Bokt.nl

Citaat:

Ik gaf Highly zachtjes een klopje op zijn nek, en steeg af. Ik beloonde hem nog een keer (nog steeds niet al te uitgebreid) en nam hem daarna mee naar stal. Ik vond het vreselijk, dit was de laatste keer dat ik hem kon rijden. Ik reed op deze stal voor zijn eigenaar, een aantal paarden, maar hij was toch wel echt mijn favoriet ten alle tijden geweest. Highly was een dekhengst, eentje met veel nakomelingen en een lief karakter, waar je gewoon voor smolt. Ook zag hij er gewoon perfect uit. Hij had een lief snebje, was niet al te groot, maar ook niet al te klein, en had een lekker ontspannen uitstraling. Ook zijn lichaam was alles behalve gedrongen, juist groot en open. Ik hield zo veel van dat paard, maar nu was het te laat. Hij had het nog aan me gevraagd. Weet je zeker dat je wil dat hij verkocht wordt?. Ik had geknikt. Gewoon om hem een plezier te doen, maar hij vond het ook heel moeilijk hem te verkopen. Hij wist hoe moeilijk ik het ermee had, dus hij kwam veel op de proppen zetten met nieuwe paarde om intensief te gaan rijden. Geen van allen sprak me zo veel aan als wat ik met Highly al vanaf onze eerste rit gehad had. Er was gewoon een perfecte klik tussen hem en mij. Er waren al meerdere kopers wezen kijken, en nu was de definitieve beslissing gemaakt. Er was een onwijs hoog bod gedaan door mensen die anoniem wouden blijven, tot het paard bij hun was aangekomen, en dat bod, daar kon ik niet overheen met mijn spaarcentjes. De fokker had gezegd dat hij het geweldig zou vinden als ik hem kon kopen, maar het geld wat hij er voor vroeg, dat ik dat nooit zou kunnen opbrengen. Ik had het gemeen gevonden. Ik “werkte” al ruim 3 jaar als vrijwilliger daar op stal, ik deed werkelijk álles. Hij voerde, en af en toe hielp hij me met uitmesten, maar ik mocht alle merries rijden, inclusief drachtige merries met een pesthumeur, ik moest veulens op de wereld helpen zetten, en hij lag alleen maar op zijn bed, of hij was gewoon liever lui dan moe. Soms draaide ik vermoeiende avonddiensten, gewoon omdat het werk nog niet klaar was. Elke dag moest er zo veel gebeuren op zo’n stal. Ik deed veel aan de administratie, zorgde voor het juiste paard voor een koper, en ik had niet eens een t-shirt van het bedrijf.

Met al die argumenten stapte ik de volgende dag naar binnen, in het duivelse kantoor, waar ik al zo vaak ruzie met de man had gehad. Hij zat rustig een kop koffie te drinken. Ik stortte mijn hart uit voor zijn gezicht, en hij dronk maar rustig verder. Begrijp ik nu goed dat je een bedrijf shirt wil?, dat je kan aantonen dat je hier werkt?, prima, welke maat heb je?. 34, mompelde ik. Hij gooide een shirt naar me toe. En sowieso, waarom doe jij niks op stal?. Ik weet niet of ik het je ooit verteld heb, kan het me niet voorstellen, maar goed dan maar. Ik heb een ernstige vorm van reuma. Ik kan bijna niet meer lopen. Ik red het nog net om ’s ochtends en ’s avonds te voeren, en als ik me goed voel, kan ik je helpen met wat mesten, maar als ik je niet nodig had, dan zou je hier niet lopen, en zonder jou, zou dit bedrijf echt niks zijn. Maar waarom neem je dan geen echt personeel aan?. Jij denkt hier veel te licht over. Ik heb niet het geld om personeel te betalen, en het goedkope personeel, moet nog opgeleid worden, daar heb ik geen tijd voor. Als jij mij zo’n onervaren klungel geeft, dan ga ik hem leren hoe hij paarden moet verzorgen. Ik zag hem tikken achter zijn computer, en wist dat het goed zat. Die dag verzorgde ik alle paarden een keer eens lekker goed. De veulens, de dekhengsten (ook de chagrijnige) de fokmerries (ook daarbij inclusief de chagrijnige) en ga zo maar door. Gewoon alle paarden. Ik gaf Highly nog een knuffel, en borstelde ook hem. Vandaag zouden zijn kopers komen, dus ik wou graag extra veel aandacht aan hem besteden. Ik waste zijn benen, vlocht zijn manen, en zette hem weer even op stal. Toen de mensen aankwamen, had ik al gelijk een hekel aan ze. Ten eerste, hun auto was een BMW, veel te netjes om hier op stal te komen. Vervolgens waren ze gehuld in veel te dure kleding, en ze zagen er ook nog eens uit alsof ze niet vies wouden worden. De eigenaar kwam naar buiten, en ik keek hem met een rare blik aan. Ik pakte mijn schouder, en pakte de mensen hun hand. Ik keek een beetje nors uit mijn hogen. Mijn top hengst moest niet verkocht worden aan deze mensen. Toen ze vroegen of ik hem kon voorrijden, om te laten zien hoe hij was, kreeg ik een vrij gemeen plannetje in mijn hoofd. Ik reed hem expres helemaal verkeerd. Helemaal uit elkaar, niet aan de teugel, ik liet hem bokken, en zelfs een keer steigeren. Allemaal dingen die ik hem had geleerd, gewoon voor het geval dat. En natuurlijk uit pure verveling. De mensen knapten gelijk af. Na afloop kwam de eigenaar naar me toe. Waarom deed je dat nou!?, riep hij woest. Ik wil niet dat Highly, een super goede hengst, die onder de juiste eigenaar echt geweldig kan lopen, naar zo’n kak gezin gaat, die niet eens weten hoe ze moeten rijden waarschijnlijk. Zij waren de enige die er hoog genoeg op hadden geboden, ik kan hem niet weg doen voor minder, want dan kom ik in financiële problemen. Dan moet je hem maar houden. Nee!, dat kan niet!, en jij hebt ermee toegestemd!. Omdat ik jou niet wou teleurstellen!. Maar ik gaf je een keuze!. Als jij gewoon had gezegd dat je hem wou houden, dan had ik wel een zooi fokmerries verkocht als recreatiepaarden!, kom op zeg!, nou kan ik hem wel weer uit de verkoop gaan halen, maar dan heb ik een hoop teleurgestelde mensen. Ik liep met mijn schouders naar beneden weg met Highly. Hij sjokte achter me aan alsof hij wist hoe ik me voelde. Hij zou binnen een paar weken, of zelfs dagen weg zijn. Ik zou er niet meer over gewaarschuwd worden, dus hij zou gewoon op een dag weg zijn. Ik bemoeide me niet meer met de hengst. Als hij naar me hinnikte, liet ik hem harteloos staan, en ik raakte hem alleen aan als het echt nodig was. Ik richtte me even op het rijden van een andere hengst, een Fjordenhengst. Hij was lief, maar echt vreselijk om te rijden. Het was meer een trekpaard dan een rijpaard, zo ongelofelijk lomp. Hij was echt niet leuk om op te rijden, en al helemaal niet aangezien ik nogal prestatiegericht was. Dat kon niet met zo’n beest. Ik miste Highly ook ongelofelijk. Vooral het houden van een paard. Ik kon niet houden van dit lompe beest. De eigenaar bleef me maar lompe paarden aanwijzen, waar ik echt nooit blij mee kon worden. Ik moest het doen met dit beest. De meesten waren veel te zenuwachtig voor mij op te rijden. Daar werd ik zelf ook zenuwachtig van, en dan ging het mis, uiteindelijk. Dat wist ik nu al, want dat was al meerdere keren zo gegaan. Voor ik Highly had gevonden, had ik meerdere paarden geweest, maar uiteindelijk was erbij geen enkele een goede klik geweest. Vooral niet bij de hengsten, maar ook de merries waren vreselijk. Uiteindelijk was het allemaal om me op de proef te stellen, hij wou weten hoe ik reed, voor hij me voor het zwaardere werk ging vragen. Nu reed ik een aantal paarden per dag, de een moeilijker dan de ander, en eigenlijk beviel het me wel. Nu ik ook mijn shirt had van het bedrijf, was het plaatje qua uiterlijk eigenlijk compleet. Maar van binnen miste er nog iets.

Een paar dagen later was het zo ver. Hij was weg. Ik kwam op stal, en zijn stal was leeg, er was helemaal geen spoor meer van hem. Ik plofte op de grond neer in de zadelkamer, in een hoek, en begon te snikken. Nou was het te laat. Ik kon niks meer dwarsbomen, er was niks meer wat ik kon doen om hem terug te halen. Ineens schrok ik me dood van een hoofd dat om de rand van de zadelkamer stak.