lichtelijk een dip...

Moderators: Muurp, Murthul, Berdien, EvelijnS

 
 
ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

lichtelijk een dip...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 12-08-04 12:30

Tja, een schaduwaccount, maar ik moet mijn verhaal gewoon even kwijt!!!!!!!!!!

Ik wil dit niet onder mijn echte naam plaatsen, gezien ik in de praktijk weet dat mensen anders naar me gaan kijken. Ik ben gewoon ik, en ik wil niet dat mensen denken zij met die en die ziekte. Ik wil het hoofdstuk afsluiten maar bij alles wat ik doe achtervolgd het me weer. Ik wil zijn zoals iedereen, lol trappen, uitgaan, sporten, het kan gewoon niet!

Mijn hele leven lang ben ik eigenlijk al ziek geweest, vroeger erger dan nu, maar nu is het nog steeds niet over en het gáát ook niet over en ik heb het gevoel dat het de slechte kant weer met me uit gaat...
Thuis ging het vaak niet lekker doordat ik stront eigenwijs was en vaak mijn eigen lichaam op de proef gesteld heb. Loop der jaren ben ik een stuk rustiger geworden, maar nog steeds ziekelijk. Aantal jaren geleden heb ik een pony gekocht waar ik met trots nog steeds heen ga, verzorg en betaal.
Mijn ouders helpen niet echt in het verzorgen. Ík wou een pony, dus ík moet het betalen. Gelijk hebben ze, maar het is wel eens makkelijk wanneer ze voor 1 keer ergens aan meebetalen, al is het mijn lesgeld maar, of dat ze me een keer brengen met de auto… Zij hebben het natuurlijk ook druk met hun werk.

Nu het vakantie is moet ik veel aan het werk om de rest van het jaar hem te onderhouden. Ik draai lange dagen, maar het is er wel erg gezellig. Maar… qua gezondheid gaat het niet goed. Eetlust is slecht en ik ben erg moe. Pony schiet er bij in en ik kan niks anders dan voor de PC hangen of slapen, wachtend dat ik weer moet beginnen. Ik kan niet een dagje thuis blijven, afmelden dus, want ze hebben geen invallers voor mij, dus ik moet doorgaan. Het liefst lig ik nu de hele dag op mijn bed, want ik word moe wakker en ga moe op bed.

Dat mijn pony er bij in schiet vind ik nog het moeilijkst. Ik wil mezelf wel een schop onder mijn kont geven, maar het lukt gewoon écht niet. Ik kan niet helemaal op de fiets heen, haar rijden, terug en dan aan het werk. Ik zit te denken aan een bijrijdster, maar diep in mijn hart wil ik dat niet!!!

Ik voel me ellendig, en volgens mijn ziektebeeld zal ik niet oud worden. Mijn conditie verslechtert als maar en ik kan geen plannen meer maken voor de toekomst.

Ik wil slapen, gewoon slapen…


TotalMona
Berichten: 173
Geregistreerd: 24-06-04
Woonplaats: Leiden

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-08-04 13:04

Dot houd je niet vol. ik werk ook (tijdelijk) 40 uur per week. dan nog eens een avond in de week erbij en de zaterdag (weekeindbaantje) dat is totaal een 50-urige week. savonds naar mijn paard (donderdag en zaterdag doet mijn zus het voor me) Ik lig gemiddeld rond 11 uur in mijn bed. en sochtends 7.15 er weer uit. ik viel nu net bijna in slaap *oeps* hihihi. niet leuk. door mijn tijdgebrek eet ik ook niet goed. dit is mijn laatste week bij het ene baantje, daarna weer naar school. pffff.

maar ik raad je aan om misschien toch een verzogster/bijrijdster te nemen. kijk het eerst even aan. misschien klikt het heel goed tussen jou en haar en met je paard en haar. het helpt je zelf. het zal een opluchting zijn. Neem van mij aan dat je het niet red, straks stort je in en dan? dan zit je, dan heb je NIEMAND! let op je zelf meid!!!!

Romeo R.I.P I miss You..!!! Never 4-get you!!!

Janski

Berichten: 6497
Geregistreerd: 03-03-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-08-04 13:45

Je werkt nu heel hard voor je pony, en helaas kost deze hobby veel geld, maar wat heeft je pony eraan dat jij te moe bent om erheen te gaan.
Misschien inderdaad een verzorgsten maar dan werk jij heel hard en een ander heeft het plezier van jou pony. Dus mischien kan je een mede eigenaar zoeken die mee betaalt, en je helpt als je ziek bent.

Zou je niet toch met je ouders kunnen gaan praten. Als je geen toekomst plannen kan maken en waarschijnlijk niet oud zal worden, is het dan niet juist belangrijk om nu te genieten van je leven? Wat vinden je ouders daarvan?

Veel sterkte meid!

WWW.EQUINOVUM.NL
Millie (v Manhattan) drachtig van Van Gogh delivery date: 1 juli 2013 http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=229&t=1714289

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 12-08-04 13:57

Dank jullie wel voor jullie reacties Haha!

Riant -> Ik vind het moeilijk om mijn pony los te laten. Ik heb alles op alles gezet om haar te kunnen kopen, nu heb ik haar, en nu moet ik haar eigenlijk delen. Ik heb toen ik haar kocht niet goed bij stil gestaan, van wat als mijn conditie weer verslechterd.
Het gaat inderdaad ten koste van mijn pony. En dat is het laatste wat ik wil. Misschien een mede eigenaar, inderdaad...

Met mijn ouders praten doe ik vaak. Hoeveel jaar ik nog heb weet ik niet, en wil ik ook niet weten, ben bang dat ik dan ga 'aftellen'. Ik geniet nú ook van het leven, maar mijn ouders hebben voorop gesteld bij de koop van mijn pony; je betaald het allemaal zelf. Ik heb natuurlijk al een beetje een uitzonderingspositie binnenin het gezin, wanneer mijn ouders alles gaan betalen helemaal...

Ik mis af en toe een slag om de arm en een knuffel. Ik mis bemoedigende woorden. Ik haal veel kracht uit mijn pony en daar geniet ik elke keer van als ik bij haar ben, en zo zien mijn ouders het ook...

Gast858
Berichten: 10360
Geregistreerd: 08-04-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-08-04 14:04

Ik weet niet wat je mankeert, maar als je spreekt over jaren die je nog hebt....

Als ouder zou ik het wel weten. Maar daarmee oordeel ik over jouw ouders en dat wil ik niet. Ik zou een verzorgster zoeken, dan heb jijzelf in mindere tijden ook meer rust.

Janski

Berichten: 6497
Geregistreerd: 03-03-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-08-04 18:25

Ik snap heel goed dat je je pony heel moeilijk los kan laten meid maar kan je niet nog meer van je pony genieten als je je fit voelt als je bij haar bent. Met een mede eigenaar neemt de kwantiteit misschien af maar de kwaliteit toe, daarnaast voel je je mindre schuldig en kan je wat extra rustten.

Want waar werk je nu zoa hard voor?? Voor een pony waar je geen tijd fo energie voor hebt. Dan kan je toch beter wat minder gaan maat wel 100% genieten dan vaker gaan en 10% genieten..

Meid je moe accepteren dat je niet alles alleen kan. Je lijf schreeuwt om rust, vroeg of laat zal je toch denk ik eenverzorster voor je pony.

Wat je gevoel is kan heel anders zijn dan wat verstandig is maar soms kan je beter even verstandig zijn.

Ik ben dan wel niet ziek maar sinds ik bij mijn vriend weg ben is mijn paard financieel ook best een zware alst en heb ik een bijrijder. Riant is dol op haar dat gaat allemaal super goed, maar ze weet nog steeds wel wie "het vrouwetje" is hoor daar hoef je niet bang voor te zijn.

succes!

WWW.EQUINOVUM.NL
Millie (v Manhattan) drachtig van Van Gogh delivery date: 1 juli 2013 http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=229&t=1714289

Pinootje

Berichten: 1595
Geregistreerd: 12-07-04
Woonplaats: achter 'n en in A.

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-08-04 20:35

Of je neemt een lening bij je ouders, dan betalen je ouders jou niet maar lenen ze het aan jou... Je betaalt dan immers ooit terug... (wel proberen zonder rente's he...) Maar zelf heb ik geen paarden, pony enzow en heb dus ook geen idee hoe een pony kost enzow... Toch wou ik jou ff helpen Schijnheilig

"Ge-ge-ge-ge-ge"

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 12-08-04 23:54

Riant schreef:
Ik snap heel goed dat je je pony heel moeilijk los kan laten meid maar kan je niet nog meer van je pony genieten als je je fit voelt als je bij haar bent. Met een mede eigenaar neemt de kwantiteit misschien af maar de kwaliteit toe, daarnaast voel je je mindre schuldig en kan je wat extra rustten.

Want waar werk je nu zoa hard voor?? Voor een pony waar je geen tijd fo energie voor hebt. Dan kan je toch beter wat minder gaan maat wel 100% genieten dan vaker gaan en 10% genieten..

Meid je moe accepteren dat je niet alles alleen kan. Je lijf schreeuwt om rust, vroeg of laat zal je toch denk ik eenverzorster voor je pony.

Wat je gevoel is kan heel anders zijn dan wat verstandig is maar soms kan je beter even verstandig zijn.

Ik ben dan wel niet ziek maar sinds ik bij mijn vriend weg ben is mijn paard financieel ook best een zware alst en heb ik een bijrijder. Riant is dol op haar dat gaat allemaal super goed, maar ze weet nog steeds wel wie "het vrouwetje" is hoor daar hoef je niet bang voor te zijn.

succes!


Pony heeft er niks aan... ik weet het. Maar voor haar heb ik altijd geknokt, ineens iemand anders op haar ruggetje? Dat staat niet, ze is van mij!!! Ze staat wel op het land en ze komt er iedere dag uit.

Ik werk idd keihard voor mijn pony, en dat is eigenlijk ook écht waarvoor ik leef (klinkt stom hé?!). Okay, ik heb vrienden en familie, maar iemand die het belangrijkst voor mij is, is mijn pony. Als ik ziek ben, vecht ik ervoor om weer op haar te kunnen rijden

Ik moet idd accepteren dat op een gegeven moment ik alles niet meer kan ja. En dat is moeilijk. Acceptatie is weer een stukje verder bij de .... Misschien straks een weekje vakantie, dat ik dan alles weer helder zie...

holly
Berichten: 8836
Geregistreerd: 26-09-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-08-04 00:37

Ik denk dat als je constant nadenkt over het zwaar zijn, dat je daarmee het een deel nog zwaarder maakt.

Daarnaast is het je vakantie en die is bedoelt om even goed uit te rusten, maar het klinkt alsof jij elke uurtje besteed aan werken en verdienen.
Wat doe je als je geen vakantie hebt? Naar school? Is er geen leuk baantje wat je naast je school erbij kan doen, bv de woensdag en zaterdag? Of het minst leuke van alles, sochtends een krantenwijk?
Zodoende maak je de rest van het jaar ook wat inkomsten.

Is het misschien zo dat je vrij veel kosten aan stalling hebt? Dat je eens moet kijken of het goedkoper kan?

Het is echt niet verkeerd om je ouders aan te geven dat je lijf het niet zo aankan. Dat zij vinden dat je het zelf moet betalen daar kan ik inkomen, want paarden zijn duur, in vergelijking met een andere sport. Ik begrijp ook dat je nog broertjes of zusjes hebt? Zitten die ook op een sport en betalen zij dat zelf?

Je klinkt als een type dat goed spaart en weet wat je met dat geld wil doen, is er dan echt niets met je ouders te regelen aan een klein beetje hulp? Je laat immers zien dat je er echt alles voor over hebt, maar het is je te zwaar met je gezondheid en ik denk niet dat dat de bedoeling van jou ouders zal zijn.

Misschien is het handig om eens op te schrijven wat je doet, wat je verdient, wat je graag wat minder zwaar zou hebben, en waar je hulp bij zou willen.

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 13-08-04 00:51

@ Holly

Dus jij bedoelt: als ik zeg dat ik alles makkelijk aan kan, dat het ook wel wil, ik denk te pessimistisch volgens jou? Ik ben normaal gesproken wel vrij positief ingesteld... Op een gegeven moment is mijn lichaam op, alleen ik vecht zelf door. Is het raar dat ik een keer wat negatievere gedachtes heb?

Buiten mijn vakantie om ga ik idd naar school. Ook in het weekend werk ik op dezelfde plek... Zo heb ik inkomsten, en heb ik ook geld over voor andere leuke dingen...

Mijn stal kost niet veel geld. Het kan minder, maar het kan ook meer. Ik heb daarbij wel een luxe van een binnenbak en men doet verder alles voor me. Die luxe wil ik niet kwijt. Ik zal er niet aan moeten denken om zelf te voeren en te mesten en in een buitenbak te rijden (hoezo verwend? Haha! ) Dit is een keuze die ik gemaakt heb, en ik zal dit ook niet kunnen verwisselen.

Mijn broers/ zussen zijn ouder en betalen ook hun eigen sport

Ik ben goed in het achterhouden van geld en geef niet spontaan dingen uit, gezien je nooit weet wat er aan DA-kosten kan komen, etc. Ik wil er met mijn ouders over hebben, maar ik vind het moeilijk. Ze hebben van het begin af aan al erbij gezegd: jij betaald alles van het paard.
Mijn ouders steunen me er wel verder in wanneer ik ziek ben dat zij mijn pony losgooien in de bak, zij zal nooit een dag stil te komen staan, want dat is echt tegen mijn principes

Misschien handig om bovenstaande op papier te zetten en binnenkort met mijn ouders rond de tafel Bedankt voor de tip! maar de stap is moeilijk te zetten, hou er niet van om afhankelijk te zijn... Lachen

holly
Berichten: 8836
Geregistreerd: 26-09-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-08-04 15:11

ziekie schreef:
@ Holly

Dus jij bedoelt: als ik zeg dat ik alles makkelijk aan kan, dat het ook wel wil, ik denk te pessimistisch volgens jou? Ik ben normaal gesproken wel vrij positief ingesteld... Op een gegeven moment is mijn lichaam op, alleen ik vecht zelf door. Is het raar dat ik een keer wat negatievere gedachtes heb?


Nee lieverd, dat bedoel ik niet zo.
Ik weet uit ervaring, dat als ik me er druk om maak dat het me dan alleen maar zwaarder word.
Ook ik ben wel positief hoor, maar soms kan het even te veel zijn, en dus zwaarder om vol te houden. (praat straks verder het onweert)

Janski

Berichten: 6497
Geregistreerd: 03-03-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-08-04 16:00

Live Ziekie meid wat wil je dan graag .. dat je straks echt niet meer naar je pony kan..

Ik heb iemand gekend met leukemie die op 24 jarige leeftijd is overleden (een ex van me) die zei dat de kwaliteit van zijn leven alleen maar omhoog ging nadat hij had geaccepteerd dat hij niet alles alleen kon dat hij vroegtijdig zouoverlijden en dus zuinig moest zijnmet zijn energie.

Als het een feit is dat je niet al te oud zal worden kan je de resterende tijd invullen met ertegen te vechten, je beroerd voelen en proberen je lijf maar gaande te houden. Maar lieve meid heeft dat zin??

Als je de singnalen van je lijf negeert wat levert dat je op? Ook al weet je dat je vroeger dan een gezond mens heen zal gaan, je weet nooit wanneer dat moment er voor jou komt. En in dat opzicht ben je gelijk aan iedereen. Geniet en leef voor je pony als die je zoveel troost bied, maar die pony heeft er niks aan als jij je er niet fit en gelukkig bij voelt.

Ik zou ook wel willen dat ik mijn paard heemaal zelf kon doen, maa er is een hypotheek te betalen en rekeningen. Ik vond het vreselijk om een ander op mijn paard te zien, maar het went en nu ben ik superblij met de bijrijder die ik heb. Ik werk 40 uur per week en geef les om wat bij te verdienen (en omdat ik het leuk vind) en ik kan met een gerust hart een dagje voor mezelf nemen.

klinkt heel banketstaaf maar als je zo doorgaat wordt je pony er alleen maar slechter van en niet beter.

WWW.EQUINOVUM.NL
Millie (v Manhattan) drachtig van Van Gogh delivery date: 1 juli 2013 http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=229&t=1714289

holly
Berichten: 8836
Geregistreerd: 26-09-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-08-04 16:17

ziekie schreef:
@ Holly

Dus jij bedoelt: als ik zeg dat ik alles makkelijk aan kan, dat het ook wel wil, ik denk te pessimistisch volgens jou? Ik ben normaal gesproken wel vrij positief ingesteld... Op een gegeven moment is mijn lichaam op, alleen ik vecht zelf door. Is het raar dat ik een keer wat negatievere gedachtes heb?


Ben ik weer (had even de PC uit gezet vanwege de onweer Haha! )
Wat ik bedoel, ik zie dat je er enorm over na denkt, het negatieve even de overhand laten nemen. Op dat moment voelt alles nog zwaarder aan.
Natuurlijk geeft je lichaam aan dat het soms te veel is, en daar moet je naar luisteren. Niemand neemt je dat kwalijk.
Als ik naar mezelf kijk wil het ook allamaal niet geweldig gaan, ook ik sleep me vooruit, en soms moet ik mezelf er toe dwingen om ergens anders aan te gaan denken, zodat ik weer een beetje vrolijker word.
Ik kan ook niet alles wat ik zou willen, en doordat ik mezelf soms vergeet af te remmen, ga ik maar door en door, en soms knapt er iets en word het gewoon te veel. Ik moet dan echt een stapje terug doen.
Je moet echt niet vergeten dat je lichaam soms roept, ho en nu is het genoeg, even pauze.
Het lijkt mij daarom niet verkeerd om eens ervoor te gaan zitten, en eens te kijken wat voor jou op het moment te veel is.
Iedereen mag op zijn tijd eens negatief zijn hoor, want daardoor zie je in dat er iets niet helemaal loopt zoals het moet.

diana
Berichten: 2204
Geregistreerd: 21-09-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-08-04 17:14

kunnen je ouders nu niet ff een paar dagen je erheen brengen,(je pony)
dat jij gewoon aangeeft dat je op bent,en hulp nodig hebt.
kun je een beetje opladen,je hoeft niet te fietsen dan.

levi,Het liefste van het liefste wat er maar kan bestaan heb ik in jou gevonden ik laat je nooit meer gaan!!

ga even naar www.stopwredeveetransporten.nl en teken,en geef aan iedereen door!!

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 13-08-04 23:36

Ik kan (of misschien wil) het nog niet accepteren. Ik zet de automatische piloot aan met als gevolg dat ik half werk verricht. Op het werk, op school en bij mijn pony...

Ik denk dat het voor mij belangrijk is om eerst nog wat dingen op een rijtje te zetten bij mijn psych... Maar conditie wordt als minder en als minder. en dat vind ik moeilijk. Ik ben jong, en als ik om me heen zie wat anderen nog kunnen...

Bedankt allemaal, dit heeft me wel aan het denken gezet

Janski

Berichten: 6497
Geregistreerd: 03-03-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-08-04 23:51

veel succes, de realiteit accepteren is geen kattepis maar wel een stap in de goede richting denk ik.

WWW.EQUINOVUM.NL
Millie (v Manhattan) drachtig van Van Gogh delivery date: 1 juli 2013 http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=229&t=1714289

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 13-08-04 23:53

Riant schreef:
veel succes, de realiteit accepteren is geen kattepis maar wel een stap in de goede richting denk ik.


Op naar het 'einde' Haha! Knipoog

Janski

Berichten: 6497
Geregistreerd: 03-03-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-08-04 00:49

meid in zekere zin zijn we allemaal "op weg naar het einde" .. belangrijk is dat als je gaat, je met een glimlach en in rust kan vertrekken, daar hopen we allemaal op.

WWW.EQUINOVUM.NL
Millie (v Manhattan) drachtig van Van Gogh delivery date: 1 juli 2013 http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=229&t=1714289

Richtje

Berichten: 13112
Geregistreerd: 29-04-02
Woonplaats: Bunschoten

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-08-04 09:39

Ik bewonder wel hoe veel je er voor over hebt en hoe hard je overal voor werkt OK dan!
Maar als het niet gaat, gaat het niet hoe moeilijk dat ook is. Je moet ook een beetje aan jezelf denken..... En misschien dus idd toch aan een verzorgster denken, het hoeft nog niet eens gelijk iemand te zijn die er ook op rijdt. Maar wat poetsen en longeren en als het goed gaat misschien een keer erop? Waar woon je ergens?

Sterkte ermee Ach gut

Een ongeluk zit in een klein hoekje - Dan blijft er nog heel veel ruimte over voor geluk

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 14-08-04 09:45

Richtje schreef:
Waar woon je ergens?

Sterkte ermee Ach gut


dank je Bloos

Ik woon in the middle of nowere... niet veel (goede en oude) ruiters. Op mijn stalbaas kan ik altijd terug vallen, die laat haar eraltijd uit en nu vh zomer staat ze gewoon op het land.

Als ik iemand tegen kom, die ik er aan toe vertrouw, dat ik het aan durf. Maar misschien heel egoistisch. Maar pony is van mij, daar staat niemand anders op... Daarbij is het geen makkelijk dier!

MargaV

Berichten: 1318
Geregistreerd: 31-10-03
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-08-04 10:18

ziekie schreef:
Ik ben gewoon ik, en ik wil niet dat mensen denken zij met die en die ziekte. Ik wil het hoofdstuk afsluiten maar bij alles wat ik doe achtervolgd het me weer. Ik wil zijn zoals iedereen, lol trappen, uitgaan, sporten, het kan gewoon niet!

Pony schiet er bij in en ik kan niks anders dan voor de PC hangen of slapen, wachtend dat ik weer moet beginnen.

Ik zit te denken aan een bijrijdster, maar diep in mijn hart wil ik dat niet!!!

Ik voel me ellendig, en volgens mijn ziektebeeld zal ik niet oud worden. Mijn conditie verslechtert als maar en ik kan geen plannen meer maken voor de toekomst.



Ik heb even het een en ander uit je eerste berichtje geknipt en het bovenstaande laten staan. Als ik dit lees, denk ik het volgende.

* Jij bent jij met ziekte en daar kun je maar beter zo snel mogelijk mee leren leven. Het leven is niet 1 grote vooruitgang. Dingen veranderen en soms gaat het leven achteruit, maar dat is ook jouw leven en dat ben jij dus ook. Ik snap niet dat je zegt dat je dit hoofdstuk af wilt sluiten. Als jij ziek bent en dit gaat ervoor zorgen dat je jong sterft, hoe denk je dat dan nu af te kunnen sluiten. Er valt niets aan af te sluiten. Het lijkt me juist dat je vooralsnog weigert om in dit hoofdstuk te beginnen.

* Je weet zelf dat je het niet alleen red met je pony. Je hebt hulp nodig. Wees zo moedig om dat ook te vragen. Dat maakt je werkelijk een sterker mens. Heb je geen vriendin ofzo die je kunt vragen om je te helpen met je pony?

* Je weigert naar de toekomst te kijken omdat je het gevoel hebt dat je geen toekomstplannen kunt maken. Dat is toch onzin. Juist jij moet naar je toekomst kijken. Omdat je nu al weet dat je minder tijd hebt is het belangrijk afwegingen te maken. Ook wat je pony betreft lijkt het me niet onverstandig om eens naar de toekomst te kijken. Je geeft in je post het idee dat je jong gaat sterven en dat je voor die tijd sterk achteruit zult gaan. Dus het moment dat je hulp zult moeten krijgen met je pony komt hoe dan ook. Dan kun je (denk ik) beter nu (nu je daar nog energie voor hebt) een goede bijrijdster/verzorgster opzoeken. Want anders krijg je straks nog meer spijt als je hardstikke ziek bent en je moet je pony aan een onbekende verkopen. Dan kun je als je echt te ziek bent je pony tenminste met een gerust hart door iemand anders laten verzorgen.

* Ik ben kerngezond, maar het zou mij ook echt teveel zijn, een paard. Het is echt niet zo heel stom om je onmacht te erkennen. Je trekt het gewoon niet, zie dat onder ogen en zoek een oplossing. En dan eentje voor de lange termijn, want dit probleem komt onherroepelijk terug.

Het lijkt mij dat je je ziekte moet leren accepteren (dat zeg je zelf ook al ergens) en dat je dan echt nog wel een leuk leven kunt leiden. Met lol trappen, uitgaan en sporten, maar dan niet iedere dag.

Zo, dat was misschien een beetje cru, maar ik hoop echt dat je je binnenkort beter voelt. Het lijkt me echt heel moeilijk om in jouw situatie te zitten en ik zou waarschijnlijk even krampachtig proberen om aan alle oude dingen vast te houden. Heel veel sterkte! Ach gut

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 14-08-04 22:27

MargaV"]
Ik heb even het een en ander uit je eerste berichtje geknipt en het bovenstaande laten staan. Als ik dit lees, denk ik het volgende.

* Jij bent jij met ziekte en daar kun je maar beter zo snel mogelijk mee leren leven. Het leven is niet 1 grote vooruitgang. Dingen veranderen en soms gaat het leven achteruit, maar dat is ook jouw leven en dat ben jij dus ook. Ik snap niet dat je zegt dat je dit hoofdstuk af wilt sluiten. Als jij ziek bent en dit gaat ervoor zorgen dat je jong sterft, hoe denk je dat dan nu af te kunnen sluiten. Er valt niets aan af te sluiten. Het lijkt me juist dat je vooralsnog weigert om in dit hoofdstuk te beginnen.
[/quote]

als je goed las, zeg ik ook; ik wíl het hoofdstuk afsluiten met bij alles achtervolgd het weer. Het hoofdstuk kan ik niet afsluiten... En er mee leren leven is makkerlijker gezegd dan gedaan. Het leven is idd niet 1 grote vooruitgang, maar zolangzamerhand wordt het bij mij als minder, en als minder. Alsof het kaarsje uit gaat. Ik ben jong, hoe moet ik dat in godsnaam accepteren?

[quote="MargaV"]
* Je weet zelf dat je het niet alleen red met je pony. Je hebt hulp nodig. Wees zo moedig om dat ook te vragen. Dat maakt je werkelijk een sterker mens. Heb je geen vriendin ofzo die je kunt vragen om je te helpen met je pony?
[/quote]

Ik heb vriendinnen maar die hebben het druk genoeg met hun eigen paard en hun sociale leven. Ik zal op zoek moeten gaan naar iemand anders. Misschien iemand die een tijd gestopt is met rijden en toch weer wil beginnen? Misschien maar binnenkort een oproepje plaatsen oid.

[quote="MargaV"]
* Je weigert naar de toekomst te kijken omdat je het gevoel hebt dat je geen toekomstplannen kunt maken. Dat is toch onzin.
Juist jij
moet naar je toekomst kijken. Omdat je nu al weet dat je minder tijd hebt is het belangrijk afwegingen te maken. Ook wat je pony betreft lijkt het me niet onverstandig om eens naar de toekomst te kijken. Je geeft in je post het idee dat je jong gaat sterven en dat je voor die tijd sterk achteruit zult gaan. Dus het moment dat je hulp zult moeten krijgen met je pony komt hoe dan ook. Dan kun je (denk ik) beter nu (nu je daar nog energie voor hebt) een goede bijrijdster/verzorgster opzoeken. Want anders krijg je straks nog meer spijt als je hardstikke ziek bent en je moet je pony aan een onbekende verkopen. Dan kun je als je echt te ziek bent je pony tenminste met een gerust hart door iemand anders laten verzorgen.
[/quote]

Ik ga nu nog naar school. Volgend jaar ben ik klaar met mijn opleiding. Wat moet ik, moet ik verder studeren? Wat heb ik eraan om verder te studeren? Ik red nu alles. Ik kan paardrijden, ik kan werken en ik kan naar school. Als ik stop met school heb ik meer tijd voor mezelf en zoek ik een partime baantje, zo kan ik mijn paard onderhouden en tijd en energie in haar steken.
Over mijn pony heb ik al nagedacht wanneer ik te ziek ben of als ik er niet meer zal zijn, dat houd ik liever voor mezelf. Die tijd dat ik nog 'gewoon' kan rijden en plezier met haar kan beleven wil ik het liefst alleen doen, daarom mijn grote twijfel ook over die bijrijdster (ja, zoals je leest ben ik een enorme twijfelaar... )

[quote="MargaV schreef:
* Ik ben kerngezond, maar het zou mij ook echt teveel zijn, een paard. Het is echt niet zo heel stom om je onmacht te erkennen. Je trekt het gewoon niet, zie dat onder ogen en zoek een oplossing. En dan eentje voor de lange termijn, want dit probleem komt onherroepelijk terug.


wat ik al eerder zei in dit topic. Wanneer ik weer iets onder ogen zie, is het weer een stukje aftakeling. ik kán het dus nog niet onder ogen zien, het doet teveel pijn. ik wil gewoon zijn, maar het heeft niet zo mogen zijn. daarom loop ik ook rond bij een psych. en heb ik steun van een lieve leerkracht. We zijn aan het werk om het te accepteren. maar van vroeger af aan heb ik al zo mijn best gedaan om net als iedereen te zijn, en nu ineens moet ik onder ogen komen dat ik ziek ben en dood ga. Een lekkere vooruitzicht. ik probeer te genieten van de kleine dingen; het ritje op mijn pony, onze wedstrijden, onze prijzen. Elke keer als ik bij haar in haar stalletje zit en elke keer wanneer ze hinnikend naar me op kijkt vanuit haar stal. Ik hou zo zielsveel van haar, dat ik met deze paar woorden het nieteens kán beschrijven...

holly
Berichten: 8836
Geregistreerd: 26-09-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-08-04 23:05

Ergens tussen de zinnen door zie ik iemand die van het leven geniet als zij/hij samen is met de pony. Iets wat het belangrijkste is op de wereld.
Niet die school, niet dat werk, want het gaat nergens heen. Is daar tijd voor? Heb je dadelijk wat aan je opleiding? Heb je er wat aan om het leventje wat je hebt werkend door te hebben gebracht?
Ik snap je wel. Je verteld dat je niet weet hoelang je er mag zijn, en dat je toch graag van die tijd geniet.

Wat ik ook lees, en wat ik enorm goed van je vind, is dat je wel alvast dingetjes geregeld hebt voor straks. Dat lijkt me een enorme moeilijke opgaaf, dus petje af hoor OK dan!

Een verzorger kan ik ook wel snappen dat je dat niet wil.
Wat ik niet snap, en eigenlijk ook weer wel, is dat jij je tijd niet krijgt.
Natuurlijk snap ik dat jouw ouders je niet voor willen trekken op je broertjes en zusjes, maar anderzijds hebben zij wel nog een lang leven om in te vullen (neem ik aan) en jij niet, waardoor het voor jou toch even wat anders ligt om super hard te werken en je suf te leren op school om een mooie toekomst te hebben. Jou toekomst is hier en nu, en ik vind eigenlijk dat je daar van moet kunnen genieten.
Ik vind niet dat je dan helemaal niks meer moet doen, maar gewoon meer tijd moet hebben om dingen te doen die je anders nog je hele leven zou kunnen doen.

Ergens denk ik toch ook, dat je niet te hard moet zijn voor jezelf. Niet alles meteen willen, niet meteen je ellendig voelen omdat het niet meteen er is.
Het is namelijk voor iedereen zo dat iemand iets wil, liever vandaag dan morgen, maar ook bij andere lukt dat niet zomaar.

Mag ik je heel brutaal vragen, of je het gevoel hebt, dat je nog maar heel kort hebt? Dus niet een aantal jaar, maar snel al?

ziekie
Berichten: 19
Geregistreerd: 12-08-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 14-08-04 23:18

Over mijn thuis situatie vertel ik liever niet. Maar het is allemaal best verdrietig gegaan toen ik écht ziek was... Mijn ouders doen op hun manier hun best voor mij, en ik weet dat ze van me houden. Mijn ouders doen mijn pony ook wel eens voor me!!! Zij hebben hun fulltime baan, het huishouden, elkaar én hun kinderen, incl ik...

Ik kan idd snel van slag zijn bij een tegenslag, wanneer iets niet lukt. Ook hier moet ik mee leren omgaan... Af en toe heb ik heel egoistisch het gevoel: waarom ik? Ik kan soms walgen van mezelf, dat ik voor mensen om mij heen zoveel zorgen geef en ik heb het gevoel dat ik niks voor ze terug kan doen.

Je mag best vragen hoor... Heb het liever zo op de man af dan er om heen draaiend. Ik heb het gevoel dat ik binnenkort ga... Maar dat is mede door mijn depressive stemmingen en negatieve gedachtes. daarbij heb ik een drukke week gehad wat lichamelijk veel van mij vergt.
Ik heb dit vaker meegemaakt en ik ben er nu nog. Dus aan de andere kant denk ik dat het mee valt Lachen Oud zal ik niet worden, iig geen 80... Maar als er nog 5 jaar of 10 jaar bij mag... Artsen hebben mij wel een 'tijd' gegeven, maar dat heb ik niet willen weten. Ik ben bang dat ik ga aftellen. Ik leef nu!

holly
Berichten: 8836
Geregistreerd: 26-09-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-08-04 00:12

Dus in feite zijn er nog een aardig aantal jaartjes die je er mag zijn?
Dan is er nog geen man overboord Haha!

Zoals het nu op mij overkomst is het alsof je het je nu heel erg aantrekt allemaal, maar dat het allemaal wat minder dramatisch is.
Even dus een flinke dip. Het is ook allemaal wat als je niet het leven kunt leiden wat een ander wel kan. Idd het gevoel, waarom ik.
Even die dip, dat mag, dat kan, tuurlijk heb je daar recht op

Ergens zie ik je zeggen, dat je weet dat de mensen om je heen hun best doen. Dus wat dat betreft heb je het al getroffen, geloof mij maar.
Wanneer het je uitput op een of andere manier, is dat nooit leuk, en zeker niet als je daardoor denkt dat het niet langer vol te houden is.
Wat ik denk, als ik dat mag zeggen?
Dat je over jezelf heen bent. Te veel hebt gevraagt van jezelf, jezelf hebt uitgeput. Daardoor word het zwaar, daardoor word het moeilijk, maar daardoor zul je ook inzien dat dingen veranderd moeten worden.
Je kunt niet doorgaan en nog meer van je zelf willen vragen, dat werkt niet.
Het is heel lief van je, dat jij je inzet voor andere en vooral je pony, maar wat heb je er zelf aan? Ben je er zelf ook gelukig mee? Waar is de tijd gebleven die je voor jezelf hebt?

Ik denk dat je het je zelf een stuk makkelijker maakt als je de helft van je bezigheden wat minder druk maakt, zodat er meer tijd is om rust te nemen wanneer dat nodig is. Zodat je je ook minder ellendig zult voelen.