Geplaatst Anderhalf jaar geleden begon ik op Hill Pearl, na een ongelukkig einde bij de pony’s. Ik ging rijden op een Z2 paard dat mij nog heel veel kon leren, volgens de eigenaar van de pony’s. De werkelijkheid bleek zo anders.
Ik kan op een paard terecht dat inderdaad Z2 had gelopen… 10 jaar geleden. Daarna was het dier uitgegroeid tot een verwend paard dat niets wilde doen en bij de club bekend stond als een echte duivel. Omdat ik geen beter alternatief had, heb ik dit toch aangenomen en ben ik begonnen. En inderdaad, het winterseizoen werd een ramp. In de bak deed ik niets anders als proberen te blijven zitten als hij weer eens weg wilde schieten, ik durfde nauwelijks te galopperen omdat hij niet te houden was en ik geloof dat er in een seizoen nog nooit zoveel paarden vandoor zijn gegaan. Allemaal de schuld van die duivel van mij. Toch vond ik het op stal een doetje, en was ik hartstikke dol op hem. Met rijden was het alleen een ramp.
eerste keer buiten de les erop
Toch, over de maanden ging het steeds beter en thuis was hij al redelijk te rijden. Voor iedere scheet ging hij galopperen, want dat was veel makkelijker als draf, maar toch, we kwamen ergens. Onze eerste wedstrijd kwam er zelfs aan, de onderlinge wedstrijd van onze club! En ja hoor, daar moest ook bij gesprongen worden…. (oke, over een balkje lopen, als je niet hoger durfde). Dat moest geoefend worden, maar helaas viel ik er af: 1 dag voor de wedstrijd en de wedstrijd heb ik niet kunnen rijden.
Vlak voor mijn springdebuut
Hierna heb ik hem enkele weken gelongeerd, ik kon nauwelijks er op zitten. Soms met halster, voor alleen wat beweging. Soms bijgezet en soms met een hoofdstel, maar het hielp ons wel door een moeilijke periode.
Het werd zomer. Het paard werd mooier, en het rijden ging beter. Deze zomer begonnen we zelfs met wedstrijdjes(L1). In het begin was dit een ramp. We reden 164 (nieuwe telling), maar ik was tevreden. De tweede proef was zelfs nog iets beter. Toch kwamen we niet van het galop-probleem af.
Hier hebben we deze hele zomer heel hard aan gewerkt. Alle manieren zijn aan bod geweest: stil zetten tegen de muur, in galop hard aan het werk zetten (ten slotte kende hij het allemaal), een schop verkopen en door laten galloperen tot hij het zat was en weet ik wat niet allemaal. Mijn instructrice was onderhand ook de wanhoop nabij en klom er zelf enkele keren op. Zij was wat meer ervaren als mij en nadat ze twee keer bijna door de schrikdraad vlogen, besloten we het te gaan negeren. Gewoon terugrijden en verder gaan met een kleine volte en op dezelfde plaats terug komen. Langzaam begon ik aan te voelen wanneer hij in galop zou springen en kon ik hem voor zijn. De wedstrijden gingen steeds beter. Prijzen zaten er niet in, maar er kwamen nu wel enkele winstpuntjes binnen. Zelfs de limburgse kampioenschappen mocht ik rijden, en daar straalde hij. Hij liep als een zonnetje. Een fotografe had foto’s gemaakt.
Toch reed ik deze proef geen winstpunten, wat ik nog steeds niet kan begrijpen.
Deze zomer is hij ook heel erg ziek geweest, namelijk rond de hitte golf. Hill Pearl ging constant liggen, maar de dierenarts kon niets ontdekken, want hij keek gewoon wakker. Het was alsof zijn benen hem niet konden tillen. Ik ben toen op advies van de DA met hem gaan lopen, maar halverwege zijn we omgekeerd: hill pearl was hill pearl niet meer. In de stal bleek dit juist: hij zakte door zijn benen, en lag te hijgen en te stikken. In nood is de dierenarts gebeld, deze zou 20 minuutjes later komen. Een kwartier later lag hij nog en heb ik hem overeind getrokken. Toen we daarna naar de voordeur liepen om de DA binnen te laten, vroeg deze af wat er mis was: Hill Pearl stond vrolijk op zijn hooi te knabbelen en hinnikte ons tegemoet. Waarschijnlijk is hij van de hitte bevangen geraakt. Hij heeft hierna alleen nog maar 's nachts buiten gestaan en overdag stond er een grote ventilator bij zijn stal. Bovendien ben ik alleen maar in de schemer met hem gaan wandelen. Hij is nog een hele tijd gespannen en schrikkerig geweest, maar gelukkig er weer bovenop gekomen.
Ook de nieuwe onderlinge kwam eraan. Ik durfde niet meer te springen, dus een vriendin van mij sprong met hem enkele keren. Toch heb ik toen de stoute schoenen aan getrokken en ben er op geklommen en heb een laag parcourtje gesprongen, met succes!
Het werd weer winter. Deze winter gelukkig geen rampen. Ook nu bleven de wedstrijden zeer goed gaan, maar mijn standaard probleem kwam weer boven (spanning). Op wedstrijden kon ik niet kalm blijven, wat zich uitte in de punten.
Dit seizoen haalde we zelfs een prijsje binnen, maar mochten we geen limburgse kampioenschappen rijden.
Daarna heb ik nog 1 zomer met hem mogen rijden. Ook hier was de spanning bij mij altijd goed te merken, alhoewel ik in mijn ogen een aantal zeer goede proeven reed. Helaas dacht de jury daar vaak anders over en reed ik geen prijzen. Toch wel een aantal winstpuntjes, maar altijd was ik weer tevreden met mijn kanjer. Het galopprobleem hadden we opgelost, hij liep los door het lijf en was actief, iets wat hij erg moeilijk vond.
De laatste wedstrijd van mij en mijn mannetje.
Helaas moest ik hierna stoppen met Hill Pearl, omdat ik ging studeren in Den Haag. Een vriendin van mij is verder gegaan met hem, en zij is nu net begonnen met wedstrijden. Het feit dat zij geen spanning heeft op hem een erg gunstig effect.
Dit paardje heeft mij zo verschrikkelijk veel geleerd en gegeven. Als ik bij mijn ouders ben kan ik het toch altijd niet laten er nog even op te klimmen en de springangst heeft hij totaal weggetoverd, althans, op zijn rug. Hill Pearl is voor mij een paardje uit duizenden. Hij was nergens bang voor, zelfs plastic tassen kon ik aan zijn oren hangen, vuilniszakken over zijn hoofd trekken, je kon het je zo gek niet bedenken, hij werd er niet warm of koud van. Heb hem zelfs ooit in gepakt in een stuk zeil.
Gelukkig heeft Robin (http://www.robinshorsepictures.nl) nog een prachtige laatste fotoshoot voor mij kunnen maken, waar ik heel veel herinneringen aan zal houden.
En nog een foto, die typisch Hill Pearl laat zien; een paard dat me altijd liet lachen, altijd vrolijk was, ondanks alle nukken die hij had.
En jullie waren een leuke combi!