Angst bij iemand anders. Hoe pak ik dit aan!!

Moderators: A_nouk, goldenarrow, Apple

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Nijntjuh

Berichten: 255
Geregistreerd: 24-03-03
Woonplaats: Lienden

Angst bij iemand anders. Hoe pak ik dit aan!!

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 11-06-03 09:15

Hoewel dit niet echt een RIJtechnisch probleem is, toch maar even hier de vraag gesteld (modjes, verplaats maar indien gewenst/nodig), in de hoop op goed advies.

Het is een beetje een vaag verhaal Verward , maar het zit als volgt: sinds enkele maanden heb ik mijn oude hobby weer opgepakt, een paard gekocht (Friese merrie) en weer gaan rijden. Ik geniet, geniet en geniet met volle teugen en weet nu wat ik al die tijd gemist heb. Het leuke is, of was beter gezegd, dat mijn man (geen achtergrond of ervaring met paarden) helemaal in mijn hobby meeging, en ook ging rijden. Hij maakte al er goede vorderingen. Hoewel ik geen expert ben vind ik zelf, en dit zegt mijn instructeur ook, dat hij duidelijk echt aanleg heeft voor het rijden. We hadden dus een maand of 2 geleden afgesproken dat er een 2e paard bij zou komen (een makke, goed beleerde ruin) zodat we samen konden rijden, en ook straks als hij de basis onder de knie heeft, kunnen lessen (zelf heb ik al lessen). Ik had telkens een beetje grappend gezegd "je mag van mij met alle liefde een paard, maar moet je er eerst een keer afgevallen zijn, als je het dan nóg wilt, dan koop je er een".


Toen gebeurde 10 dagen geleden een ongeluk. Hij had net gereden, op mijn paard, wat geweldig ging, hij had er ook een supergevoel over, helemaal enthousiast..... Het ongeluk gebuerde niet terwijl hij erop zat, maar er voor stond en met een paard wat niet van mij is (en wel ooit beleerd is maar nooir dóórgereden). Hij hield het paard vast bij het afzadelen, het paard schrok om onduidelijke reden en spoot ervandoor, mijn man daarin meenemend ... nou ja, lang verhaal, maar het resultaat is enkele gekneusde ribben, bulten, bloeduitstorting, gekneusde enkel en hand,.... en.... ANGST.

Vanwege de aard van de verwondingen was het niet mogelijk hem direct dezelfde dag weer het zadel in te zetten, dat had ik in zo'n geval natuurlijk op mijn paard gedaan, die het summum van betrouwbaarheid is. Maar hij was erg dapper. De dag dat het gebuerde zei hij dat hij niet bang was, maar zich alleen nog maar meer gesterkt voelde in zijn wens goed te leren rijden. Dat hij begreep dat het paard uit eerlijke angst handelde, en niet met als doel hem pijn te doen, en dat hij niet kon wáchten weer voldoende hersteld te zijn om te rijden.

Het herstel vlot voorspoedig. Afgezien van wat geringe pijnklachten en blauwe plekken gaat het een stuk beter met hem. En daar wringt nu net de schoen. Naarmate hij hersteld en het moment nadert waarop hij weer rijden zal/zou, neemt zijn angst toe. Had hij direct na het ongeluk geen angst, nu merk ik aan hem dat hij zelfs met poetsen meer afstand bewaard, en ook de wens een eigen paard te kopen is rap aan het verdampen. Van het laaiend enthousiasme (ik moest bij wijze van er rap bij zijn om een kans te krijgen op mijn eigen paard te rijden) is weinig over.

Allemaal niet erg, zou je denken. Maar ik vind het wél erg want ik heb hem nog nooit zo blij met iets gezien als met de overwinning van zijn eerste geslaagde draf, zijn eerste (stapvoets, dat wel) buitenrit en ga zo maar door.

Ik wil hem van zijn angst afhelpen. Dat gaat alleen heel moeilijk, want, via een soort wet van murphy duiken er nu uit alle hoeken en gaten mensen op met onheilstijdingen in de trant van "ik ken die en die en die heeft zus-en-zulk-een-verwonding overgehouden aan een paard". Ik snap ook niet wat die mensen bezielt om iemand op die manier bang te gaan zitten maken.

Hoe kan ik hem laten ervaren dat wat hem is overkomen een ongeluk was, waarbij hij zelf ook niet slim gehandeld heeft door weg te rennen voor het paard (die prompt kuddegedrag vertoonde, achter hem aanrende en hem daarbij in blinde paniek meenam), en dat paardrijden met de noodzakelijke voorzorgsmaatrgelen gewoon NIET gevaarlijk is, zeker niet wanneer je doel is, zoals bij ons het doel is/was, recreatief te rijden.

Ik hoop dat iemand kan helpen met advies. Ik hoop dat het duidelijk is dat ik het NIET erg vind als hij mijn hobby niet wil delen, als de reden is dat hij het niet leuk zou vinden, maar dat ik het wél erg vind als de reden ANGST is. Huilen

Vast echt bedankt!
Meira
PS> mijn man is overigens 52, dus vond het juist zo super dat hij zo sportief bezig was!!

Haha! Een Fries is leuk..... twee Friezen is nog leuker! Haha!
NynkeBeerYissyMachoJusty In liefdevolle herinnering aan Sam en Beau


Kyra

Berichten: 1399
Geregistreerd: 05-11-02
Woonplaats: Apeldoorn

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-06-03 09:51

tjonge wat een verhaal.
Maar ook een beetje herkenning. Ik heb vroeger ook zoiets meegemaakt, terwijl ik al veel langer reed. We (mijn zus en ik) kregen een jong paard. Leuk, maar moest nog beleerd worden en was dus nog zo groen als gras. Wij, manege-meisjes, dachten ervaring te hebben.
Paard laten beleren, wij erop. Ik viel er bij de eerste les af. Paard schrok van een onverwachtse beweging van de instructeur en sprong opzij. Als ik toen veel meer ervaring had gehad, had ik geweten dat ik alert had moeten zijn, maar zoals ik al zei ik was eigenlijk ook nog groen. Ik viel er af en had meteen een gebroken arm. Er dus niet weer opgestapt en wachten op herstel. Toen dat eindelijk weer goed was was het natuurlijk de bedoeling dat ik ook weer op ons paardje ging rijden. Doodeng vond ik het. Ik wilde niet meer en ben er ook mee gestopt.
Wat bij mij uiteindelijk het vertrouwen weer heeft gegeven is (vol met zenuwen) op manegepaarden te gaan rijden. Deze schrikken nergens van, ik kende ze wat beter, en ze reden braaf hun rondjes.
Als je weer vertrouwen moet winnen, heeft dat tijd nodig. Bij de een duurt het langer als bij de ander.
Zoek een superbraaf paard en laat hem die eerst maar eens een paar maanden desnoods, poetsen. Wandelen en aaien. Het rijden komt dan vanzelf wel weer. Dat paard leert hij op die manier goed kennen en er zal een band ontstaan. Zo komt dat vertrouwen stapje voor stapje wel weer terug.
Ik ben om een lang verhaal kort te maken, toen na verloop van tijd een pony gaan huren voor 3 maanden op de manege. Daarna volgde een eigen ervaren pony, die al wat ouder was. En vervolgens was alle vertrouwen terug, ondertussen reed ik ook het paard van mijn zus en vele andere paarden. Als je jong bent komt het vertrouwen nog sneller terug. Bij mij was het een vrij snel proces.
Gun het z'n tijd en dan komt het wel goed!

http://www.helpmijnpaard.nl Osteopathie en paardrijlessen omg Apeldoorn eo

Gast252
Berichten: 29528
Geregistreerd: 12-01-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-06-03 10:04

Het is best een herkenbaar verhaal, ik denk dat het best vaak voorkomt. Als je altijd tussen de paarden loopt, dan maak je wel eens wat mee tenslotte. Een ongelukje is zo gebeurd en dat kan op het paard zijn, maar ook makkelijk ernaast. Het is natuurlijk heel erg vervelend voor je man, maar ik vind het wel een beetje zorgwekkend dat hij door dit voorval echt angst heeft gekregen. Dat de schrik er even in zit, dat kan ik me wel voorstellen, maar als het echt angst is, dan is het wat anders. Als je man hierdoor echt bang is geworden en is gaan twijfelen, dan is het misschien verstandig om nog eens rustig na te denken over alle plannen?? Als hij wil leren rijden en als hij een eigen paard wil, dan is daar eigenlijk maar 1 ding voor nodig en dat is de wil om het te doen. Die wil zou sterker moeten zijn dan schrik of angst, want dan kom je er wel weer overheen. Als het met de wil goed zit, dan komt hij er wel overheen hoor en hebben jullie straks gewoon fijn de hobby samen Knipoog.
Laatst bijgewerkt door Gast252 op 11-06-03 10:37, in het totaal 1 keer bewerkt

zobras
Berichten: 6059
Geregistreerd: 23-08-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-06-03 10:14

Geduld hebben is de eerste vereiste. Ook ik ben een angsthaas en heb toch een paard. Twee weken geleden ben ik na een rodeo met mijn paard na 30 meter het zand in gegooid (hij gaf goed aan dat een zadel niet goed lag). Wat bij mij goed werkte is het besef waarom het paard vreemd deed. Pas als je dat goed realiseerd en daar een oplossing voor hebt is het halve werk al gedaan. In mijn geval was een slecht zitten zadel de oorzaak, dus niet ik. Een week lang ben ik door een voor mij betrouwbaar iemand geholpen met opstijgen en de eerste stappen om zo weer een stuk vertrouwen terug te krijgen. Ben er nog niet, maar gaat de goede kant op. Was zo wie zo niet zo handig van mij deze zandtest, want ik ben al bang en durf bv nog niet te galoperen.
Wat voor mij helpt is er open en eerlijk vooruit komen dat je angst hebt. Praat erover en probeer te achterhalen wat de bron van angst is. Voor mij bij de galop is het niet in controle hebben van mijn paard en de angst dat hij met mij ervan door gaat. Gekke is dat hij een van de meest brave paarden is die ik ken, maar die angst heb ik nog steeds. Dus probeer eerst goed te bespreken met je man waarom hij bang is geworden, je zult merken dat het vaak ligt in het niet hebben van controle over iets. Met mijn nieuwe instructeur ben ik nu enorm verbeterd in de stap en draf wat rijden betreft en daardoor beter vertrouwen gekregen in mijn paard en gevoel neemt toe dat ik beter controle heb over hem. Misschien moet je je man eerst grond oefeningen laten doen met je paard. Leer hem weer opnieuw je paard kennen aan de longe. Laat hem zien hoe je paard reageerd op jou stem hulpen, leer het hem aan. Met behulp van kennissen uit Drenthe (zie www.tbalingehof.nl) heb ik geleerd ook Pablo te controleren vanaf de grond en heb zo meer vertrouwen gekregen in Pablo. Ik kon zo goed zien wat hij deed op mijn stem en houding en kon zo meer met zijn reactie vertrouwd raken.

Heb geduld en succes. Angst kan je niet door dwang wegdrukken!!!! Je moet daarmee omgaan en koesteren als een kind. Misschien is het boek "Zen met paardrijden" (of zo iets) wat voor hem. Ik had daar hele herkenbare stukken in gelezen en veel aan gehad.

Amarie
Berichten: 1557
Geregistreerd: 20-02-03
Woonplaats: Den bosch

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-06-03 11:23

Heel vervelend en voor mij erg herkenbaar, ik heb drie jaar geleden een klap in mijn gezicht gehad, na veel sleutelen gaat het eigenlijk weer heel erg goed met mijn gezicht. Maar de angst die er in het begin niet was werd steeds erger. Ik kan helemaal meegaan in het verhaal van Elenoor, zorg dat je man gaat praten, laat het hem niet wegstoppen dan wordt het later alleen maar moeilijker, ik weet er alles van. Na 2 jaar ben ik gaan praten over mijn angst gewoon omdat ik mijn mond niet meer kon houden ik zat er zo vol van, ik kon niet meer doen voor de buitenwereld of er niets aan de hand was, dat leverde er hele hoop begrip en medewerking op van iedereen, zeker van degene waar ik het niet van verwachtte. Resultaat nu is dat iedereen op zijn manier er rekening mee houdt dat ik te paard (ik heb het dus alleen niet paard en niet als ik er naast sta) meestal erg onzeker ben en dan ook niet altijd even vriendelijk door de spanning, maar ik wil zo graag doorzetten en ik geloof dat ze daar wel respect voor hebben. Laat hem aangeven wat hem dwars zit, probeer hem duidelijk te maken dat 5 minuten om te beginnen op het paard lang genoeg is, zorg dat er geen dwang is en dat hij altijd af kan stappen, bij mij hebben ze dit heel slim gedaan (bleek achteraf afgesproken) ik ging erop en naar b.v. 5 a 10 minuten werd ik er weer afgehaald, was lang genoeg werd me verteld, en dat terwijl ik het er eigenlijk zelf niet mee eens was ik wou meer en zo bouwde we het langzaam op, nu ben ik zover dat als ik het niet vertrouw, er eerst iemand anders even een minuut of 10 opgaat, ik zie dan dat alles goed gaat en ga er dan op. Ben benieuwd of het nog wel een helemaal overgaat hoop van wel en doe er echt mijn best voor, maar vanavond b.v. heb ik na 2 maanden voor het eerst weer les (op een andere locatie) en ik moet toegeven dat mijn maag erg onrustig is van de spanning. Maar we zetten door. Sorry voor het lange verhaal maar heel veel succes...

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Nijntjuh

Berichten: 255
Geregistreerd: 24-03-03
Woonplaats: Lienden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 11-06-03 15:13

Wat een verhalen allemaal. Heel erg bedankt hiervoor. En wat goed en bemoedigend om te lezen dat mensen ook na grondige valpartijen toch met (letterlijk!) vallen en opstaan de draad van deze geweldige sport weer oppakken.
Het advies vooral te praten en luisteren zal ik zeker ter harte nemen, en ik weet zeker dat we met een beetje geduld een heel eind zullen komen. Wanneer de opgelopen kneuzingen geheeld zijn, zal de angst ook verminderen, zo denk ik. In dit topic zal ik jullie zeker op de hoogte houden van eventuele vorderingen.

Echt heel erg bedankt, fijn om te horen dat er herkenbaarheid is voor dit probleem. En allemaal natuurlijk ook veel sterkte gewenst Lachen

Haha! Een Fries is leuk..... twee Friezen is nog leuker! Haha!
NynkeBeerYissyMachoJusty In liefdevolle herinnering aan Sam en Beau

Kyra

Berichten: 1399
Geregistreerd: 05-11-02
Woonplaats: Apeldoorn

Link naar dit bericht Geplaatst: 11-06-03 15:16

wat eleonoor zei: beseffen wat er fout ging of waarom het paard zo doet/deed. Vind ik echt een hele goede tip. Dan begrijp je het paard meer, denk je meer vanuit het paard. Dan zal de angst zeker minder worden.

http://www.helpmijnpaard.nl Osteopathie en paardrijlessen omg Apeldoorn eo

zobras
Berichten: 6059
Geregistreerd: 23-08-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-03 14:21

Thanks voor de complementen op mijn verhaal.

Maar nog een domper op het geheel. Mijn angst is ondanks alles nog niet over en ik galopeer op het moment nog niet. Wel hebben we nu ontdekt dat Pablo bang is voor vreemde dingen op zijn rug en daar best van in paniek kan raken. Mijn instructeur probeert Pablo daar spelenderwijs mee om te gaan. Plus dat een slecht zittend zadel hem ook nog rugpijn opleverde wat juist in de galop goed voelbaar was voor hem. Daarnaast nog een angstige must als ik die er verkrampt op zat, en steeds erger werd bij de galop. Dit totaal maakte het plaatje compleet en galopeer ik nu niet (al eigenlijk bijna 2 jaar, met korte periodes van wel). Maar, met behulp van mijn instructeur leert Pablo te galoperen en dat het goed is. Leert hem om te gaan met vreemde dingen op zijn rug, dus dat hij niet meer zo angstig hoeft te zijn. Is er een nieuw (duur) zadel gekocht, dus de basis is er nu voor herstel. Omdat ik nog maar net een nieuw zadel heb laat ik nog even mijn instructeur en een vriendin galoperen tot Pablo weer een beetje de oude is en dan ga ik het weer proberen. MAar dan ook alleen als ik het gevoel heb dat het goed zit, niet omdat de omgeving mij dat gaat opleggen.

Ben benieuwd hoe het nu gaat met je man zijn angst voor paarden.

Eleonoor

Nijntjuh

Berichten: 255
Geregistreerd: 24-03-03
Woonplaats: Lienden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 12-06-03 15:04

In navolging van jullie adviezen hebben we gisteren pas echt gepraat over de angst. Mijn man is natuurlijk ook een (klein beetje) van de generatie die is opgevoed om "een man te zijn" dus niet over zijn onzekerheid te praten. Gister lukte dat wel, en daar ben ik erg blij mee. Hij heeft me gevraagd hem ruimte te geven voor die onzekerheid, en ik heb hem gevraagd mij te vertrouwen om hem te begeleiden in het overwinnen ervan. Ik hou immers zielsveel van hem, en zou hem NOOIT in een situatie brengen die gevaar voor hem op kan leveren als ik dat voorkomen kan. We gaan dus op elkaar af, en de communicatielijnen open. Zodat het iets wordt dat we sámen oplossen, zoals we eigenlijk met alles doen.

Gisteren heeft hij voor het eerst weer helpen opzadelen, en hij heeft ook bij mijn merrie in de stal gestaan. In de deuropening, dat wel, maar toch! Ik merk dat hij het moeilijk vind om in de buurt van rondrennende paarden te zijn zonder dat hij 'achter iets' staat. Dat is prima, voorlopig, omdat hij ook nog hartstikke gammel is nu. Naarmate de pijn minder wordt, kán hij ook meer, en zal hij ook wel meer gaan doen.

Het paard dat we op het punt stonden voor hem te kopen op het moment dat het misging, hebben we (op zijn uitdrukkelijke verzoek -- van mijn man dan hé, niet van het paard! *LOL* toch gekocht, maar onder de afspraak dat hij de eerste tijd door mij bereden wordt en dan stapje voor stapje mijn man erop gaat (eerst alleen stappen, dan draven enzovoorts). Voor die tijd pakt hij het eerst weer op met mijn merrie, die is zo betrouwbaar als iets, en daar heeft hij ook steeds vertrouwen in gehad. Zijn paard wordt ook pas eind van de maand geleverd, dat geeft hem ook weer wat tijd om te 'wennen'.
Ik probeer hem telkens te prijzen als hij een stap vooruit neemt, maar ook heel vaak te zeggen dat als hij zijn grens aangeeft ik hem er zéker niet minder om vind, alleen maar meer. We zijn immers al lang genoeg getrouwd, op mij hoeft hij geen indruk meer te maken, hou zo ook wel van hem Lachen

Grappig is dat hij zelf aangeeft meer angst te voelen in het "bezig zijn" met het paard, dan het idee straks weer te gaan rijden. Sterker, hij verheugt zich erop voldoende hersteld te zijn om te gaan rijden. Logisch eigenlijk, omdat het ongeluk niet gebeurde terwijl hij erop zat, maar ernaast stond.
Het leuke is wel dat mijn merrie over een paar weken een veulen verwacht. Dat is op zich natuurlijk een prima manier om met zo'n kleine friemel weer aan het hannessen te gaan. We hebben dus besloten het veulen voorlopig gewoon te houden (hadden eigenlijk al eeen koper die hem nu al wilde, en dan natuurlijk eerste tijd bij mama laten), en lekker te zien opgroeien. Wordt nog een dure geschiedenis, want we hebben geneens eigen land ofzo en staan op een pensionstal, maar à la, tis voor een goed doel hé Lachen

Eleonoor: Toch heel goed hoe je dit aanpakt en heel goed om je eigen moment te kiezen en je niet onder druk te laten zetten door anderen. Dat is voor je paard ook plezieriger, want dan kun je wanneer het zover is ook beter ontspannen. Zelf heb ik gisteren, voor het eerst een paar sprongetjes gemaakt. 40 cm ofzo (niet op mijn paard hoor, die kan met die dikke buik nog niet over een streep op de grond springen) en ik was best bang, maar zo trots als een pauw dat ik dat gedaan heb!!

Ik laat jullie weten hoe het gaat, en hoor ook graag van jullie eventuele vorderingen!
Meira

Haha! Een Fries is leuk..... twee Friezen is nog leuker! Haha!
NynkeBeerYissyMachoJusty In liefdevolle herinnering aan Sam en Beau

Kyra

Berichten: 1399
Geregistreerd: 05-11-02
Woonplaats: Apeldoorn

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-03 15:22

Dat klinkt goed! Heel veel succes met het terugwinnen van het vertrouwen!

http://www.helpmijnpaard.nl Osteopathie en paardrijlessen omg Apeldoorn eo

Kim82
Berichten: 908
Geregistreerd: 12-12-02
Woonplaats: ENSCHEDE

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-06-03 22:21

Voor mij is het heel herkenbaar! Ik was na een stop van vijf jaar weer begonnen met rijden. De 5e les ben ik er zo hard afgevallen dat ik een week aan de spierverslappers heb gezeten
Dat is nu zo'n 4.5 maand geleden en ik ben er nog steeds niet helemaal overheen. Ik durf nog niet zo goed te galloperen.
Vandaag heb ik zelf aan mijn instructeur gevraagd of ik op een bepaald paard mocht. Hoe het in me op kwam weet ik nog steeds, hij is nog al druk. Mijn instructeur stond echt met grote ogen te kijken en vroeg of ik dat wel aan kon. Ik zei volmondig JA, en als het niet goed gaat ruilen we toch om!
Oke dan ik op dat paard. Het ging super. We gingen springen en na de sprong gallopeerde het paard door. Ik was vrolijk aan het kletsen met mn instructeur toen hij op eens zei: Kim, je gallopeerd! SCHRIK! Ik had dus niets door, liever gezegd ik dacht er niet over na.
Na de les zei hij dat ik me goed door de moeilijke tijd heen had geknokt. Ik voelde me echt trots op mezelf!

Wat wil ik hier nu mee zeggen? Tijd is echt het allerblangrijkst! Op een dag kom je er op eens achter dat je angst weg is!
Heel veel succes en probeer niets te forceren.

Ook bekend als Kim20!

Nijntjuh

Berichten: 255
Geregistreerd: 24-03-03
Woonplaats: Lienden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 13-06-03 08:01

Goh Kim, wat goed zeg!! Je mag met recht trots zijn op jezelf! Ik denk dat, naast tijd, een berg begrip ook belangrijk is. Ik merk dat de reacties van mensen in de omgeving (paardenmensen en 'gewone' mensen) uiteenvallen in twee soorten: 1- "zie je nou wel hoe gevaarlijk het is, je kunt er maar beter mee stoppen want die-en-die heeft ook al zus-en-zulke verwondingen opgelopen" en 2- "je moet gewoon je niks van de angst aantrekken en gelijk weer aan de slag en op het paard".

Voor mijn gevoel geen van beiden nuttige reacties. De ruimte om de angst om te zetten in behoedzaamheid, en later is wijsheid is nodig. Want het is denk ik best wel zo dat als je veel met paarden bezig bent je misschien op den duur nonchalant wordt. Daarom is zo'n eye-opener hoewel pijnlijk ook nuttig. Je wordt weer even bewust van het feit dat het dier ook onverwachte dingen kan doen maar ook van de invloed die jouw eigen houding heeft.

Persoonlijk ben ik (en ik kom er recht voor uit: ik ben geen goede amazone want ik heb nooit behoorlijk les gehad, maar ik kan wel erg goed met paarden, en rij zonder probleem op elk paard) heel vaak gevallen, maar ik heb daarbij nooit ernstig letsel opgelopen. Het effect van de vele valpartijen is alleen maar geweest dat ik een totaal gebrek heb aan angst. Waarschijnlijk verandert dat wel op het moment dat ik echt iets oploop. Alleen merk ik zelf wel dat het totale gebrek aan angst zorgt dat ik heel 'zwaar' op een paard zit, waardoor ik in al regelmatig heb meegemaakt dat een paard wat verder bijvoorbeeld bij iedereen bokt dat bij mij dan niet doet. En dat is dus nadrukkelijk niet omdat ik goed kan rijden, want dat kan ik niet.

Ik kan me dus voorstellen, zoals in het geval van Kim, dat het nemen van tijd om die angst te ovcerwinnen heel belangrijk is. Pas een stapje verder als je bijvoorbeeld in de stap weer lekker 'zwaar' kunt zitten.

(met zwaar bedoel ik: ontspannen)

Mijn man vertrouwde mij gisteren toe dat hij baalt dat hij nog pijn heeft, en dat hij heel graag wil dat de pijn en kramp weggaan zodat hij weer kan gaan rijden. Praten scheelt dus ook al de helft Lachen

Haha! Een Fries is leuk..... twee Friezen is nog leuker! Haha!
NynkeBeerYissyMachoJusty In liefdevolle herinnering aan Sam en Beau

Nijntjuh

Berichten: 255
Geregistreerd: 24-03-03
Woonplaats: Lienden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 17-06-03 08:00

Zoals beloofd een update:

Gisteren heeft mijn man voor het eerst sinds zijn ongeluk nu twee en een halve week gereden!! Ik was ECHT supertrots op hem.

Omdat hij in een positieve bui was vroeg ik hem of hij wilde proberen of het opstijgen alweer wilde lukken (vanwege zijn gekneusde ribben is dat natuurlijk moeilijk want je moet toch een beetje 'hijsen') als we er een krukje bij pakten. Nou dat lukte dus en hij begon rustig aan te stappen. Het ging echt prima en hij heeft zelfs een klein stukje draf gedaan!

Later vertelde hij dat hij geen moment bang geweest is, omdat hij veel te druk bezig was met concentreren op mijn aanwijzingen. Immers, aangezien hij het nog aan het leren is slinger ik hem voortdurend aanwijzingen naar zijn hoofd Tong uitsteken

Ik vind het echt heel stoer, en vooral ook omdat zijn paard over anderhalve week geleverd wordt. Tegen de tijd dat zijn paard er dan is kan hij er in elk geval ook al wat mee, al is het maar stappen ofzo. Dat maakt het natuurlijk veel leuker!

Super hé? Lachen

Haha! Een Fries is leuk..... twee Friezen is nog leuker! Haha!
NynkeBeerYissyMachoJusty In liefdevolle herinnering aan Sam en Beau

Amarie
Berichten: 1557
Geregistreerd: 20-02-03
Woonplaats: Den bosch

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-03 08:18

Super en zo doorgaan, heel veel plezier

De wonderen zijn de wereld nog niet uit


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 bezoeker