Geplaatst Het drama begon vorige week woensdag, nu een week geleden. Ik heb thuis twee kippen in een buitenren lopen, en eentje (Saar) begon opeens mank te lopen. Naar de da, graafmijten. Komende maand poten insmeren en voor de zekerheid de andere kip haar poten ook maar insmeren. Gelijk maar een medicijntje erbij. Terug naar huis, medicijn geven, poten en insmeren en naar de volgende. Ik dus de andere kip halen (Pip) Eerst dus wegen, en ze viel dus een soort van het dienblad wat op de weegschaal stond ('tis wat, kippen wegen
) poten dus insmeren, bleek mijn hand dus onder het bloed te zitten. Dachten dus dat het een klein wondje wondje was, dus maar een dagje aankijken. Dag erna, donderdag, opnieuw de kippen halen, ik kom dus binnen met Pip om die poten in te smeren, zit er dus wéér bloed op m'n handen. Heel toevallig kwam een dierenarts haar zoontje ophalen (mijn mama is oppas van het zoontje van een dierenarts, ideaal! 
) Die wilde wel even, en vond dus onder de vleugel een gigantisch gezwel! Het werd heel even licht in mijn hoofd. Ik kan redelijk tegen bloed maar dit werd dus een beetje teveel. Maar dan komt de vraag, wat is het? Nou heeft deze dierenarts helaas weinig ervaring met kippen (wat minder ideaal 
) Zelf dacht ze aan de beet van een rat, of het verschrikkelijke T-woord....een tumor. Ons werd aangeraden om een antibioticakuur te proberen. Ze zou die avond dus naar een gespecialiseerde kliniek in Waalwijk bellen. Gaven gelukkig groen licht om een antibioticakuur te proberen. Nu zit ze dus vanaf vrijdag aan de antibioticakuur voor 10 dagen, en we zien nog bijna geen verbetering. Als voor maandag de antibiotica niet aanslaat, is het hoogstwaarschijnlijk een tumor en dan is het einde verhaal.Ik zit hier dus best wel erg mee. Ik geef onze kippen elke dag voer en ik zag Pip elke dag gewoon zoals ze was, gewoon de moederkloek zoals altijd. Er was dus echt niets aan te merken. Het rare is, dat je pas iets opmerkt, als je weet wat er is. Ze eet, drinkt en is zoals ze is. Het is dat Pip het helemaal niks vond als je haar oppakte, anders had ik het wel gemerkt. Morgen komt ze weer hier en zal vragen of ze even kan kijken. Ik weet dat we erger hadden kunnen voorkomen, en ik voel me nu een beetje verantwoordelijk voor hoe erg het nu is. Ik plaats geen foto, omdat dit dus echt niet geschikt is voor zwakke, en sterke magen. Nu zullen sommigen denken:'Het is maar een kip.' en ik kan hier ook echt in meegaan. Maar het is iets anders als het bij je eigen kippen gebeurt. Niemand kan zeggen dat ze niets voor me is, ik weet als geen ander dat ik ben hoe ik ben en dat ik nooit verander. Ik ben al twee keer huilend in slaap gevallen. Niemand had dit verwacht voor een 2,5 jarige kip, maar helaas gebeurt het wel. Ik ben dus licht depressief en ik voel me verantwoordelijk, omdat ik altijd zo graag kippen wilde. Ik had erger kunnen voorkomen en ik ben ontzettend bang dat ik nu het leven van een dier heb verspeelt.
We durfden haar zelfs niet meer op te pakken vanwege de bacteriën. Dus met voer naar de ren gelokt.