Ik voel me leeg, moe en op...

Moderators: EvelijnS, Murthul, Muurp, Berdien

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Paulientje

Berichten: 793
Geregistreerd: 11-11-02
Woonplaats: Nieuwegein

Ik voel me leeg, moe en op...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 28-01-03 21:28

Dit word een heel verhaal en ik hoop dat iemand mij kan helpen en dat iemand dit herkend om mij zo te helpen want zoals het nu gaat, gaat het niet.

Ik begin bij het begin..

Vorig jaar begin December vertelde mijn moeder zomaar plots ineens kaboem: Je vader en ik gaan scheiden.
Voor mij was het een gigantische klap, groter dan dat ik uitte.
Tot dat moment had ik eigelijk een mooi leven: ik zou een paardje krijgen, had school aardig mee en tja ik was gelukkig.

Ik ben ik tranen naar toen een goeie vriendin geweest.
Haar vader deed de deur open en zei: Ja je kan niet la te lang blijven we gaan zo eten, ik stond daar helemaal in tranen te beven. Nogal een domme reactie maar ja.

Die vriendin ving me goed op en na een half uurtje ging het al weer, ik ging naar huis om te slapen.

Het leven ging verder en ik woonde met mijn grote zus bij mijn moeder thuis.
Mijn moeder en zus konden nooit zo goed met elkaar opschieten, dat was ook wel logisch want mijn zus had telefoonrekeningen van meer dan 1000 guldens en stal alles wat los en vast zat. Van mijn ouders of van mij dat maakte haar niks uit..
Ik zat er altijd tussenin en ik moest altijd partij kiezen, nou ik was 12 of 13 toen, je kan je denk ik wel voorstellen dat ik dat niet kon en nog steeds niet kan.

Op een gegeven moment ging ik in protest naar vele gebeurtenissen die ik hier niet wil opschrijven. Ik vertrouw de bokkers wel maar mezelf niet.
Ik ging fel tegen mijn moeders ideen in en moest dat betalen met een chagarijnig en fel wijf.
Ik deed alles verkeerd en ze heeft met 3 keer in elkaar geslagen.

Ik ging naar mijn vader en alles ging goed, ik wou mijn moeder alleen niet zien.
Mijn gevoelens kropte zich op omdat ik een vriendin had die ook problemen had en ik haar wou helpen. Ik praat zowieso niet makkelijk over mijn gevoelens.
Ik woonde dus met mijn vader in een tijdelijk huis in het midden van Utrecht echt in de stad, dat ik niks voor mij ik ben echt een buitenmens.

Gelukkig vonden we snel een heel lief en oud huisje in IJsselstein.
Midden in het "stadje" en vlak bij inmiddels mijn Tarzan (enige pluspuntje) Dat ging goed.

Ik haalde net maar dan ook net mijn schooljaar. Ze hielden rekening met de omstandigheden.

Nu sinds 2 weken ben ik ingestort, ik kan niet meer, ik voel me leeg en moe.
IK heb mijn moeder nooit meer gesproken of gezien en ik kan dat niet, ze heeft me niet lichamelijk afgebeuld maar geestelijk.
Ik heb er nooit over gepraat en met mijn vader kan ik dat wel maar doe ik niet. Ik wil hem niet pijn doen.

Het word me aan alle kanten kwalijk genomen dat ik neit met mijn moeder praaat en als ze er is vlucht ik weg.
Heb al meerdere malen buiten geslapen, ik wil soms wel maar kan het gewoon niet..

Nou ik voel me echt moe en leeg zoals ik al schreef.
School gaat slecht en ik heb ook niet echt iemand om mee te praten. Elke tegenslag word me teveel en ik heb gewoon geen zin meer.

Ik voel me alsof ik 500 stallen heb uitgemest (vergelijking)

Ik weet niet of ik wat ben vergeten maar dat schrijf ik dan daarna wel op.
Ik ga binnenkort ook proffecionele hulp zoeken en er is al bloed afgenomen om te kijken of ik ook niet nog wat lichamelijks heb. Ben namelijk ook vaaak ziekjes.
Ik weet dat er heel veel mensen zijn die iets veel ergers hebben dan ik zoals dorine zij vecht voor haar leven en ik zou liever er van af zijn.
Daardoor voel ik me schuldig, en ik blijf eigelijk alleen leven voor mijn vader en tarzan. Die kan ik gewooon niet achterlaten.

Ik hoop niet dat jullie me overdreven vinden ofzo.
Ik wou het gewooon ff kwijt


Natalie

Berichten: 4331
Geregistreerd: 01-09-01
Woonplaats: Alken (België) (Limburg)

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-01-03 21:35

Meis toch,

Moet niet makkelijk voor je zijn de situatie gelijk ze nu is, begrijp wel een beetje hoe je je voelt, m'n ouders zijn ook gescheiden en hier gaat ook niet alles hoe het zou moeten...
Ik zou zeker professionele hulp gaan zoeken, zal je goed doen je hart eens bij iemand te kunnen luchten en te praten over de dingen die je dwars zitten...
Ik denk ook dat je vaker ziekjes bent, omdat je gewoon 'op' bent, zoals je het zelf zegt...
Heel veel sterkte, en hou in gedachte dat het voorbij gaat, dat er betere tijden aankomen en dat er zoveel dingen zijn die de moeite waard zijn in het leven (ook al lijkt het nu niet zo)

Knuffel

Natalie

Paulientje

Berichten: 793
Geregistreerd: 11-11-02
Woonplaats: Nieuwegein

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 28-01-03 21:53

Ik weet ook wel dat het voorbij gaat maar ik hou het gewoon bijna niet meer vol.

Ik zou de hele dag kunnen slapen en naar Tarzan gaan tja daar heb ik bijna geen puf voor. Hij is wel mijn enige lichtpuntje.
Ik had vorig jaar wel een goeie vriendin met wie ik kon praten maar die heeft thuis ook problemen en als ik nu wil beginnen met praten over hoe ik me voel praat ze gewoon over me heen..
Dus aan haar heb ik ook niks meer.
En voor de rest tja ik vertrouw niet veel mensen meer, ik ben gewoon niet zo´n meisje dat heel de tijd achter de jongens aan gaat en ik loop niet in tja opzichtige kleren, gewoon kleren waar ik me lekker in voel, de ene keer een trui met broek de andere keer een truitje met lage broek of rok gewoon waar ik zin in heb.
Maar het komt er op neer: volgens de meisjes uit mijn klas ben ik saai.
Nou ze vinden wat ze vinden dat boeit me niks.
Maar ik heb eigelijk dus niemand bij wie ik me verhaal kwijt kan.
Wel veel gewone vriendinnen maar tja je weet wel, ik vertrouw ze dit allemaal niet zo toe.

Paulientje

Berichten: 793
Geregistreerd: 11-11-02
Woonplaats: Nieuwegein

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 28-01-03 22:40

Als iemand dit allemaal herkent of weet wat ik kan doen om het op te laten houden help me alsjeblieft!
Voordat ik een goeie psycholoog heb gevonden..
Ik heb gelukkig al een paar hele lieve pb´tjes gehad en die deden me goed.

Jurga

Berichten: 18554
Geregistreerd: 06-05-01
Woonplaats: Ede/Lunteren

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-01-03 22:52

Hee kop op meis! Ik voel me ook weleens zo en ik kan mezelf daarbij wel voor mijn kop slaan, want wat heb ik te klagen??? Helemaal niets! Het komt allemaal weer goed, daar houd ik me steeds aan vast.

So tell me where you are / Tell me how you feel / Tell me what you need / Just tell me how you feel / And let it all just rain on me. ~ Kane

My Dominique

Berichten: 5298
Geregistreerd: 31-05-01
Woonplaats: Leeuwarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-01-03 23:01

sterkte!
ik voel me de laatste tijd ook erg op,
maar je moet altijd proberen te kijken, te zoeken naar een lichtpuntje
geloof me er is er altijd wel 1!
als je nog iets kwijt wil pb je maar.
ik heb zelf ook een aantal dingen mee gemaakt, die ik zo erg heb opgekrobt dat ik ze nog nooit aan iemand heb verteld.
ik hoop dat jij dat niet gaat doen
want je blijft dan met die dingen steken
dus praat maar lekker van je af, hoe beter je je gaat voelen.
sterkte nog!

Debbiedee
Berichten: 467
Geregistreerd: 16-04-02
Woonplaats: hilversum

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-01-03 23:41

je moet even lekker rustig aan gaan doen en bedenk wat je vroeger leuk vond om te doen, en trek daar iedere dag een uurtje voor uit.
b.v. vroeger voor je zo futloos was vond je het b.v. leuk om tarzan te poetsen, ga dat doen 1 uurtje of korter en bedenk als je bezig bent hoe leuk je dat vroeger vond na een paar x vind je het ook weer leuk en dan mag je 2 leuke dingen doen op een dag, wat ook wel eens wil helpen janken, ik uit me ook erg slecht maar soms zoek ik een plekje op om eens rustig alleen te gaan janken heerlijk luct op joh.
heeeel veel sterkte en ga ook eens naar een psych

DiamondCheckers
Berichten: 1724
Geregistreerd: 22-03-02
Woonplaats: Thief River Falls, Minnesota, USA

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-01-03 05:32

Het is goed om sommige dingen met anderen te delen. Tja ik kan er best wel inkomen hoe je je voelt na al die tegenslagen. Vind het namelijk niet erg leuk te horen dat je door je eigen moeder in elkaar geslagen bent. Maar ook ik heb dit moeten meemaken. Het is heel goed dat je proffesionele hulp zoekt. Praten met ons en anderen is goed maar soms heb je extra hulp nodig van iemand die beter weet hoe je met dit alles om moet gaan. Zo te horen ga je door een tijd van depressie en misschien zal het dan ook wel een hele tijd duren vooraleer je hieruit kunt komen. Maar, er is altijd een licht aan de eind of de tunnel. Kijk maar naar Dorine, zij is een groot voorbeeld voor ons allen.
Ik hoop voor je dat alles snel beter gaat met je!

Some love last a lifetime...Some love last forever!!!
http://www.freewebs.com/martellstables
Profiel is weer aangepast!!


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie