Geplaatst Ik plaats dit verhaaltje/collum niet voor mezelf. Het is geschreven door een hele goeie vriendin van me, en ik plaats het voor haar omdat veel bokkers haar persoonlijk kennen..
Citaat:Pijn (is wat ik voel)
Pijn overal, bloed stroomt over mijn armen. Uit woede zet ik het mes nog harder in mijn arm. Hoe kan hij me dit aandoen? Heeft hij geen ogen, ziet hij niet dat mijn hart splijt. Ik snap het niet, waarom loog je? Waarom zei je niet wat je voelde voor haar. Waarom zei je niet wat je werkelijk voelde voor mij? Waarom deed je het zo? Ik sta hier te twijfelen over het voortbestaan van mezelf. De seconde te tellen die ik afwacht… ‘Niet doen’ verschijnt er op het kleine beeldschermpje van mijn telefoon. ‘hou op, het komt goed. Hou nog even vol’ lees ik een paar tellen later. Ik druk mijn hoofd in mijn kussen zodat mijn gehuil niet mijn ouders zou wekken. Twijfelend kijk ik naar mijn telefoon, zal ik hem bellen? Sms-en?
‘Vind het niet zo netjes van je dat je me niet even hebt verteld dat je een relatie hebt nu, je hebt me: ‘laten liegen tegen m’n beste vrienden, vrienden laten vallen, laten zien dat de wereld niet te vertrouwen is en me bijna zelfmoord laten plegen. Doe deze pijn nooit meer iemand aan’. Met mijn ogen dicht en al mijn spieren gespannen druk ik op versturen. Trillend pak ik pen en papier.
Ik dacht dat ik je kende
Ik dacht dat je me wilde
Ik dacht dat ik van jou was
Ik dacht dat je van me hield
‘Dwaas’ zeg ik hardop tegen mezelf.
Bedankt voor het lezen, en commentaar is (namens mijn vriendin) van harte welkom..
