Geplaatst 2 april 1973 - 4 september 2005
Ik vind dit zo'n mooie foto van jou, zo stel ik je me nu voor... in de hemel (of waar dan ook)
Lieve Menno,
Ik mis je nog iedere dag. Ik kan het soms nog niet goed geloven dat je gewoon echt nooit meer terug komt bij ons. Als ik naar je foto kijk snap ik er helemaal niets van. Ik ben dit jaar door ups en vooral heel veel downs gegaan. Gelukkig gaat het allemaal wel weer wat beter met me nu en ben ik inmiddels ook weer volledig aan het werk maar het is soms nog steeds erg zwaar. Het voelt af en toe als een grote nachtmerrie. Dankzij een aantal goede vrienden, mama en Ton en natuurlijk Omar ben ik er een beetje bovenop gekomen maar echt 'goed' zal het nooit meer worden. Er zal altijd een soort leegte overblijven die nooit meer opgevuld kan worden. Met de tijd gaan de scherpe randjes er een beetje af gelukkig en af en toe kan ik echt even genieten en wil ik er even niet aan denken dat je er niet meer bent en nooit meer terug zal komen. Ik heb me een tijd erg schuldig gevoeld over je dood. Had ik maar iets meer gedaan, had ik het maar beter begrepen. Gelukkig ook door veel lotgenotencontact van nabestaanden na zelfdoding heb ik die schuldgevoelens nu opzij kunnen zetten. De vraag waarom die stel ik nu eindelijk ook niet meer want ik begrijp waarom je het gedaan hebt maar soms ben ik wel erg boos en vraag ik me af waarom jij nou die rotziekte borderline moest hebben... waarom nou jij...
Het was je eigen keuze om uit deze harde wereld te stappen en ik respecteer je keuze en begrijp het van jou kant ook dat je gewoon echt niet meer verder wou op deze manier. Ik heb me geprobeerd in je in te leven en te begrijpen hoe het is om zo zwaar depressief en iedere dag zo diep ongelukkig te zijn maar ondanks al mijn verdriet en pijn om jouw dood kan ik dat niet echt begrijpen want ik zie na regen altijd nog wel een zonnestraaltje, iets wat jij niet kon zien... jij zag alleen alles maar zwart en geen hoop voor enige toekomst. Volgens mijn psycholoog, waar ik naar jouw dood naar toe ben gegaan is dat ook maar gelukkig dat ik dat niet echt kan begrijpen hoe het voelt om zo despressief te zijn omdat ik zelf geen borderline heb (wat jij wel had).
Vanmiddag heb ik met mama, Ton en Nora afgesproken met je beste vrienden in je favoriete stamcafé aan het Spui in Amsterdam. Met je verjaardag zijn wel daar ook al bij elkaar gekomen en dat was erg fijn maar ook erg zwaar.. een dag met een lach en een traan. We hebben met zijn allen fijne en minder fijne herinneringen opgehaald en een bierte op je gedronken. Je vrienden begrijpen er nog steeds helemaal niets van dat je zelf een eind aan je leven hebt gemaakt. Jij was toch altijd zo vrolijk en vriendelijk en je stond altijd voor iedereen klaar. Zo'n toffe vent. Bij je vrienden was je gelukkig wel happy en kon je even al je zorgen vergeten. Daar had je een ander masker voor... de meesten van hen hebben je pijn, verdriet en angst voor het leven niet gezien.
Lieve Menno ik hoop dat je nu eindelijk je rust hebt gevonden en hoop dat we elkaar in het hiernamaals weer tegenkomen. Je zal voor altijd in onze harten voortleven.
Heel veel liefs van je zusje Annemieke
. 
