Geplaatst Het was een bijzonder jaar, 2012, ik zal het allemaal niet snel meer vergeten.
Ik begon het jaar in een rolstoel, was namelijk vorig jaar met deze tijd van het paard gevallen tijdens het zadelmak maken. Heel wat paarden die onder mij de eerste stapjes van hun rij-carrière hebben gezet, heel wat keren heb ik er ook wel naast gelegen, maar die ene keer, precies een jaar geleden ging toch verkeerd....
Daar lag ik, direct werd er al geroepen of alles goed was, nog helemaal niet wetend wat er precies was of wat voor pijn ik had of ook maar iets besefte dat er eigenlijk wat mis was riep ik al dat het niet goed was. Ik stond op, maar direct zakte ik door mijn knie, dit was niet goed! In een flits gooide ik direct mijn gewicht op mijn andere been en greep ik naar mijn knie, toen pas kwam echt de schrik en niet veel later echt de pijn. Het feit dat ik zo snel toch wel opstond was omdat dat paard los liep en ik bang was dat het over mij heen zou lopen, het is bizar om mee te maken dat je eigen vlucht drang op zo'n moment, de drang om jezelf in 'veiligheid' te brengen gewoon alle pijn verdoofd. Je gewoon nog 'opstaat' met een been wat eigenlijk helemaal kapot is en pas wanneer het 'veilig' is komt de pijn, je kunt geen cm meer schuiven of iets... Zo bizar, had de bakrand op ongeveer een meter van mij vandaan, daar kon ik nog niet komen...
Een stomme val, het ene moment zit je er nog op, het andere moment sta je daar te snikken maar vooral te roepen dat je zo'n pijn hebt. Eenmaal in het ziekenhuis foto's gemaakt en ja hoor, dubbele breuk.. Zowel kuitbeen als scheenbeen in mijn onderbeen gebroken. Ik die die middag nog zei tegen iemand; "Het komt misschien ook wel doordat ik nog nooit wat gebroken of gehad heb bij het vallen dat ik gewoon overal op stap en gewoon ook na een val zo weer opstap en verder ga" lag daar nu die avond in een ziekenhuis bed te wachten op de operatie die diezelfde avond/nacht nog zou plaats vinden.
Heb dat weekend in het ziekenhuis doorgebracht, ben een pin in mijn been rijker, maar nog het aller belangrijkste ben nog steeds gek op paarden!! En kom op wat is dat halfjaar revalideren nou op een mensenleven??? Ik kon toch vast ooit wel weer rijden?! En direct kwam die gedachte, als ik dan niet bang zou zijn..
Want dat was mijn grootste angst dat ik gewoon niet meer durfde te rijden. Er was mij immers altijd geleerd na een val direct er weer op anders word je bang en ik was er ook altijd na een val direct weer opgestapt maar dit keer kon dat gewoon niet.
"Zou ik ooit nog durven te rijden?"
En zo ging ik 2012 in, in een rolstoel met een heleboel vragen...
Mijn eigen topper had ik net een kleine 2 maand zadelmak, ik had hem al v.a. 1,5 jaar, op dat moment een goede 2 jaar. Ik had zo naar het moment toe geleefd dat ik op hem kon rijden, mijn dromen kon gaan waarmaken.. Zal ik dat nog wel echt kunnen??
Zelf moest ik uitgaan van zeker een halfjaar uit de running, dus had ik een stalgenootje gevraagd of zij hem wou longeren, juist omdat hij nog maar zo kort onder het zadel was en de basis nog lange na niet goed bevestigd was durfde ik het gewoon niet goed aan om hem onder de man uit handen te geven.. Zo kwam hij toch een aantal keer per week in handen en kwam die wat lichtjes in het werk..
Ja en vanuit de rolstoel of even later in februari vanuit het bankje naast de bak met de krukken naast me keek ik toe hoe meneer zijn beste beentje voor zette en toch wel goed z'n best deed..
Wel was er voor ons beide nog een lange weg te gaan, maar we zouden er samen komen!!
En zo gingen de weken voorbij, ik kwam regelmatig kijken en was best wel eigenwijs, echt goed op krukken kon ik bijvoorbeeld nog niet eens lopen maar dan toch de bak in strompelen, krukken aan de kant en even lekker knuffelen met mijn topper die even weer hard z'n best had gedaan tijdens het longeren..
Tja, toen de krukken iets beter af gingen liep ik ook zo de weide in, moeders vond het maar niks, die paarden die daar los lopen en wat als.. Tja wat als? Wat als ik niet was gevallen?
Ik liep gewoon de weide in, beetje paardjes knuffelen (mijn eigen en zijn vaste vriendinnetje waar die naast op stal staat en waarmee die lekker samen loopt op de weide altijd). Het grappige nog, ik had in die weide tussen de paarden ook de momenten dat ik die 'onhandige' krukken aan de kant gooide en voorzichtig aan beetje probeerde echt te lopen.
Zo heb ik ook weer van heel dichtbij mogen mee maken hoe bijzonder paarden toch zijn, ze hebben dingen zo gigantisch goed in de gaten, zo was ik aan het strompelen en wat deden die 2 muiters? Allebei echt nog jonkies (3,5 en 4,5 jaar), allebei aan 1 kant van mij, schouder aan schouder, wat was dat grappig! Mijn 2 nieuwe krukken, haha!
En zo gingen ook weer de weken voorbij en eind februari / begin maart was ik wat leuke foto's van Disco aan het maken samen met een vriendin toen stalgenootje er aan kwam. Al snel kwam de vraag; 'Wil je er niet heel even op? We zijn nu toch met genoeg!' en stiekem wou ik dat toch wel heel graag! Zo gezegd zo gedaan, ik werd erop getild en Disco stond echt zo super stil, die deed geen stap, stalgenootje stond op grijp afstand haha.
Maar het belangrijkste, ik zat weer!!!!
We did it!!
Wat was ik trots op mijn guppie!
Thuis oefende ik ook hard verder om mijn been weer sterker te krijgen, ging ik naar de fysio, begon met zwemmen en vooral veel oefenen voor de spiegel. Rechtop lopen en gelijke stappen maken, gewicht goed verdelen en niet gaan ontlasten. Zodra het even te veel werd nam ik rust maar zodra het kon oefende ik. Dat resulteerde in een super genezing! Eerder dan verwacht (4 maandjes tegen over een goed halfjaar) kreeg ik van zowel de arts als de fysio toestemming dat ik weer mocht proberen te rijden. Dat moest nu kunnen...
Maarja, toch nog wel wat angst, wat als ik val? Wat als het dan weer mis gaat?
Met behulp van stalgenootje (die hem eerst nog even gereden heeft voor mij, het was immers wel een jonkie die net 2 maand ohz was en toen 'stil' is komen te staan voor 4 maand) ben ik toen opgestapt, ondanks dat ik nog wat onzeker was toch nog wel fijn gereden. Het vertrouwen wat ik mijn eigen had gegeven met zijn eerste stapjes onder het zadel gaf die mij nu terug toen ik weer terug in het zadel zat, wat was ik trots op hem!
En niet veel later nadat ik weer de eerste keer op hem had gereden hadden we een fotomeeting..
Waar echt prachtige foto's zijn gemaakt!!
© Keinafotografie, _Aniek
Maaaaaaar wie nog maar even niet is begonnen met het weer zadelmak maken en die blijft roepen; "Eerst maar is het vertrouwen in het rijden weer echt goed terug krijgen" EN die daarbij ook nog eens roept: "Eigenlijk moet ik gewoon eens van mijn eigen af stuiteren, wat dan gewoon goed gaat, wedden dat ik dan weer echt helemaal het vertrouwen terug heb!" die krijgt natuurlijk dan ook....
Meneer liet even zien dat ie naast heel goed poseren ook stiekem toch wel een boef is, en z'n baasje maar al te graag wil helpen om het vertrouwen terug te krijgen in het rijden en jawel het vallen!
(Gelukkig is alles goed gegaan! Wel heel grappig dat mijn eerste en enigste val van hem dus is vast gelegd 
)
Hij vond zeker dat ik maar weer verder moest met paardjes beleren, 'Ik aan het werk? Jij ook aan het werk!' zal die gedacht hebben denk ik.
Maar inderdaad, na die val ben ik wel weer terug begonnen met het beleren van paarden. Dat gaat als vanouds super, met dank aan mijn eigen topper!
Maar toen werd het langzaam aan toch al weer echt zomer...
Thuis trainde we uiteraard lekker door....
Maar hebben vooral heel erg genoten van de buitenritjes!
En ja gekke Disco heeft z'n eigen mening over de zomer..
Thuis zaten we overigens niet stil, dagen werden korter en kouder, buitenritjes weer wat minder..
En naast dat we heel wat hebben geoefend (en nog steeds doen) op dressuurgebied, de buitenritjes die we maakte, longeren tussen door, hebben we ook het springen uitgevonden!
Hihi en zo begonnen we het jaar een beetje ongelukkig, hij vooral erg onervaren en jong, ik met dikke pech. Ik hem het vertrouwen heb gegeven in zijn eerste pasjes onder de man, hij mij het vertrouwen weer terug heeft gegeven toen ik weer in het zadel kroop.. Hij letterlijk en figuurlijk heeft laten zien dat rijden en vallen gewoon weer kan en we hebben gewoon een hoop mee gemaakt afgelopen jaar. Allebei erg veel geleerd, gegroeid maar vooral erg genoten. Wat ben ik toch super trots op mijn knappe puppy paardje!
Hoe voorzichtig hij is met beginners (mijn broertje wou hem uitproberen, ras echte beginner ) en hoe die zijn best doet in een proefje... Hij is z'n gewicht in goud waard!
En je leest/ziet het inderdaad goed, we hebben onze eerste stapjes gezet op het wedstrijdterrein. Toch wel mijn ultieme droom, ik had een jaar geleden nooit kunnen denken dat het me ooit zou lukken, laat staan dit jaar nog!
De eerste 2 oefen wedstrijdjes deed ie echt super, we gaan er in 2013 voor met elkaar! Hoop dat we ook dan nog net zoveel mogen genieten en leren van elkaar, want dat doen we echt.
Voor iedereen, fijne kerstdagen, een goed jaar uiteinde en op naar een goed (paarden) 2013!
Ik begon het jaar in een rolstoel, was namelijk vorig jaar met deze tijd van het paard gevallen tijdens het zadelmak maken. Heel wat paarden die onder mij de eerste stapjes van hun rij-carrière hebben gezet, heel wat keren heb ik er ook wel naast gelegen, maar die ene keer, precies een jaar geleden ging toch verkeerd....
Daar lag ik, direct werd er al geroepen of alles goed was, nog helemaal niet wetend wat er precies was of wat voor pijn ik had of ook maar iets besefte dat er eigenlijk wat mis was riep ik al dat het niet goed was. Ik stond op, maar direct zakte ik door mijn knie, dit was niet goed! In een flits gooide ik direct mijn gewicht op mijn andere been en greep ik naar mijn knie, toen pas kwam echt de schrik en niet veel later echt de pijn. Het feit dat ik zo snel toch wel opstond was omdat dat paard los liep en ik bang was dat het over mij heen zou lopen, het is bizar om mee te maken dat je eigen vlucht drang op zo'n moment, de drang om jezelf in 'veiligheid' te brengen gewoon alle pijn verdoofd. Je gewoon nog 'opstaat' met een been wat eigenlijk helemaal kapot is en pas wanneer het 'veilig' is komt de pijn, je kunt geen cm meer schuiven of iets... Zo bizar, had de bakrand op ongeveer een meter van mij vandaan, daar kon ik nog niet komen...
Een stomme val, het ene moment zit je er nog op, het andere moment sta je daar te snikken maar vooral te roepen dat je zo'n pijn hebt. Eenmaal in het ziekenhuis foto's gemaakt en ja hoor, dubbele breuk.. Zowel kuitbeen als scheenbeen in mijn onderbeen gebroken. Ik die die middag nog zei tegen iemand; "Het komt misschien ook wel doordat ik nog nooit wat gebroken of gehad heb bij het vallen dat ik gewoon overal op stap en gewoon ook na een val zo weer opstap en verder ga" lag daar nu die avond in een ziekenhuis bed te wachten op de operatie die diezelfde avond/nacht nog zou plaats vinden.
Heb dat weekend in het ziekenhuis doorgebracht, ben een pin in mijn been rijker, maar nog het aller belangrijkste ben nog steeds gek op paarden!! En kom op wat is dat halfjaar revalideren nou op een mensenleven??? Ik kon toch vast ooit wel weer rijden?! En direct kwam die gedachte, als ik dan niet bang zou zijn..
Want dat was mijn grootste angst dat ik gewoon niet meer durfde te rijden. Er was mij immers altijd geleerd na een val direct er weer op anders word je bang en ik was er ook altijd na een val direct weer opgestapt maar dit keer kon dat gewoon niet.
"Zou ik ooit nog durven te rijden?"
En zo ging ik 2012 in, in een rolstoel met een heleboel vragen...
Mijn eigen topper had ik net een kleine 2 maand zadelmak, ik had hem al v.a. 1,5 jaar, op dat moment een goede 2 jaar. Ik had zo naar het moment toe geleefd dat ik op hem kon rijden, mijn dromen kon gaan waarmaken.. Zal ik dat nog wel echt kunnen??
Zelf moest ik uitgaan van zeker een halfjaar uit de running, dus had ik een stalgenootje gevraagd of zij hem wou longeren, juist omdat hij nog maar zo kort onder het zadel was en de basis nog lange na niet goed bevestigd was durfde ik het gewoon niet goed aan om hem onder de man uit handen te geven.. Zo kwam hij toch een aantal keer per week in handen en kwam die wat lichtjes in het werk..
Ja en vanuit de rolstoel of even later in februari vanuit het bankje naast de bak met de krukken naast me keek ik toe hoe meneer zijn beste beentje voor zette en toch wel goed z'n best deed..
Wel was er voor ons beide nog een lange weg te gaan, maar we zouden er samen komen!!
En zo gingen de weken voorbij, ik kwam regelmatig kijken en was best wel eigenwijs, echt goed op krukken kon ik bijvoorbeeld nog niet eens lopen maar dan toch de bak in strompelen, krukken aan de kant en even lekker knuffelen met mijn topper die even weer hard z'n best had gedaan tijdens het longeren..
Tja, toen de krukken iets beter af gingen liep ik ook zo de weide in, moeders vond het maar niks, die paarden die daar los lopen en wat als.. Tja wat als? Wat als ik niet was gevallen?
Ik liep gewoon de weide in, beetje paardjes knuffelen (mijn eigen en zijn vaste vriendinnetje waar die naast op stal staat en waarmee die lekker samen loopt op de weide altijd). Het grappige nog, ik had in die weide tussen de paarden ook de momenten dat ik die 'onhandige' krukken aan de kant gooide en voorzichtig aan beetje probeerde echt te lopen. Zo heb ik ook weer van heel dichtbij mogen mee maken hoe bijzonder paarden toch zijn, ze hebben dingen zo gigantisch goed in de gaten, zo was ik aan het strompelen en wat deden die 2 muiters? Allebei echt nog jonkies (3,5 en 4,5 jaar), allebei aan 1 kant van mij, schouder aan schouder, wat was dat grappig! Mijn 2 nieuwe krukken, haha!
En zo gingen ook weer de weken voorbij en eind februari / begin maart was ik wat leuke foto's van Disco aan het maken samen met een vriendin toen stalgenootje er aan kwam. Al snel kwam de vraag; 'Wil je er niet heel even op? We zijn nu toch met genoeg!' en stiekem wou ik dat toch wel heel graag! Zo gezegd zo gedaan, ik werd erop getild en Disco stond echt zo super stil, die deed geen stap, stalgenootje stond op grijp afstand haha.
Maar het belangrijkste, ik zat weer!!!!
We did it!!
Wat was ik trots op mijn guppie!
Thuis oefende ik ook hard verder om mijn been weer sterker te krijgen, ging ik naar de fysio, begon met zwemmen en vooral veel oefenen voor de spiegel. Rechtop lopen en gelijke stappen maken, gewicht goed verdelen en niet gaan ontlasten. Zodra het even te veel werd nam ik rust maar zodra het kon oefende ik. Dat resulteerde in een super genezing! Eerder dan verwacht (4 maandjes tegen over een goed halfjaar) kreeg ik van zowel de arts als de fysio toestemming dat ik weer mocht proberen te rijden. Dat moest nu kunnen...
Maarja, toch nog wel wat angst, wat als ik val? Wat als het dan weer mis gaat?
Met behulp van stalgenootje (die hem eerst nog even gereden heeft voor mij, het was immers wel een jonkie die net 2 maand ohz was en toen 'stil' is komen te staan voor 4 maand) ben ik toen opgestapt, ondanks dat ik nog wat onzeker was toch nog wel fijn gereden. Het vertrouwen wat ik mijn eigen had gegeven met zijn eerste stapjes onder het zadel gaf die mij nu terug toen ik weer terug in het zadel zat, wat was ik trots op hem!
En niet veel later nadat ik weer de eerste keer op hem had gereden hadden we een fotomeeting..
Waar echt prachtige foto's zijn gemaakt!!
© Keinafotografie, _Aniek
Maaaaaaar wie nog maar even niet is begonnen met het weer zadelmak maken en die blijft roepen; "Eerst maar is het vertrouwen in het rijden weer echt goed terug krijgen" EN die daarbij ook nog eens roept: "Eigenlijk moet ik gewoon eens van mijn eigen af stuiteren, wat dan gewoon goed gaat, wedden dat ik dan weer echt helemaal het vertrouwen terug heb!" die krijgt natuurlijk dan ook....
Meneer liet even zien dat ie naast heel goed poseren ook stiekem toch wel een boef is, en z'n baasje maar al te graag wil helpen om het vertrouwen terug te krijgen in het rijden en jawel het vallen!
(Gelukkig is alles goed gegaan! Wel heel grappig dat mijn eerste en enigste val van hem dus is vast gelegd ) Hij vond zeker dat ik maar weer verder moest met paardjes beleren, 'Ik aan het werk? Jij ook aan het werk!' zal die gedacht hebben denk ik.
Maar inderdaad, na die val ben ik wel weer terug begonnen met het beleren van paarden. Dat gaat als vanouds super, met dank aan mijn eigen topper! Maar toen werd het langzaam aan toch al weer echt zomer...
Thuis trainde we uiteraard lekker door....
Maar hebben vooral heel erg genoten van de buitenritjes!
En ja gekke Disco heeft z'n eigen mening over de zomer..
Thuis zaten we overigens niet stil, dagen werden korter en kouder, buitenritjes weer wat minder..
En naast dat we heel wat hebben geoefend (en nog steeds doen) op dressuurgebied, de buitenritjes die we maakte, longeren tussen door, hebben we ook het springen uitgevonden!
Hihi en zo begonnen we het jaar een beetje ongelukkig, hij vooral erg onervaren en jong, ik met dikke pech. Ik hem het vertrouwen heb gegeven in zijn eerste pasjes onder de man, hij mij het vertrouwen weer terug heeft gegeven toen ik weer in het zadel kroop.. Hij letterlijk en figuurlijk heeft laten zien dat rijden en vallen gewoon weer kan en we hebben gewoon een hoop mee gemaakt afgelopen jaar. Allebei erg veel geleerd, gegroeid maar vooral erg genoten. Wat ben ik toch super trots op mijn knappe puppy paardje!
Hoe voorzichtig hij is met beginners (mijn broertje wou hem uitproberen, ras echte beginner
) en hoe die zijn best doet in een proefje... Hij is z'n gewicht in goud waard!En je leest/ziet het inderdaad goed, we hebben onze eerste stapjes gezet op het wedstrijdterrein. Toch wel mijn ultieme droom, ik had een jaar geleden nooit kunnen denken dat het me ooit zou lukken, laat staan dit jaar nog!
De eerste 2 oefen wedstrijdjes deed ie echt super, we gaan er in 2013 voor met elkaar! Hoop dat we ook dan nog net zoveel mogen genieten en leren van elkaar, want dat doen we echt.
Voor iedereen, fijne kerstdagen, een goed jaar uiteinde en op naar een goed (paarden) 2013!
Petje af! 
