Ik quote mezelf even uit een recent topic: viewtopic.php?f=3&t=542343&p=13378244#13378244
Karin schreef:Bij mijn paard is half juni vorig jaar een lichte peesblessure geconstateerd (diagnose: 'stel je een kabel van 200 vezels voor, daarvan is nog geen 10% beschadigd'). Mijn paard heeft toen bijna een half jaar weiderust gehad (overdag buiten, 's nachts op stal).
Begin december wees een vervolgscan uit dat de blessure mooi strak genezen was. Ik mocht toen ook weer onder het zadel beginnen. Maar hoe licht die blessure ook was geweest, aan mijn paard (bespiering, hoefstand) was heel goed te merken dat hij het 'zere' been had lopen ontlasten. Dat zijn we nu met veel geduld aan het rechtbreien met behulp van fysio en hoefsmid. Dit om even aan te geven dat een lichte blessure vaak toch meer invloed heeft op het lichaam dan vaak wordt gedacht (overigens werkt dit bij mensen ook zo).
Afijn, mijn paard heeft dus bijna een half jaar weiderust gehad, sinds 4 december zijn we weer onder het zadel bezig. De DA had aangegeven dat ik de training weer gewoon kon gaan opbouwen als het been tijdens de eerste twee maanden onder het zadel niet meer dik zou worden (en het is idd goed gebleven). De eerste vier weken hebben we alleen gestapt, daarna langzaam wat draf opgebouwd en daarna ook wat galop. Alles met de pees als graadmeter. Nog geen modder of mul zand, ook geen bakzand, daar beginnen we binnenkort mee.
Kortom, alles bij elkaar een kwestie van een lange adem en je paard goed in de gaten houden. (...)
Overigens heeft mijn paard geen boxrust gehad. Mijn eigen DA wilde dat in eerste instantie voorschrijven, maar ik was eerder bang voor verslechtering op stal dan in de wei (mijn paard wordt nijdig als hij niet naar buiten kan en rondjes lopen in de stal uit pure frustratie omdat hij niet naar buiten mag is tenslotte ook funest). Hij mocht toen naar buiten op een klein stukje wei mits hij rustig zou blijven. Met een 33-jarige ruin samen ging dit prima. De tweede (na zes weken) en de laatste scan heb ik overigens laten maken door een speciale endurance-DA, die aangaf dat mijn paard gewoon lekker op de wei kon blijven zolang hij daar rustig was (ook beter om de spieren in beweging te houden). Vandaar dus dat halve jaar weiderust.
Achteraf ben ik blij dat ik het zo heb gedaan. Mijn paard is nog fris in zijn koppie en dat vind ik het allerbelangrijkste, iig belangrijker dan dat ik twee maanden eerder had mogen beginnen met rijden dan dat ik nu heb gedaan. Zo'n dier kun je nu eenmaal niet aan zijn verstand brengen dat maandenlang boxrust 'voor zijn eigen bestwil' is. Ik kan me voorstellen dat sommige DA's boxrust voorschrijven en ik kan me ook voorstellen dat mensen dat advies opvolgen, maar ik ben blij dat in mijn geval weiderust ook een optie was.