dan alleen maar stappend }> Had je dan geen telefoon bij 
Dat is altijd wel makkelijk 
