Bokt.nl

Citaat:

Gelukkig mijn laatste optreden voor vanavond denk ik zuchtend bij mezelf. Het was ooit mijn grote droom om zangeres te worden, maar nu ik eenmaal bekend ben en kinderen iedere keer maar weer gillend voor de concertdeuren staan, vind ik het niet leuk meer. Ik zie mijn vriendinnen nooit meer, tijd voor een vriendje heb ik niet en tot overmaat van ramp ben ik het paard van mijn dromen verloren. Ik vergeet het moment nooit meer dat ik voor de lege stal stond en ik hoor het mijn vader nog zeggen “ooit zul je me hier dankbaar voor zijn”, nou mooi niet. Mijn Cosmo, vijf jaar heb ik van haar mogen genieten. Ik kreeg haar op mijn twaalfde van mijn oma, ze was toen drie jaar en net beleerd. Ik zal er wat keren vanaf gegooid zijn in het begin, grinnikend denk ik er aan terug. Uiteindelijk zijn we tot mijn grote verbazing nog M1 geworden, het springen lag ons beter. Een maand later zouden we voor het eerst Z starten, maar dat is er dus nooit van gekomen. Ze was een vuilnisbak, welk ras het was ben ik nooit achter gekomen. Ze was gitzwart met alleen een dunne doorlopende bles op haar vriendelijk hoofd. Hoewel vriendelijk, ze kon heel zuur kijken, vooral als ze hengstig was. Maar ze deed nooit een vlieg kwaad. Die lieve bruine ogen, even rolt er een traan over mijn wang. Ik heb nooit geweten waar ze naartoe is gegaan, mijn vader wilde het niet vertellen want hij was bang dat ik haar zou gaan zoeken. Slim is hij dus nog wel, ik was haar zeker gaan zoeken.

‘We hebben er lang op moeten wachten maar hier is ze Angelica’, klinkt er door de speakers. Ik schrik op uit mijn gedachte en hoor mijn aankondiging. Zuchtend hoor ik mijn artiestennaam aan, het was een idee van mijn vader. Mijn eigen naam is Anna, maar dat vond die oude man niet spetterend genoeg dus werd het Angelica. Ik zet mijn neppe glimlach op en ren het podium op, toch geeft het iedere keer wel weer een kick om zo dat publiek in te kijken en iedereen juicht voor mij, alleen voor mij. Ik zing mijn liedjes en ga dan zwaaiend het podium af, waar mijn ouders al op me staan te wachten. “Goed gedaan schat”, zegt mijn moeder altijd even enthousiast. Ze is een slanke vrouw met steil blond haar tot haar schouders. Tot tegenstelling tot mij heb ik donkerbruin krullend haar tot ver onder mijn schouders. De krullen heb ik van mijn vader, hoewel zijn krullen ondertussen al grijs zijn. Maar hij ziet er nog goed uit voor zijn 49e. Thuis ben ik enigs kind, mijn vriendinnen waren daar altijd jaloers op maar zo leuk is dat niet hoor geloof me. Ja vroeger als klein meisje was het leuk, nee toen was het geweldig. Ik kreeg altijd alle aandacht van mijn ouders en we waren een hecht gezin. We waren niet heel rijk door Cosmo, maar we waren gelukkig. Toen ik Cosmo een jaar had, op mijn dertiende, begon ik met zingen. Eerst alleen als hobby, maar toen had mijn vader mij al op gegeven voor zangles. Dat beviel me allemaal erg goed, er zat geen druk achter en het was altijd reuze gezellig met mijn vriendinnen. Twee jaar heb ik op zangles gezeten tot dat mijn vader besloot om mij op te geven voor een talentenjacht. Toen nog vol trots dat mijn vader mij zo goed vond deed ik mee en tot onze grote verbazing won ik. Het begon met kleine optredens bij kinderprogramma’s en langskomen bij talkshows. Maar mijn vader wilde steeds meer, hij wilde dat zijn kleine meisje beroemd werd. Maar door zijn enthousiasme zag hij niet dat ik dat niet wilde. Ik wilde een gewoon leven, lekker naar school, gek doen met mijn vriendinnen en niet iedere keer handtekeningen moeten uitdelen als ik boodschappen ga doen. Zo wat kan ik klagen zeg, denk ik grijnzend bij mezelf. Maar mijn vader werd dus mijn manager en hij had connecties. Hij verzorgde mijn optredens en iemand die mijn liedjes schreef. Mijn bekendheid groeide en nu ik achttien ben doe ik ook volop mee in het roddelcircuit. Of ik vriendjes heb, hoeveel alcohol ik drink, of ik drugs gebruik, naar welke feestjes ik ga en ga zo maar door.

Ik weet nog die ene keer dat weekend in mei dat er een feest in de stad was voor alle jongeren tot 21 jaar. Ik ging samen met Timon, hij zit in een boyband. Maar we gingen gewoon als vrienden. Bij de ingang moesten we een trap omhoog maar toen gleed ik uit en belandde ik in zijn armen. Volgende dag stond er in de krant dat we een relatie bleken te hebben en de vraag was of ik al zwanger was. Ach, je raakt er aan gewend maar zulke roddels zijn nooit leuk. Nu spreek ik heb bijna nooit meer, hij was er blijkbaar erg van geschrokken. Mijn vader was er ook niet blij mee, mij kan het niet zo veel schelen. Wat doe je eraan, de pers schrijft toch wel wat hij wil.
“Je moet nu wel gauw je bed in, want je hebt morgenochtend een afspraak met het tienerblad Nimra”, buldert mijn vader en hij trekt me alweer uit mijn omhelzing met mijn moeder. “Hup kleed je om dan kunnen we gaan, duurt nog een uur voordat we thuis zijn”, zegt mijn vader geïrriteerd. Ik kijk mam aan het met rollende ogen, kleed me snel om zodat we snel kunnen vertrekken. We rijden in onze dure Mercedes naar ons prachtige landhuis. We wonen een half uur buiten de stad, buiten de drukte, dat wilde mijn moeder graag en ik moet zeggen dat ik het zelf ook wel prettig vind. Zodra mijn hoofd de achterbank van de auto raakt, val ik in een diepe slaap. Als ik even later mijn ogen open doen, zie ik dat ik al in mijn eigen bed lig in mijn eigen slaapkamer. Ik draai me om en slaap rustig verder.

“ANNA, WAKKER WORDEN”. Ik hoor mijn vader brullen vanuit zijn slaapkamer. Zuchtend draai ik me nog even op mijn zij en kijk naar de wekker, 8 uur. Ik moet er pas om half 11 zijn, maar pap houd van op tijd zijn, hoewel het maar een kwartiertje rijden is van af ons huis. Uiteindelijk stap ik toch uit mijn bed en loop gelijk door naar de badkamer en draai daar de douchekraan open. Ik trek mijn pyjama uit en stap onder de warme douche. Ik was mijn haar vluchtig, zeep mijn hele lichaam en scheer snel even mijn oksels. Dan blijf ik nog even een paar minuten onder de douche staan genieten van de warme stralen en dan stap ik onder de douche vandaan en droog mezelf af. Ik draai de handdoek op mijn haar en loop op mijn tenen terug naar mijn kamer. Omdat het buiten 25 graden is trek ik een zomers zwart jurkje aan, die ik net gister gekocht heb in de Neovostraat. Dan exact om half 9 staat Cindy voor mijn slaapkamerdeur. “Ga je mee Anna, dan kan ik je haar doen?”, vraagt Cindy. Cindy is mijn styliste en doet altijd mijn haar als ik op pad moet, “ik kom er aan Cindy”. 5 minuten later zit ik op een stoel voor de spiegel, we hebben samen besloten mijn haar op te steken en gewoon wat neutrale make-up te doen. “Bedankt Cin”, zeg ik als ze klaar is. “Ben je klaar An?”, vraagt mijn vader. “Ja”, zeg ik terwijl ik nog snel even een broodje kaas in mijn mond prop. “Mooi dan kunnen we gaan”, zegt mijn vader. Weer een begin van een drukke dag.

Citaat:

“En hoe oud was je, dat je wist dat je zangeres wilde worden?”, vraagt een werknemer van Nimra, die zich voorstelde als Linda en die mij interviewt. “Ze wilde haar hele leven al zangeres worden en nu is het eindelijk gelukt”, antwoord mijn vader, voordat ik antwoord kan geven. Ik zie dat Linda zich steeds meer gaat irriteren aan mijn vader, het hele interview beantwoord mijn vader, mijn vragen al. “En hoe is het nou om beroemd te zijn?”, vraagt Linda. “En zou ze deze vraag zelf mogen beantwoorden?”,vervolgt Linda en glimlacht liefjes naar mijn vader. Voordat mijn vader een weerwoord kan geven, geef ik snel antwoord, “nou ja, het is natuurlijk altijd wennen dat iedereen je kent en iedereen altijd maar alles van je weet..”. Als ik naar mijn vader kijk, kijkt hij mij dreigend aan, dan weet ik al dat ik te ver ga. Ik moet altijd positief zijn zegt hij altijd. “Maar dat heb ik er allemaal voor over, ik zou mijn leven niet anders willen lijden”, lieg ik. Mijn vader kijkt tevreden.

“Ik wil niet meer dat je van die rare dingen zegt Anna”, zegt mijn vader als we onderweg zijn terug naar huis. “Ik ben gewoon eerlijk”, zeg ik brutaal, wetend dat ik mij vader zo heel boos kan krijgen. “Je bent niet eerlijk Anna, dit is wat je wil en daar zijn ook nadelen aan verbonden en daar moet je gewoon mee leren leven”, zegt mijn vader kwaad. “Nee dit is wat jij wil”, mompel ik. “Wat zei je?”, vraagt mijn vader die inmiddels bijna rood aanloopt van woede. “Niks pap”, zeg ik zachtjes en ik kijk gauw de andere kant op. “Dat dacht ik ook, want weet dat ik alles voor je gedaan heb om je droom uit te laten komen, dus ga nou niet moeilijk doen”, zegt mijn vader nog steeds kwaad. “Ja pap, dat weet ik, maar zouden we niet wat minder optredens kunnen doen, ik heb nooit eens tijd voor iets anders?’, begin ik voorzichtig.

“Je hoeft toch ook niks anders te doen, dat knol is weg en je vriendinnen hebben je laten zitten”, zegt mijn vader bikkelhard. “En ik wil niet dat je met mensen omgaat uit de stad, die maken toch alleen maar misbruik van je”, zegt mijn vader. “Niemand is te vertrouwen, in de stad kennen ze je dus dan willen ze toch alleen maar bevriend met je zijn vanwege je geld”, preekt mijn vader verder. Zuchtend hoor ik de preek aan, “pap waar heeft u Cosmo toen eigenlijk naar toe gebracht?”. “Waarom wil je dat weten?”, vraagt mijn vader achterdochtig. “Nou het is nu bijna een jaar geleden, ik ben gewoon benieuwd waar ze naar toe is gegaan”, vraag ik nonchalant. “Het is je voor je eigen bestwil, dat je dat niet weet”, zegt mijn vader kalm. “Hoe bedoelt u voor mijn eigen bestwil, wat heeft u met haar gedaan?”, vraag ik geschrokken. “Niks, ze is naar een goed tehuis en ze is nog hartstikke gezond”, vertelt mijn vader. “Maar hoe weet u dat dan?”, vraag ik verder. Maar we rijden net het pad op van ons huis en mijn vader stapt snel uit. “Je hebt vanmiddag wat tijd voor jezelf, we eten om half 6, want we moeten om half 9 alweer in het ‘Kotie’ zijn”, zegt mijn vader en loopt dan gauw naar binnen. Zuchtend loop ik achter mijn vader aan naar binnen. “Hoe is het gegaan schat”, vraagt mijn moeder direct als ik binnenkom. “Ging goed hoor mam”, zeg ik glimlachend. “Maar ik ga even naar mijn kamer, ben erg moe”, zeg ik. “Is goed schat”, zegt mijn moeder. Als ik de trap op loop hoor ik mijn ouders met elkaar praten, ik besluit even te wachten met naar boven gaan en ga op de derde trede zitten. “Fred, hoe gaat het nu met haar”, hoor ik mijn moeder vragen. “Ik krijg niet het idee dat het goed met haar gaat”. “Het gaat prima met haar, hoezo?”, vraagt mijn vader verontwaardigd. “Ik denk niet dat je Cosmo had weg moeten doen”, zegt mijn moeder. “Begin je daar nu alweer mee, dat beest leidde haar gewoon teveel af”, hoor ik mijn vader kwaad worden. “Ja maar ze moet toch ook wel een beetje afleiding hebben”, zegt mijn moeder bijna smekend. “Ina, we hebben dit al besproken, ze staat nu mooi bij je moeder en als ik denk dat ze er klaar voor is dan vertel ik dat haar”, zegt mijn vader met overslaande stem. “Einde discussie!”. Hè, ik weet niet wat ik hoor. De moeder van mijn moeder is mijn oma, maar mijn oma is al overleden. Tenminste dat is wat ik dacht. Ik was altijd heel erg gek op mijn oma, toen ze in dezelfde periode dat Cosmo verkocht was, overleed zakte ik helemaal in. Maar nu begin ik te twijfelen, het is wel erg toevallig dat het allemaal tegelijkertijd gebeurd is. Er was geen begrafenis en ik mocht geen afscheid van haar nemen, want het zou te schokkend zijn. Maar dit kan niet waar zijn, dat zouden mijn ouders nooit doen. Nee dit idee moet ik wegstoppen, dat kan gewoon niet. Ik bedenk mezelf dat ik nog nooit bij haar graf ben wezen kijken. Ik besluit de achterdeur te nemen en op de fiets naar de begraafplaats te gaan. Gelukkig wonen we niet ver van de begraafplaats vandaan en hoef ik dus ook niet ver te fietsen. Achter ons huist ligt een bos en achter het bos ligt de begraafplaats. Het is ook het bos waar ik altijd met Cosmo reed. Dat idee stop ik snel weg voor ik weer verdrietig word, ik trap stevig door en binnen 10 minuten ben ik op de begraafplaats.

Ik zet mijn fiets tegen het hek aan en doe hem op slot, gelukkig staan er geen andere fietsen of auto’s. Ik duw tegen het hek aan en het gaat met een krakend geluid open. Ik loop langzaam langs de graven, gelukkig staan ze geordend op jaar van overlijden, dus hoef ik alleen maar bij 2007 te kijken. Ik loop langs veel verschillende graven, maar geen van die graven is van mijn oma. Als ik langs een graaf loop met overlijdingsjaar 2008 krijg ik een brok in mijn keel. Dat zou dus betekenen dat mijn oma nog leefde en dat Cosmo bij haar is. Ik weet al precies wat mij te doen staat, vannacht na mijn optreden. Ja dan doe ik het. Dan ga ik op zoek naar mijn oma en Cosmo.

Citaat:

“Lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, in de gloria, in de gloria!”. “Hieperdepiep hoera!”, zingen mijn ouders, mijn oma en Tim in volle borst. Het is vandaag de dag van mijn zestiende verjaardag. De fijnste verjaardag die ik ooit heb gehad, ik was omringd door mensen van wie ik hou. Mijn ouders die geen ruzie maakte, mijn oma waar ik stapelgek op ben en dan mijn vriendje Tim waar ik nu ruim een jaar mee samen ben. We zaten die dag lekker in de tuin, het was prachtig weer voor een dag in September. We woonde toen nog in de stad, in een klein rijtjeshuis. Het was klein maar wel altijd erg gezellig. In het jaar daarna is er toen veel veranderd. Het jaar daarvoor had ik meegedaan aan een talentenjacht en had ik gewonnen. In dat jaar groeide mijn bekendheid en gaf ik steeds meer optreden, met de winst kocht mijn vader een landhuis even buiten de stad. Mijn oma die toen bij ons in woonde, bleef in ons oude huis wonen en Tim maakte het uit zonder reden. Een half jaar later overleed mijn oma plotseling en werd Cosmo verkocht. Alles bij elkaar was dat een moeilijke tijd.

Nu ruim een jaar later, hoor ik dus dat mijn oma nog leeft en Cosmo bij haar is. Zuchtend zet ik mijn fiets in de schuur en loop snel over tuinpad naar de achterdeur. Net wanneer ik de trap op wil lopen hoor ik het gebulder van mijn vader, “waar kom jij vandaan?”. Oh nee, hoe moet ik me hier nou weer uitredden denk ik bij mezelf. “Ik was even een luchtje aan het scheppen buiten”, zeg ik onschuldig. “In je eentje?”, roept mijn vader met overslaande stem. Hij grijpt me bij mijn arm, “AUW pap, je doet me pijn”. “Als dat is wat je nodig heb”, zegt hij. “Je bent nu bekend Anna, er zijn genoeg gekken die hier rond lopen en je willen ontvoeren, het is veel te gevaarlijk nu om alleen buiten te zijn”, zegt hij. “Dat snap je toch wel!”. Ik weet dat hij gelijk heeft, maar ik laat me niet kennen. “Laat me los”, zeg ik kalm. “Als jij zegt dat je zoiets nooit meer doet”, zegt mijn vader en kijkt mij met dringende ogen aan. “Ik zal het niet meer doen pap, ik zou uw luxe leven niet durven te verpesten”, het is er uit voor ik het door heb. Voor ik weg kan duiken heb ik een klap in mijn gezicht te pakken. Ik duik in me elkaar en zak op de grond. “Bent u gek geworden”, zeg ik snikkend. Hij trekt me overeind en houd zijn gezicht heel dicht tegen die van mij. Ik voel zijn warme adem in mijn gezicht. “Ik doe dit allemaal nog steeds voor jou en ik wil geen kick horen van je moeder hier over”, zegt mijn vader. Dan laat hij mij los en beent snel weg. Ik ren snel naar mijn slaapkamer en laat me snikkend op mijn bed vallen. Waarom is hij toch altijd zo agressief denk ik bij mezelf. Vanaf vanavond ben ik van hem af en ik zal hem niet missen. Ik pak alvast mijn tas en stop er alvast belangrijkste dingen in. Warme trui, joggingbroek, tandenborstel, make-up. Grinnikend haal ik de make-up er weer uit, dat is natuurlijk helemaal nergens voor nodig. Dan moet ik vanavond maar even wat broodjes smeren en wat drinken. Ik stop mijn tas achter in de kast en ga me dan omkleden voor het optreden van vanavond.

“I’m gonna fly high and never return agaaaainn..”, zing ik de laatste paar noten uit volle borst. “Bedankt, jullie waren een geweldig publiek!”, roep ik door wanneer de microfoon, wanneer ik eindelijk boven het applaus uitkom. Dan ga ik zoals altijd zwaaiend het podium af, mijn laatste optreden en ik ben de enigste die het weet. “Goed gedaan weer schat, ik ben zo trots op je”, zegt mijn moeder blij en ze haalt haar hand door mijn donkere krullen. “Het is al laat laten we maar gelijk terug gaan”, zegt mijn vader kil, die tot nu toe niks had gezegd. Hij had wel gelijk het was ondertussen al twee uur, ik moest zoals meestal als een van de laatste. De terugweg naar huis verloopt net als de heenweg, stil en ongemakkelijk. Maar dat maakt allemaal niks meer uit straks ben ik overal van af, denk ik blij. Mam zal ik wel missen, maar dat risico moet ik maar nemen, denk ik dapper.

“Welterusten schat”, kust mijn moeder mij goedenacht. “Mam”, zeg ik wanneer ze wegloopt. “Wat is er?”, vraagt mijn moeder. “Ik hou van u, weet u dat”, zeg ik emotioneel. “Maar natuurlijk schat en ik hou ook van jou”, zegt mijn moeder vertederd en ze omhelst me stevig. “Ga lekker slapen schat, tot morgen”, en ze geeft me een kus op mijn voorhoofd. Mijn moeder verdient het helemaal niet dat ik wegga, maar ik moet mijn oma vinden. Ik zet mijn wekker om half 4 en draai me nog één keer om nog even mijn ogen dicht te doen.

*Tuut tuut, tuut tuut*, zegt mijn wekker. Slaperig open ik mijn ogen, dan ben ik toch nog even in slaap gevallen, zeg ik zachtjes tegen mezelf. Ik rek me uit en trek me lekkerst zittende spijkerbroek aan met daarboven een t-shirt met korte mouwen. Als jas doe ik een vest aan, want het is gelukkig erg warm buiten. Me tas met daarin mijn joggingbroek, warme trui en tandenborstel haal ik uit de kast en stop er nog even een paar sokken in en een t-shirt met lange mouwen. Dan loop ik op mijn tenen naar beneden en loop zachtjes de keuken in. Ik snij zes kadetjes met als beleg kaas, ham en hagelslag en stop één liter fles met sinas in mijn tas. Ook pak ik nog een rol biscuit en als zakgeld heb ik honderd vijftig euro mee, meer had ik niet contant.

Lieve mam,

Ik weet dat u dit als eerste zal lezen, want u bent altijd de eerste die mijn slaapkamer binnenloopt. Ik ben ergens achter gekomen, wat ik graag wil uitzoeken. Ga niet naar me op zoek, ik kom wel weer terug.

Ik hou van u.

Veel liefs van u Anna.

Dat is het briefje dat ik heb achtergelaten, ik ben benieuwd hoe mijn vader zal reageren. Ik ril al bij de gedachte, hij zal vast woedend worden. Maar daar moet ik niet over nadenken, schud ik mezelf wakker. Ik sluip op mijn tenen naar de achterdeur en open de deur met mijn sleutel. Gelukkig zonder veel geluid gaat de deur open, net wanneer ik naar buiten wil voel ik een hand op mijn schouder. “Waar denk jij naar toe te gaan?”.