Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-11-08 15:20

Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst door de TopicStarter : 27-11-08 15:20

Er zullen inmiddels wel een aantal topics over dit onderwerp lopen; ik heb er ooit zelf ook een paar geopend….maar toch wil ik graag nog een keer een nieuw topic openen over de oogziekte maanblindheid. En dan niet om advies te vragen maar om het verhaal van mij en Malone te doen. Omdat ik zelf voor moeilijke beslissingen heb gestaan en altijd maar weer op zoek ben gegaan naar info en ervaringen, maar eigenlijk maar weinig kon vinden. Over maanblindheid zelf is wel genoeg te vinden, maar niet over de verhalen daarachter. Verhalen van mensen die er echt mee te maken hebben (gehad). En over de mogelijkheden die er zijn. Daarom het verhaal van Malone!! Een tinker die twee jaar lang maanblindheid heeft gehad, maar uiteindelijk meer dan heel goed uit de strijd is gekomen.

Zo’n vier jaar geleden is Malone in mijn leven gekomen. Ik had flink gespaard en alles op een rijtje gezet en het was tijd voor een eigen paard. Over het ras waren geen twijfels mogelijk; het moest en zou een tinker worden. Op naar een tinkerstoeterij, gewoon ter oriëntatie. En tja daar stond hij dan, Malone!! Ik was gelijk verkocht. Na veel gepieker en gepeins besloten dit ventje te kopen. In het begin ging alles zo heerlijk soepel, achteraf gezien te gemakkelijk allemaal. Malone kropte naar mijn gevoel alles op. En toen….toen barste de bom. Mijn schuchtere tinker veranderde in een agressieve tijdbom, die ontplofte op momenten dat je het echt niet door had. Naar je steigeren, gericht schoppen. Om me heen werd al eens voorzichtig geopperd dat verkopen misschien beter zou zijn, maar dat kon ik niet. Malone had gewoon iets. Er is altijd een lichtje blijven branden. Een twikkeling in zijn ogen dat het allemaal goed zou komen. Stapje voor stapje zijn we dichter tot elkaar gegroeid. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost (vooral dat laatste) en ik heb er alles wat ik had en kon geven, ingestopt. Overal hulp gezocht. Les genomen, reading laten uitvoeren en vooral veel naar hem gekeken. Meer niet, gewoon kijken. Hem proberen te begrijpen. Maloontje is uitgegroeid tot een waanzinnige tinker. Met een karakter uit duizenden, hij is goudeerlijk geworden. Hij loopt de sterren van de hemel en heeft behoorlijk wat dressuurambities. Heeft nooit meer naar iemand uitgehaald. Een heerlijke goedzak met een flinke dosis temperament en altijd in voor een geintje….

En toen sloeg het noodlot toe. Malone stond ver van huis gestald. Dat was gewoonweg niet meer te combineren met een fulltime baan. Ik was meer onderweg, dan daadwerkelijk op stal. Ik heb hem naar een stal verhuisd dichter bij huis. Daar kreeg hij een traanoog dat maar niet over wilde gaan. Niemand nam het al te serieus. Het kwam gewoon van het vervoer per trailer. Toch bleef er iets aan me knagen. Dierenarts gebeld en ik kreeg oogzalf mee. De volgende dag weer gebeld en de da kwam op consult. Foute boel en nog niet zo’n beetje! De hele pupil zat verkleefd. Het oordeel kwam hard aan. Je paard is blind op dit moment; hij heeft maanblindheid; afwachten maar of het nog goed komt, maar ik zie het duister in…. Tja daar sta je dan. Malone werd volgestopt met medicijnen en moest een paar keer per dag medicijnen krijgen. Toen ik bij mijn ouders op de bank zat, kwam het besef. Malone is links blind, misschien wel voor altijd. Na de nodige huilbuien kwam vooral vechtlust opzetten. Ik heb geknokt voor dit paard en dit komen we ook wel weer te boven. Alles gedaan wat de da had voorgeschreven en met succes. Pupil werd weer normaal en het oog was rustig. Zes maanden is het goed gegaan en daar was aanval twee. Da gebeld en hij kwam gelijk om Malone te behandelen. Ik moest en zou alles weten van deze ziekte. Ik wilde al het mogelijke doen. Info opgezocht op internet en veel heel veel aan mijn toenmalige da gevraagd. Ook geëist dat ik een voorraad medicijnen zou krijgen, zodat ik gelijk kon gaan behandelen. Op stal lagen altijd alle nodige medicijnen klaar; oogzalf, atropine en pijnstilling. Als ik het niet vertrouwde ging ik een paar keer per dag naar stal. De aanvallen kwamen steeds sneller. Malone begon slechter te zien en zijn zelfvertrouwen werd alsmaar minder. Veel gewandeld en toch blijven rijden. Proberen hem steeds maar weer vertrouwen te geven. De meeste adviezen naast me neergelegd en ik ben mijn eigen weg ingeslagen. Ook ben ik toen in zee gegaan met een natuurgeneeskundig therapeute. Op de maanblinheid zelf heeft dit helaas geen effect gehad, maar wel op Malone zelf. Hij werd alsmaar sterker en sterker. Was er ook weer sneller bovenop na een aanval. Op de toenmalige stal werd de verzorging alsmaar slechter en slechter. Daar was geen houden meer aan. Daar zou ik nooit een gezond paard kunnen krijgen en houden. Uit noodzaak op zoek gegaan naar een andere stal en gelukkig zeer snel een toplocatie gevonden. Van het begin af aan eerlijk geweest over het werk dat Malone met zich meebrengt. Dat was allemaal geen probleem. Na de verhuizing werden de ontstekingen alleen nog maar erger. De da gaf aan dat dat door de stress kwam en dat het wel goed zou komen. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Op het dieptepunt had hij 2x per week een ontsteking. Een situatie om moedeloos van te worden. Ik ging nooit meer zomaar even naar stal. Ik zat altijd weer compleet in de stress. Hoe zal het vandaag met zijn oog zijn? En zo vaak heb ik Malone zo ziek aangetroffen. Echt doodziek van de pijn. Dat raakt je diep, heel erg diep. We deden er zo ontzettend veel moeite voor en toch mocht het iedere keer niet baten. Mijn dierenarts was inmiddels met pensioen gegaan en via de staleigenaar ben ik terechtgekomen bij de huidige dierenarts. Ik heb hem laten komen voor een consult en een second opinion. Hij vond het oog er nog goed uit zien (vooral na meer dan 20 ontstekingen….) en wees op een oogbesparende operatie die in Duitsland wordt uitgevoerd, vitrectomie. Mijn vorige dierenarts vond dit geen optie meer en daar had ik me bij neergelegd.

Op advies van de andere dierenarts contact opgenomen met de dierenkliniek in Hochmoor per e-mail. Ik kreeg een hele duidelijke e-mail terug met alles over maanblindheid en vitrectomie haarfijn uitgelegd. Na telefonisch overleg met professor Toth besloten om met Malone naar Hochmoor te gaan om te kijken wat er nog mogelijk was. Twee weken later, op dierendag, zijn we richting Hochmoor gegaan. Een hele trip van 2 ½ uur. Een hele opgave voor een paard dat helemaal niet gewend was om zo lang op de trailer te staan. Alles zo goed mogelijk voorbereid. Ik ben veel bij hem geweest, heb nog een reading laten uitvoeren en bach rescue gebruikt. Malone gedroeg zich prima op de trailer. Klokslag elf uur kwamen we aan in Hochmoor. Ze stonden ons al op te wachten. Eerst het papierwerk ingevuld en toen konden we met Malone naar de onderzoeksruimte. Zijn ogen werden goed onderzocht en er werd een echo gemaakt. Wonder boven wonder bleek vitrectomie nog mogelijk te zijn. Ik had vantevoren al beslissingen gemaakt. Als het oog verloren zou zijn, dan zou ik het gelijk laten verwijderen. Zou vitrectomie mogelijk zijn, dan zou Malone gelijk blijven voor deze ingreep. Het antwoord was dan ook zo gegeven. Alles werd nog eens haarfijn uitgelegd en de voorbehandeling werd gelijk gestart. Malone kreeg een stalletje toegewezen en ik moest hem achterlaten. Dat was moeilijk, heel moeilijk. Het is toch een behoorlijk ingrijpende operatie met natuurlijk de nodige risico’s. En ik kon hem niet elke dag opzoeken vanwege de afstand. Gelukkig kreeg ik elke dag een telefonisch verslag van de dag van professor Toth. ’s Maandags kreeg ik te horen dat het oog er prima uitzag en dat Malone de volgende dag geopereerd zou worden. Een dag die maar duurde en duurde. Eindelijk kwam dan ’s middags toch het verlossende telefoontje. Malone was uit narcose en de vitrectomie geslaagd. ’s Woensdags ben ik hem gaan opzoeken. En toen wist ik zeker dat het allemaal de moeite waard was geweest. Nog helemaal beduusd van alles dat er gebeurd was, maar dat koppie van hem dat straalde genoeg uit. Daar stond een paard zonder hoofdpijn, zonder zorgen en wat al niet meer. Het herstel verliep voorspoedig en die zondag mocht hij weer mee naar huis. In totaal heeft hij negen dagen in de kliniek gestaan. Eenmaal thuis moest hij nog een week op stal blijven. Maar met genoeg aandacht, wandelingen en bergen hooi zijn we die week goed doorgekomen. Veel zorgen zijn weggevallen. Ik heb er een ander paard voor teruggekregen. Een paard zonder pijn. Een opgewekte deugniet die de oortjes altijd naar voren heeft staan. Eentje die verlost is van het drama dat maanblindheid heet…

En ja ik heb spijt, heel veel spijt dat ik deze beslissing niet eerder heb genomen. Dat ik twee jaar lang maar aan heb gesukkeld. Maar goed, we kunnen de tijd niet terugdraaien. Ik ben vooral heel dankbaar dat we de juiste mensen op ons pad zijn tegengekomen. Die paar mensen die altijd in ons geloofd hebben ondanks alles. De natuurgeneeskundig therapeute die Malone van binnenuit zo ongelooflijk sterk heeft gemaakt. De nieuwe dierenarts die er nog heil in zag. De nieuwe stalbaas die dag en nacht voor ons klaarstond en staat. Professor Toth met zijn hele team in Hochmoor die deze uitdaging durfde aan te gaan. En ga zo maar door.

Zo dat was het dan het verhaal van Malone, een paard met maanblindheid. Een verhaal om alle eigenaren een hart onder de riem te steken, want er is hoop!! Echt het is er!! Laat je niet gek maken, vertrouw op je eigen intuïtie. Probeer het ook al is het moeilijk. Vraag, vraag, vraag. Bijt je erin vast en laat niet los voordat je antwoorden hebt. Het heeft Malone en mij veel goeds gebracht. Mijn kanjer is goed uit de strijd gekomen. Geen maanblindheid meer!! Oog behouden!! Zicht behouden!! Op naar een gouden toekomst!!

**Geplaatst**: 27-11-08 16:19

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 27-11-08 16:19

Ik vind het een prachtig verhaal en ben erg blij voor jou en Malone dat het zo goed heeft gewerkt!

**Geplaatst**: 27-11-08 20:25

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 27-11-08 20:25

Een heel mooi verhaal en ontzettend goed van je dat je zo aangehouden hebt Knipoog

. Petje af hoor.
Fijn dat je paardje weer helemaal gezond is!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-11-08 22:26

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst door de TopicStarter : 27-11-08 22:26

Daarom plaats ik mijn verhaal hier. Als ik had geweten, wat ik nu weet, dan was Malone al veel eerder geopereerd geworden. Maar door veel onduidelijkheid en zo ben ik blijven twijfelen en dubben. Daarom dit verhaal om mensen erop te wijzen dat er echt nog een uitweg is. Dat het echt werkt!!

**Geplaatst**: 27-11-08 22:28

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 27-11-08 22:28

Wat mooi dat het goed is gekomen, ik ken helaas een pony (moeder van mijn pony) die is ingeslapen vanwege maanblindheid Verdrietig

**Geplaatst**: 08-12-08 13:58

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 08-12-08 13:58

Ik ben ook blij dat je het plaats.. Mijn paard heeft sinds anderhalf jaar ook maanblindheid (ook nadat zijn ogen maar bleven tranen) en er is idd moeilijk informatie over de verhalen erachter te vinden. Het is toch fijn om te lezen wat andere er aan doen en welke behandelingen er zijn.

Ik heb ook over de operatie nagedacht, maar denk dat mijn paard nog niet in aanmerking komt. Zijn oog is na de eerste aanval gelukkig nog steeds rustig.. Maar ik merk wel dat hij soms sloom en niet fit is. Zou dat kunnen komen door die maanblindheid? Dit heet ie eigenlijk al zijn hele leven dus heb t niet zo snel met de maanblindheid in combinatie gebracht. Merk ook verder niet aan hem dat hij er echt last van heeft..

Wel loop ik bij de kliniek van Erik Laarakkers om zijn algehele conditie goed in de gaten te houden. Daar zeiden ze mij 2 jaar terug, dus voordat ik t wist, dat mijn paard erg last had van hoofdpijn. Maar dat kwam ook doordat er een wervel niet helemaal goed zat..

Toch twijfel of ik m niet moet laten opereren.. Misschien heeft die nu toch wel pijn.. Je weet t niet.

Ik ben in ieder geval blij dat bij jou paard de operatie geslaagd is en Malone zich weer helemaal goed voelt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-12-08 22:12

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst door de TopicStarter : 08-12-08 22:12

JoNew schreef:
Ik ben ook blij dat je het plaats.. Mijn paard heeft sinds anderhalf jaar ook maanblindheid (ook nadat zijn ogen maar bleven tranen) en er is idd moeilijk informatie over de verhalen erachter te vinden. Het is toch fijn om te lezen wat andere er aan doen en welke behandelingen er zijn.

Ik heb ook over de operatie nagedacht, maar denk dat mijn paard nog niet in aanmerking komt. Zijn oog is na de eerste aanval gelukkig nog steeds rustig.. Maar ik merk wel dat hij soms sloom en niet fit is. Zou dat kunnen komen door die maanblindheid? Dit heet ie eigenlijk al zijn hele leven dus heb t niet zo snel met de maanblindheid in combinatie gebracht. Merk ook verder niet aan hem dat hij er echt last van heeft..

Wel loop ik bij de kliniek van Erik Laarakkers om zijn algehele conditie goed in de gaten te houden. Daar zeiden ze mij 2 jaar terug, dus voordat ik t wist, dat mijn paard erg last had van hoofdpijn. Maar dat kwam ook doordat er een wervel niet helemaal goed zat..

Toch twijfel of ik m niet moet laten opereren.. Misschien heeft die nu toch wel pijn.. Je weet t niet.

Ik ben in ieder geval blij dat bij jou paard de operatie geslaagd is en Malone zich weer helemaal goed voelt!

Het kan best zo zijn dat je paard veel last heeft van hoofdpijn. Malone heeft dat hoogstwaarschijnlijk ook gehad. Nu dat de operatie voorbij is en hij is verlost van maanblindheid weet ik pas hoe slecht het manneke zich heeft gevoeld. Hij is zo ongelooflijk opgewekt nu, echt zo vrolijk!

Het kan natuurlijk ook zijn dat zijn oog toch opspeelt, maar dat de symptomen niet zo duidelijk aanwezig zijn. En heb zelf maar iets aan een oog, oor of zoiets, dan ben je ook gelijk beroerd. Het vervelende is ook dat ze het niet kunnen ontlasten. Een ziek been, daar kun je niet op gaan staan, maar een ziek oog...tja daar kunnen ze niet veel mee.

En je wel of niet opereren; het is en blijft een moeilijke beslissing. Mocht je voor een vitrectomie gaan, dan raad ik je aan om naar Hochmoor te gaan. Professor Toth is een zeer kundige man en heeft al zeer vele vitrectomies uitgevoerd. Hij is ook heerlijk nuchter. Heeft mij nooit valse beloftes of hoop gegeven. Hij zegt gewoon eerlijk hoe het ervoor staat. Je kunt altijd contact opnemen met de kliniek. Ze staan je keurig te woord. Je kunt gewoon naar Toth zelf een e-mail sturen!!

Als je vragen hebt of informatie nodig hebt, mijn pb-box staat altijd open!! Ik weet niet waar je woont, maar je bent hier altijd welkom om erover te praten en zo, mocht je daar behoefte aan hebben.

Ik zal voor je meeduimen dat een volgende aanval lang uitblijft. Het is behoorlijk heftig voor je paard en jezelf!

**Geplaatst**: 09-12-08 12:04

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 09-12-08 12:04

Als friese-meisje heb ik weinig tot niet te maken met maanblindheid.. maar je verhaal is heeel mooi geschreven!!

Ik ga zelf door het vuur voor mn beestjes, ze komen bij mij altijd op de eerste plaats wat veel mensen (ook met paarden) niet begrijpen.. je spreekt echt mn gevoel aan met dit verhaal, omdat ik voel dat jij dit ook heel sterk hebt..

Je beestje heeft het echt getroffen met jou als baasje!!!

**Geplaatst**: 09-12-08 13:57

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 09-12-08 13:57

Ja daarom vindt ik t soms ook zo moeilijk.. De enige manier waarop je zeker weet dat hij er last van heeft is als hij zijn ogen dichtgeknepen houdt of zijn ogen tranen. Dat doet hij allemaal niet meer.. Heb wel besloten om m te laten opereren indien hij een 2e aanval krijgt. wellicht dat ik dan bij je terug kom hoe jij t toen hebt aangepakt.

Moet je die mail in t duits sturen?!
Ze schijnen die operatie nu trouwens ook in nederland uit te voeren. Heb jij daar ook naar gekeken?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-12-08 22:05

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst door de TopicStarter : 09-12-08 22:05

Romyv schreef:
Als friese-meisje heb ik weinig tot niet te maken met maanblindheid.. maar je verhaal is heeel mooi geschreven!!

Ik ga zelf door het vuur voor mn beestjes, ze komen bij mij altijd op de eerste plaats wat veel mensen (ook met paarden) niet begrijpen.. je spreekt echt mn gevoel aan met dit verhaal, omdat ik voel dat jij dit ook heel sterk hebt..

Je beestje heeft het echt getroffen met jou als baasje!!!

Heel erg bedankt voor dit compliment!! Inderdaad ja veel mensen snappen het niet dat je maar door blijft vechten, maar ik heb inmiddels wel geleer om naar mijn eigen gevoel te luisteren. Ik denk maar zo, Malone is niet voor niets op mijn pad gekomen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-12-08 22:12

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst door de TopicStarter : 09-12-08 22:12

JoNew schreef:
Ja daarom vindt ik t soms ook zo moeilijk.. De enige manier waarop je zeker weet dat hij er last van heeft is als hij zijn ogen dichtgeknepen houdt of zijn ogen tranen. Dat doet hij allemaal niet meer.. Heb wel besloten om m te laten opereren indien hij een 2e aanval krijgt. wellicht dat ik dan bij je terug kom hoe jij t toen hebt aangepakt.

Moet je die mail in t duits sturen?!
Ze schijnen die operatie nu trouwens ook in nederland uit te voeren. Heb jij daar ook naar gekeken?

Ja dat is vaak ook zo lastig. Als het oog dicht zit, dik is of traant dan weet je zeker dat hij ziek is en pijn heeft, maar vaak laten ze maar bar weinig merken. En dit is het gevaarlijkste aan alles, omdat je het dan niet opmerkt maar wel schade wordt aangericht...

Natuurlijk kun je bij me aankloppen als je vragen hebt en/of als je besluit tot de operatie. Daarvoor heb ik dit topic geopend!!

Ik heb er vaag wel iets van gehoord dat vitrectomie ook in Nederland wordt uitgevoerd (ergens in Hellendoorn volgens mij?!?!), maar ik zou toch naar Hochmoor gaan. Dat raadde mijn da mij ook aan. Professor Toth heeft inmiddels ruim 700 vitrectomies uitgevoerd (jaarlijks zo'n 100) en mag zich dus echt wel een expert noemen. Alles was er echt prima geregeld. Dit was de eerste keer dat ik Malone naar een kliniek heb gebracht maar ik heb hem daar met gerust hart achtergelaten. Ze hebben hem echt prima verzorgd.

Ja als je belt naar Hochmoor of een e-mail stuurt dan kun je dat het beste in het Duits doen. Ik woon dicht bij de Duitse grens, dus voor mij niet zo moeilijk. Als je Duits niet zo best is, kun je gerust een mail in het Nederlands naar mij sturen, dan vertaal ik wel even!!

**Geplaatst**: 09-12-08 22:18

Re: Maanblindheid, ons verhaal

Geplaatst: 09-12-08 22:18

Wat een geweldige afloop van je verhaal!
Super dat je het hier neerzet en mensen ermee kan helpen!!

**Geplaatst**: 21-02-10 14:14

Geplaatst: 21-02-10 14:14

Hallo,

Wat een mooi verhaal zeg, ik ben blij dat alles nu goed is gekomen!
Wij zitten op dit moment met het zelfde probleem. Onze Cheyenne heeft maanblindheid..
Ze had, toen we haar kochten al een beschadiging aan haar oog (opgelopen toen ze vast had gelegen ofzo hoorde ik)
Maar ze was niet blind, ze heeft een blauwige vlek in haar oog zitten (lichte hooornvliesbeschadiging) Ze ziet dus alles, op een stipje na dan. Maar een paar maanden geleden werd het gehele oog ineens totaal blauw/wittig. Wij dachten meteen dat ze blind zou zijn, en hadden haar oog al min of meer opgegeven. Da gebeld en die gaf haar een injectie in het ooglid, erg wreed om aan te moeten zien. Later kwam die nog 3 keer en deed hij hetzelfde. We moesten ook een paar dagen lang elke dag een spuit in haar mond geven, en haar oog 3 keer per dag druppelen met atropine. Na een tijdje leek alles weer onder controle. Het blauwige was groot en deels weg (het was nog ietsje blauwer dan dan het al was voor we haar kochten) maar ze zag wel weer gewoon en ze had geen pijn meer (want dat was, zoals jij ook al beschreef het aller aller ergste). We moesten nog even doorgaan met die druppels en toen moesten we in een keer stoppen ermee van de DA. Geen goed plan achteraf.. Na 2 dagen kreeg ze weer een aanval, weer het oog helemaal baluw en weer pijn, en tranen. Weer die Da gebeld en (natuurlijk) weer een consult. Ze kreeg ook weer oogdruppels en na een tijdje zakte het blauwe al weer af, en ging het goed. We moesten wee doorgaan met druppelen, (5 KEER PER DAG!!) Na een paar weken kwamen we weer druppels ophalen want die waren op en toen zei die da weer dat we nog 2 weken moesten doordruppelen en dan (wéér) in een keer stoppen. In eerste instantie wilde we dat niet weer doen want jah, de vorige keer was het ook niet zó'n succes. Maar op goed vertrouwen in de da hebben we dat gedaan. Nou nu weer 2 dagen verder en ik trof haar gisteren middag weer met een pijnlijk tranend en blauw oog aan in haar stal...
We willen haar nu eigenlijk gewoon laten opereren, want dit kan zo gewoon niet langer. Hier kan ik niet naar kkijken, het is gewoon allemaal zo zielig voor haar..

Nu was mijn vraag aan jou, of je denkt dat ze nog geopereerd kan worden, en hoeveel je ong. kwijt was..
Zou je mij anders misschien een berichtje willen sturen?
Alvast bedankt!!

**Geplaatst**: 21-02-10 15:41

Geplaatst: 21-02-10 15:41

Ik kwam op een middag aan in stal.
Een stalgenoot zei toen dat barc zijn oog dik was.
Dus ik naar me paard,wat ik daar zag,niet alleen zijn oog was dik maar zijn hele kop.
Ik had ook het idee dat zijn hoofd enorm zeer deed.
Hij was lusteloos stond met zijn hoofd te schuren.
met stappen liep hij gedisorienteerd.

Ik heb dezelfde dag nog de dierenarts gebeld,die zei dat ze er meteen aan kwam omdat het ook om het oog ging.
Barc was meteen verdacht van maandblindheid.
Hij kreeg een spuit in zijn oog en ik kreeg druppels.

het is bij die ene aanval gebleven.

Daarna kwam de dierenarts na ongeveer een week voor controle

1 keer begon het onder zijn oog dik te worden minimaal maar toch.
heb toen weer de dierenarts gebeld en die zei dat ik meteen de druppels weer moest gebruiken.

Ik heb toen na de eerste aanval lienden gebeld om te vragen waar die operaties uitgevoerd worden.
Volgens mij doen hun het ook en Utrecht tegenwoordig ook wat ik er van begreep

**Geplaatst**: 08-03-10 19:54

Geplaatst: 08-03-10 19:54

Ik heb een friese merrie van nu 13 jaar. Toen ze 3 was heeft ze voor het eerst een maanblindheid aanval gehad. Toen ben ik met haar in Utrecht geweest en ze hebben dit kunnen stoppen. Het oog was toen nagenoeg blind. Ze hebben toen verteld dat ze in duitsland virectonomie operatie deden, maar dat ze dat in Nederland nog niet deden. Over een paar jaar waren ze dat wel van plan. Ze heeft vervolgens bijna 10 jaar zonder aanvallen geleefd. Vorige winter kreeg ze echter weer een aanval. Mijn dierenarts zei dat de enige remedie tegen maanblindheid was het oog eruit te halen. Ik ben na een paar maanden toch terug gegaan naar Utrecht en zij zeiden dat het ene oog helemaal blind was en het andere oog nog maar 2% zag. Zij deden wel opereren, virectonomie en nog een andere methode waarbij ze een preparaat in het oog zetten die medicijnen afgeven zodat die aanvallen onderdrukt worden. Mijn paard kwam daar niet meer voor inmerking (nadelen van narcose en operatie wegen niet op tegen 2% zicht). DUs gewoon doorgaan met zalven met corticosteroiden. Dit hielp echter niet, ze bleef die blauwe waas ovr haar oog houden. Paar dagen geleden toch nog maar een keer terug naar Utrecht. bleek dat ze een te hoge oogboldruk had (glaucoom) en daardoor werkte de zalf niet. Ik zit nu op 6 keer per druppelen en zalven. Dit moet ik 2 weken doen, daarna terug naar Utrecht om te kijken of de druk minder is. Haar zicht is momenteel nul. Ze is volkomen blind. Ik heb echter zo'n toppaard dat ik dit niet aan haar merk. Ik rij nog volop met haar, in de bak maar ook buitenritjes. Ze doet alles volledig op mijn stem en is ontzettend mak. ze staat in de wei met een blindegeleide paardje en dat gaat goed. Je moet echter niet meer van omgeving veranderen. Dan raakt ze in paniek.
Mijn advies is als het mogelijk is laat je paard opereren. Als je dit niet aandurf leer je paard alles op je stem te doen. Ik rij mijn paard altijd met losse teugel en ze doet alles op mijn stem. Dit heeft haar leven gered. Als ik dit niet had gedaan had ik haar moeten laten inslapen. Nu is dat niet nodig omdat mijn paard en ik het volste vertrouwen in elkaar hebben. En dat is met maanblindheid echt wel nodig.

Nomineer dit bericht ×