Geplaatst Hilversum, julianalaan 29.
Lief Dagboek.
Iedereen heeft een doel in het leven.
De een wil profvoetballer worden, de ander wil dé perfecte man vinden, en weer een ander wil haar vader terug.
Dat laatste, zo iemand ben ik.
Vandaag, 28 Juni 2008, is het precies een half jaar geleden dat ik mijn vader verloor. Mijn papzak, mijn brombeer...
Mijn vader is op 28 januari 2008 opgeblazen door een mijn waar hij overheen rende, toen hij uitgezonden was naar Afghanistan.
Van tevoren wisten wij natuurlijk dat er vanalles mis kon gaan, maar echt verwacht hadden we het niet.
We kregen op 29 januari 2008 het gruwelijke bericht uit Afghanistan, van mijn vaders beste vriend: Ron.
Ik nam de telefoon op, en hoorde Ron aan de andere lijn. Aan zijn stem merkte ik al dat er iets goed fout kon zijn...
,, Mag ik je moeder even spreken, Chantella? ", was wat hij zei...
Toen mijn moeder, Lizette, de telefoon overnam, werd ze lijkbleek.
Ze zakte in elkaar en plofte op de grond.. De telefoon had ze laten vallen, en zachtjes hoorde ik er nog vage woorden uitkomen, van Ron.
Ik begon langzaam luider te praten, later zelfs schreeuwen, nadat ik de telefoon op had gepakt, en Ron het verschrikkelijke nieuws had uitgesproken..
,, Nee... Nee! Dit is niet zo! Papa ligt te slapen! Echt waar, hij is er nog gewoon.. Nééé!''.
Huilend pakte ik mijn lievelingsfoto van mijn vader, en plofte ik neer in zijn grote fauteuill.
Ik was kapot..
Ik heb mezelf in slaap gehuild, en dagenlang heb ik zonder iets te zeggen of te eten alleen maar naar papa's foto gekeken..
Ik kon het niet geloven, gewoon weg? Nooit meer samen winkelen, nooit meer kwam hij kijken naar mijn wedstrijden op Honey?
Nooit meer mijn neus in zijn haar steken en mijn handen om hem heen slaan?
Vanaf die dag was alles anders..
Ik was een paar dagen niet naar school geweest, toen mijn beste vriendin Rosalie aanbelde.
David, mijn broertje, deed open.
Ze liep meteen door naar mijn slaapkamer, en bracht een overheerlijke kom soep.
Zoals haar moeder die altijd maakte.
Rosalie was degene die mij heeft getroosd, degene die mij weer moed insprak, en mij later ook weer mee naar school nam.
Mijn moeder heeft zich al maandenlang niet meer vertoond op haar werk, en we eten elke avond alleen maar opwarm maaltijden, ik ben degene die mijn broertje van 7 iedere dag naar school moet brengen, ik ben degene die een bijbaantje heeft op de plaatselijke manege om toch nog iets bij te verdienen..
Ik ben degene die de was én de afwas doet, en mijn moeder ligt alleen maar in bed, te staren naar haar mappen vol foto's van vroeger.
Op school gaan mijn cijfers met sprongen achteruit... Ook zeg ik niets meer, alleen nog tegen Rosalie, gewoonweg omdat ik niets meer te melden heb..
Mijn duizenden woorden die ik nog met tranen in mijn ogen uit wil spreken, schrijf ik hier op, vertel ik aan mijn paardje, of aan Julian.
Ik blijf nog wel iedere dag naar mijn 9-jarige haflinger merrie gaan.
Honey was een cadeau van mijn vader.
Ik kreeg haar voor mijn 10e verjaardag. Inmiddels ben ik 14 jaar.
Met Honey rijd ik geen officiele wedstrijden, gewoon puur voor het plezier maak ik lange buitenritten waarop ik goed na kan denken, en af en toe maak ik een leuk sprongetje.
Dan heb ik nog wel wat problemen...
Julian is een jongen die ik heb ontmoet toen ik een keer naar mijn vaders graf ging kijken, om een bloemetje neer te zetten.
Julians oma is al bijna 7 jaar dood, maar nog steeds komt hij elke week een keer langs, en neemt hij ook meteen een bloemetje mee.
Hij is al bijna 19, en ik ken hem pas een paar maanden, maar ik vertrouw hem voor de volle 100 %.
Hij woont in Nieuwegijn, en ik ga vaak een lange strandwandeling met hem maken, of naar zijn lievelingsplek: De heuvel onder de zon.
Zo noemt 'ie het.
We lopen dan door het bos, en dan 'heuvelopwaarts'. Dan komen we op een vrij hoog gelegen heuvel, helemaal vrij in de natuur, waar (voor zover ik weet) geen andere mensen komen. Hier kijken we vaak naar de zonsondergang. Prachtig is dat...
Julian begrijpt mij precies. Hij weet hoe het voelt om iemand die zo dicht bij je staat te verliezen..
Ik weet niet precies wat ik voor hem voel... Hij is een soort van grote broer voor mij, maar soms lijkt het zoveel meer.. Dan wil ik hem omhelzen en hem nooit meer loslaten.
Helaas weet ik niet wat hij voor mij voelt..
Nu ga ik me douchen en omkleden, want over een half uur staat Julian voor de deur.
Tot morgen, lief dagboek...
Dit is mijn eerste verhaal, dus wees een beetje lief voor me
[EDIT] Ik weet niet of het genoeg woorden zijn, want ik heb geen word op m'n computer, alleen Pages, een soort word, maar daar zie ik niet hoeveel woorden het zijn?
.
) Deze man hebben ze pas zo'n 2 weken geleden opgemerkt, toen hij net terug kwam uit Afghanistan (de man is ook uitgezonden naar Afghanistan) dus liep nog even vrij rond, tot 1 week geleden, toen hij naar het politiebureau moest komen, omdat ze een rechtzaak aan z'n broek wilden hangen. De man kwam niet opdagen, dus liep nog steeds vrij rond. Er is nu wel een zoektocht gestart naar de man, en de politie heeft een link gevonden tussen de man ( M. Bouali, die sinds 2000 in Nederland woont) en mijn vader. Ze kenden elkaar van de uitzending, maar meer informatie krijgen we later pas.
