Geplaatst Wij zijn bij verschillende fokkers wezen kijken. Hebben de lijnen goed bekeken en uiteindelijk gezocht naar wat we wilde.
Wij hebben Boris niet uitgezocht, hij heeft ons uitgezocht.
Van 2 nesten pups (17 pups in totaal) was Boris diegene die tussen ons in kwam zitten en niet meer weg is gegaan. Hij is dan ook direct met ons mee naar huis gegaan
Toen Boris 1,5 jaar oud was, begon hij te schudden met zijn hoofd. Zo heftig dat ik mij toch zorgen maakte. Pas toen ik een doekje door zijn oren haalde, wist ik dat het niet goed was.
Er kwam heel veel zwarte en bruine prut en klonten uit.
De volgende ochtend meteen de dierenarts gebeld en we konden diezelfde dag nog terecht.
De dierenarts heeft in zijn oren gekeken en die waren heel erg ontstoken. We hebben een zalfje mee naar huis gekregen en moesten dit 7 dagen lang in zijn oren doen.
Na 7 dagen terug en het had geholpen. Zijn oren waren helemaal schoon!!!
Helaas na 2 dagen een domper, want alle ellende was weer terug. Zo erg als dat het voorheen was.
Dit riedeltje hebben we 3 maanden vol gehouden. Dierenarts, zalfje dit, zalfje dat, weg en direct weer terug. "Probeer deze maar" zeiden ze dan.
Uiteindelijk was ik het zat en heb ik gevraagd, of eigenlijk geëist, dat ze het nou eens naar het lab moesten sturen. We kunnen wel blijven zalven, maar symptoombestrijding heeft geen nut. We moeten de oorzaak aanpakken.
Uit de test kwam dat hij allergisch was voor dierlijke eiwitten. Welke dierlijke eiwitten konden ze helaas niet zeggen.
In de 2 jaar erna ben ik zowat voedingsdeskundige geworden. We hebben werkelijk alles geprobeerd wat op de markt is. Van huismerken tot Royal Canin. Van hypoalergeen voer tot vreemde smaken. Vers vlees, eliminatiedieet. Ik heb alle samenstellingen bestudeerd.
Niks hielp. En in de tussentijd bleven we zalven en zaten we weer elke week bij de dierenarts.
Het was zo erg geworden dat Boris nachtenlang lag te piepen van de pijn. Hartverscheurend. Nachtenlang heb ik uren achter elkaar met hem buiten gewandeld in de hoop dat hij wat afgeleid zou zijn en hij de pijn minder zou voelen.
Ik voelde me zo machteloos.
Hij was ziek. Echt ziek.
Koorts, loom. Boris was Boris niet meer.
Mijn laatste hoop. Zijn eten zelf maken.
Ik heb me 2 maanden ingelezen over het voeren van Barf. (Dat is het voeren van stukken dier waarbij je zelf alle percentages berekend.)
Ik durfde er eigenlijk niet aan te beginnen, omdat je echt moet weten waar je mee bezig bent.
Maar wat anders kon ik nog doen? Ik moest wel.
Het lichaam heeft ongeveer 6 weken nodig om alle voedingsstoffen e.d. af te voeren.
Tot mijn verbazing werden na een week of 8 de ontstekingen minder. En later leek het weg te zijn.
Boris werd zichzelf weer.
We konden zelfs weer genieten van het trainen.
Dit is even goed gegaan. Tot een tijd geleden. Alle ellende begon weer van voor af aan.
Ik ben uiteindelijk in contact gekomen met Yvonne Raaijmakers van http://www.dierenpathie.nl
Hoewel ik normaal niet echt in dit soort dingen geloof, heb ik het toch een kans gegeven. Ik had naar mijn idee al het mogelijke al gedaan. Wat kon ik nog meer?
Ik kreeg van Yvonne een hele vragenlijst met alles over Boris. Hoe is zijn karakter? Is hij bang voor onweer? Hoe reageert hij op mensen? Op andere honden? Wat heeft hij allemaal meegemaakt in zijn leven?
Echt heel veel vragen waardoor zij een goed beeld van Boris kreeg.
Een paar dagen later is ze ook nog langs geweest en heeft ze hem 1,5 uur geobserveerd en nog allemaal vragen gesteld.
De ontstekingen zijn een tijdje weg geweest, maar is toch weer terug gekomen. Yvonne vroeg mij of er in die periode iets is gebeurd. Of hij iets naars mee had gemaakt.
In eerste instantie kon ik niks bedenken, maar ineens ging er een lampje boven mijn hoofd branden.
De ellende is weer begonnen na een akkefietje op straat met een loslopende hond.
Boris aan de lijn, andere hond los. Ook een reu.... We hebben ze net op tijd uit elkaar kunnen halen.
Yvonne heeft voor ons een middeltje samen gesteld welke ik 1 keer per dag in zijn mond, tegen zijn wang moest geven.
Binnen een paar dagen veranderde het e.e.a.
Boris kreeg flinke wonden aan de onderkant van zijn staart. (wat tegen zijn lichaam aan hangt zeg maar)
Een beetje angstig meteen contact met Yvonne opgenomen.
Oh zegt ze: "Kun je je herinneren of het plekje op zijn huid op een plek zit waar hij wellicht in het verleden ooit iets heeft gehad?"
Ik zeg: "Potverdikkie ja. Dat was ik vergeten te vertellen. Hij heeft daar ooit een wond gehad. Toen vermoedelijk van zandvlooien."
Nou zegt ze: "Ik zie dat wel eens als het gaat om plekken die ooit open zijn geweest of waar problemen hebben gezeten. Als de genezing eigenlijk meer een onderdrukking van klachten is geweest, gaat het nu alsnog herstellen."
Eigenlijk klinkt dat heel logisch en zijn we gestopt met het geven van de druppels. Het slaat aan en het lichaam moet het nu zelf verder doen.
Uiteindelijk kwam er steeds minder troep uit zijn oren. En het is nu zelfs helemaal weg.
Boris heeft geen last meer van ontstekingen in zijn oren.
Ik kan niet uitdrukken hoe gelukkig en opgelucht ik ben. Het is weg. Echt weg.
Na jarenlang ellende, pijn, schuldig voelen, machteloos....
Boris is weer helemaal zichzelf.
