Geplaatst 
Tess is een 6 jarige merrie met héél veel karakter. Ze is makkelijk L1-klaar, maar ze wíl zich absoluut niet voor je inzetten. Losrijden is geen enkel probleem, dan loopt ze ontspannen en braaf maar zodra je ze wat meer aan het werk wil gaan zetten gaat de trukendoos open. Ze is eigenlijk altijd 'recreatief dressuurmatig' gereden. Dus wel aan de gang, maar niet echt extra. Sinds een tijdje rijd ik haar ook enkele malen in de week met de bedoeling haar uit te gaan brengen, en ik wil méér dan dat ze tot nu toe heeft moeten geven en dat valt niet bepaald in goede aarde
.Eerst was het op bijv. het einde van een volte/wending ineens omdraaien en de andere kant op rennen. Nu is ze er soort achter dat het toch wel heel handig is als je een kies mist, want volgens de tandarts kan ze heel mooi met haar tong het bit richting de holte duwen, dan gaat de bovenkaak erop en zit het bit dus klemvast (met het gebit is verder alles helemaal in orde, de tandarts komt er regelmatig bij). Als ze het bit vast heeft gaat het hoofd omhoog, en van links naar rechts naar voor naar achter. Ik heb volgens mij zo'n beetje alles geprobeerd: naar voren blijven rijden met een ontspannen hand tot ze het weer loslaat, resulteert in hard en oncontroleerbaar door de baan. Hand vastzetten (niet trekken) tot ze het loslaat, werkt wel, maar hoe snel het werkt hangt van haar bui af. Hand naar voren steken werkte een keer of 7 erg goed (ze schrok dan, ging bijna op haar plaat en liet het daarop meteen los), maar nu heeft ze ook door hoe ze daar weer mee om moet gaan. Eigenlijk werkt op de rem zetten, loslaten, na laten geven en opnieuw aandraven het beste, maar dat is tegen mijn 'principes' (niet voorwaarts opgelost dan, en in bijv. een proef kun je moeilijk stil gaatn staan!).
Voor de goede orde, ik ben totaal niet streng in de hand, met het andere paard dat ik start heb ik een hele goede aanleuning voor elkaar en degenen hier op bokt die mij weleens hebben zien rijden kunnen dit beamen
Is ze redelijk over de 'bit-vastpak-sessie' heen, dan komt er wel wéér wat (door je binnenbeen heen laten vallen, achter elkaar blijven hinniken, iets héél erg eng vinden waar je eerst doodsimpel voorbij liep)... Kortom, een héle grote gebruiksaanwijzing bij deze!
Tussendoor loopt ze stukken echt héél erg goed, ze kan het allemaal prima het is puur het karakter dat niet wil (moeder had het ook, maar die gaf wat eerder op). Ze wordt zodra ze iets goed doet beloond (stem en kriebel over de hals), maar het lijkt wel alsof ze daar totaal niks om geeft, net zo min als dat ze onder de indruk is van een stemverheffing. Aan de hand is ze overigens braaf, ze heeft wel respect voor je.
Ik heb zat verschillende paarden gereden, maar nog nooit zo eentje waarbij dit soort dingen boven komen drijven als ze aan het werk moeten
. Er zit schot in de zaak hoor, ze weet best dat ze het op den duur op moet geven omdat ik het ook absoluut niet opgeef, maar elke keer dat gevecht om op dat punt te komen wordt ik gewoon zat!Morgen gaat ze voor het eerst mee op wedstrijd (L1), we zien wel hoe het afloopt, de ervaring kan nooit slecht zijn en als ze wél loopt heb je kans op dikke punten. We zien het allemaal wel! Ben benieuwd naar evt. tips en ervaringen van anderen!
! Ook het stoppen als het een tijdje goed is gegaan doe ik, met plezier overigens, want meestal ben ik het dan aardig zat en behoorlijk moe 
. Natuurlijk heeft het tijd nodig, maar ik heb zo'n vermoeden, Tess kennende, dat dit nog lang niet 'uitgevochten' is. Ik zal vanavond een verslagje neerzetten van hoe de wedstrijd gegaan is! 
Maar als ze liep dan liep ze ook. 
. Wilde bijna gaan bellen dat ik niet meer zou komen, en toen stapte ze er zo in 
.
(en dat bij een jury die haar net niet kreupel genoeg vond lopen om ons uit te bellen), en de 2e proef zelfs een winstpunt met 181!
