Iehk, hetgene waar ik altijd al voor gevreest heb, ik moet onder narcose met een kapje!
Dit idee benauwd mij al sinds ik me heugen kan. Ik heb voor diverse dingen vaak het ziekenhuis van binnen gezien, ook wel eens met spoed, verdovingen e.d, maar ik riep altijd:"Als het zonder narcose kan, dan graag zonder narcose"
Nu kom ik er dus echt niet meer onder uit.
Ik kamp al jaren met menstruatieproblemen, onregelmatigheid, (te) veel pijn, wekenlang achter elkaar hevig ongesteld, lichaam die allerlei pillen afstoot etc.
Vanmiddag was ik voor de zoveelste keer bij de Gyneacologe, omdat mijn lichaam na 2 jaar prikpil-gebruik ook deze niet accepteert en ik continu ongesteld blijf.
Ik ben het gedoe met pillen nu wel eens zat en wil weten wat er loos is met mn lichaam.
Ik wil geen gekke dingen als een spiraaltje, Novaring of anticonceptie-pleisters dus dat is zowiezo al geen optie.
Na diverse inwendige ( auw, iehk ) onderzoeken en bloedtesten waar niks bijzonders uitkwam wil de gyneacologe een kijkoperatie gaan doen bij me.
Ze willen kijken of ik Endometriose heb, kort gezegd betekent dat dat er rommel(slijmvlies e.d ) buiten mn baarmoeder in mn lichaam kan zitten wat er rond de menstruatie steeds ook mee uit wil, waardoor ik extra veel pijnen heb en langer ongesteld ben dan normaal.
Mocht die rommel er zitten, dan branden ze dat weg.
Ook willen ze mn baarmoeder leegspoelen omdat op de echo te zien was dat hier continu restanten in aanwezig waren ( jammie story ha?

) Daarna willen ze kijken of ik met een schoongespoelde baarmoeder misschien weer een normale menstruatie krijg ( mocht dat andere niet het geval zijn )
Ik dacht dat het allemaal wel meeviel en stemde gewilig toe, tot ze met enge risicoverhaaltjes kwam: Als dit gebeurt kan dat fout gaan en dan zullen we sus moeten doen.
De 2 engste dingen waren dat, als er iets fout ging, ze in het ergste geval mn baarmoeder moeten verwijderen om me in leven te houden. En ze zullen 2 sneetjes in mn buik maken, zijn er verklevingen of gaat er iets mis, dan zullen ze mn hele buik moeten open ritsen om verder te kunnen gaan, of ik daar even toestemming voor wilde geven?

Maar goed, die dingen waren haar in 10 jaar nog niet gebeurd, ze moest me er echter wel voor waarschuwen.
Ik vroeg of het een plaatselijke verdoving zou worden : "Nee, dat kan niet, je moet onder narcose"
"Oh... met een een prik of met een kapje ? "
"Met een kapje, voor een prik is het een te grote ingreep"
"Ah juist... een kapje"
Waaah, ik wil niet, het lijkt mij zo eng, zowiezo een narcose lijkt me al eng, dat ze dingen met je doen terwijl jij er niet bewust bij bent.
Ik heb wel eens vaker een operatie gehad maar dan kon ik alles horen en zien wat ze deden door plaatselijke verdoving.
Ik ben licht claustrofobisch, het is niet zo dat ik niet in een kleine kamer kan, maar ik raak wel gauw in paniek en benauwd als ik niet de vrije ruimte om te ademen heb ( onder water of onder een deken ofzo, je zult mij ook nooit in een slaapzak zien bv )
Verder lijkt het me doodeng wat je wel eens op tv ziet of hoort, dat je niet helemaal onder narcose bent, en dus alles voelt maar door de narcose niks zeggen kan.
Nouja, het zal wel moeten, ik hoop dat ik daarna wel eindelijk eens duidelijkheid heb en een oplossing krijg, ik ben dit gedoe met mijn maffe lichaam strontzat.
Volgende week heb ik een afspraak met de Anesesist, die me gaat voorbereiden op de operatie, en daarna kom ik op de wachtlijst.
Het is gelukkig maar een dagopname, smorgens heen, operatie, uitslapen en s'avonds weer naar huis. Een week rustig aan doen en veel lopen en dan weer rustig aan aan het werk.
Bwuh, het moest er even uit, ik heb al veel meegemaakt met mn gekke lichaam, maar dit is toch weer iets nieuws, en engs