Bokt.nl

Citaat:

Langzaam stond ik op, verrast door de angst die door mijn lijf gierde, ondanks dat ik hier zo ontzettend hard naartoe had gewerkt, ik had verwacht dat het daardoor makkelijker zou gaan maar integendeel. Het was zo ontzettend moeilkijk, ik moest hem nu in de ogen kijken, hem die ik zo lang uit de weg ben gegaan, zo lang voor gevlucht ben, zo ontzettend door vernederd ben, mishandeld ben, verwaarloosd ben. Het is zo raar om hem in weer de ogen te kijken en te zeggen dat hij de schuldige is, en dat hij me niets meer kan maken, dat ik niet langer onder zijn voogdij staa, dat ik het eindelijk zelf mag bepalen hoe ik leef, hoe ik doe, alles mag ik zelf bepalen, met behulp van een vriend. Een vriend die me uit de donkerste hol heeft getrokken waar ik verwacht had nooit meer uit te komen. Hij heeft me gevangen, met me geworsteld om me eruit te krijgen in plaats van er nog dieper in. Het was een zware strijd en ik heb hem ook lang niet altijd aardig gevonden, in het begin tenminste, maar langzaamaan kreeg ik te zien wat hij mij wilde laten zien, het zonlicht, de liefde, de vriendschap, het vertrouwen. Geen misbruik, geen pijn, geen verachting. Gewoon vriendelijkheid, vertrouwen en een heleboel liefde, hij was voor mij wat Hij niet kon zijn voor mij. Er hoeft voor mij geen god te zijn , als er een god geweest was, waarom heeft hij mij dan zo ontzettend laten mishandelen, daar kan gewoon geen goed woord over te zeggen zijn, om mijn vriend te laten ontmoeten? Ik mag het niet hopen, want al hou ik zielsveel van hem en hij zielsveel van mij, voor geen van ons beiden heeft het leed van mij opgewogen tegen de innige vriendschap en de grote hoeveelheid liefde die hij mij nu geeft, Hij heeft me weer leren leven, leren genieten. Geleerd dat mensen te vertrouwen zijn, dat mensen niet altijd slecht zijn, en al heeft hij daar een hoop tegenspoed mee gehad, het is wel gelukt en daardoor vertrouw ik nu weer mensen, sommigen tenminste, mijn eerste gevoel zegt wie goed en wie slecht is, al heb ik ook geleerd daar niet altijd volledig op af te gaan. Ik moet mensen een tweede en soms wel een derde kans geven. Hij is echter die kansen al lang voorbij, niks van wat hij nog kan doen om het weer goed te maken, zal goed genoeg zijn, niets zal de schade die hij heeft veroorzaakt weer ongedaan maken. De schade zal slijten, minder opvallen maar nog steeds, als ik een naald zie, vrees ik. Als ik een hand op mijn schouder voel krimp ik in. Als er iets naar mij gegooid wordt, zelfs al is het een bal, zal ik het afweren en niet vangen. Als ik het al afweer, ik kan het ook tegen mij aan laten komen, uit angst. Want dat heeft hij gedaan. Probeerde ik het te remmen, dan kreeg ik het twee of drie keer zo hard terug, probeerde ik het terug te geven. Dan werd de straf niet twee of drie keer zo erg, maar eerder 10 of 20 keer. Een klap werden er 10, één schop werden en 20, Maakte niet uit waarvoor, al was het maar omdat ik mij hand bij zijn voet pakte omdat hij me in het gezicht schopte, zolang hij maar de baas was. Hij was mijn vader.