Hoe kon je!

Moderators: Berdien, Dani, Murthul, Muurp, EvelijnS

 
 
Sall

Berichten: 5951
Geregistreerd: 20-05-03

Hoe kon je!

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 07-01-04 09:25

Hoe kon je!!
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen.


We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je . Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.

Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden.

Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was.

Ik dacht aan jou, lieve baas.
Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen

Een opmerking van de auteur:
Wanneer "Hoe kun je" tranen in je ogen heeft gebracht tijdens het lezen, net zoals het dat bij mij deed toen ik het schreef, dan komt dat omdat het een samengesteld verhaal is dat opgaat voor miljoenen voormalig huisdiereigenaren die ieder jaar hun dieren in Amerikaanse en Canadese asielen hun dier brengen. Het is iedereen toegestaan dit essay te verspreiden voor niet commercieel gebruik, het moet voorzien zijn van de copyright notice. Gebruik het om mensen voor te lichten, op je website, in nieuwsbrieven, in asielen en dierenartspraktijken op het bulletinboard. Vertel het publiek dat de beslissing om een dier op te nemen in de familie een belangrijke beslissing is voor het leven, dat dieren liefde en goede zorg verdienen en dat het vinden van een nieuw tehuis indien nodig valt onder de eigen verantwoordelijkheid. Ieder dierentehuis kan hierover advies geven. Ieder leven is kostbaar. Mensen stop de moord en stimuleer adoptie! Auteur: Jim Willis

"Don't worry about a thing, Cause every little thing gonna be all right"
tot 20 mrt mijn werk in het Jan van der Togt museum ook te vinden op facebook (artiest) pauline zeij[/color][/b]


MrMagic

Berichten: 705
Geregistreerd: 03-01-03
Woonplaats: Enschede

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 09:41

Deze heeft er al eerder op gestaan...
en is ook een oud verhaal
Maar toch nog steeds actueel en niet alleen voor honden (soms ook voor paarden).

Sall

Berichten: 5951
Geregistreerd: 20-05-03

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 07-01-04 09:44

Oeps.. dat wist ik niet.
Ik las 'm op een honden forum en was eigenlijk best geraakt door dit stuk.
Vandaar dat ik het heb gekopieerd...
Jammer genoeg is het nog steeds aktueel ja...

"Don't worry about a thing, Cause every little thing gonna be all right"
tot 20 mrt mijn werk in het Jan van der Togt museum ook te vinden op facebook (artiest) pauline zeij[/color][/b]

Nathalie1981

Berichten: 4219
Geregistreerd: 13-12-02
Woonplaats: Apeldoorn

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 09:46

Jeetje wat ontzettend mooi geschreven.

Ben halverwege gestopt omdat ik inderdaad de tranen in mijn ogen kreeg en aangezien ik om mijn werk zit staat dat een beetje raar.
Ik ga zeker het verhaal vanavond aflezen.

iefke

Berichten: 28921
Geregistreerd: 28-08-03
Woonplaats: Tilburg e.o.

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 09:53

Dat is een triest verhaal zeg. Kreeg er zomaar tranen van in mijn ogen...

Semper erit denique omnia


      Mar__
      Berichten: 6644
      Geregistreerd: 03-08-03
      Woonplaats: There's no place like home

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 09:57

      Heel goed verhaal. Heb het nog nooit gelezen! Kreeg idd ook tranen in mijn ogen! Vond het echt sneu maar ja vaak wel de harde waarheid voor die beesten. sommige mensen! Ik zou nooit mijn kat weg doen naar een asiel! Straks komt hij daar nooit meer uit nou daar zou ik echt geen vrede mee hebben en ook niet mee kunnen leven!

      Een vriendelijk woord hoeft niet veel tijd te kosten, maar de echo ervan duurt eindeloos!!
      B+11 / Endurance Klasse 1 + 21 / Klasse 2 + 1
      [ITP] Fotoshoot Jordy

      Yorghos

      Berichten: 10942
      Geregistreerd: 10-12-01
      Woonplaats: Tilburg

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 10:30

      Ik heb hem al eens eerder gelezen, maar het blijft een mooi en treffend stukje...

      * To Belg, or not to Belg *

      Mikkie

      Berichten: 3964
      Geregistreerd: 29-04-02
      Woonplaats: Landgraaf

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 10:44

      Ik kende het verhaal niet, en heb nu dus de tranen over mijn wangen lopen.
      Ik ben gewoon echt emotioneel-incontinent wat dit soort dingen betreft en snap dit soort mensen niet. Ik zou mezelf niet meer aan kunnen kijken.

      BertinaBvd

      Berichten: 2225
      Geregistreerd: 21-11-03
      Woonplaats: Oss

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 12:56

      deze kon ik nog niet
      Heb zelf twee jaar in het asiel gewerkt als vrijwilliger dus weet precies hoe afstand nemende eigenaren zijn
      de redenen waarom ze de hond wegdoen klopt vaak van geen kanten
      en het beest merkt het je ziet het aan ze
      ga hem kopieren en aan bekende doorsturen wie weet red ik er ooit nog een hond mee !!

      “In times of joy, all of us wished we possessed a tail we could wag.”

      Feetje

      Berichten: 11126
      Geregistreerd: 08-12-02
      Woonplaats: Het zonnige zuiden

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 20:25

      Mooi verhaal *snik*
      Had de tranen in m'n ogen Verdrietig

      Metene in een mail geplakt en doorgestuurd Lachen

      Als iedereen aan zichzelf denkt wordt er aan iedereen gedacht ;)

      dell_1
      Berichten: 1885
      Geregistreerd: 17-12-02

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 21:45

      Idd hoe kunnen mensen!
      Ow ow als mensen nou eens beter nadachten. Ons mam heeft ook haar kat naar het asiel moeten brengen toen ik geboren was. Hij was hartstikke jaloers. Alleen wilde ze perse dat hij een tehuis kreeg en anders wilden ze hem terug. Maar aaah die hond in dit verhaal zou je toch zo mee willen nemen!

      Zonnebloem

      Berichten: 6288
      Geregistreerd: 14-06-03
      Woonplaats: Volendam

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 22:02

      Hoe kunnen sommige mensen inderdaad.
      Mooi geschreven.

      Sterker dan de dood is de herinnering die blijft...
      9 januari 2013 bevallen van een gezonde jongen: Jeroen.

      Clautje

      Berichten: 14584
      Geregistreerd: 13-05-01
      Woonplaats: Hazerswoude

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 22:14

      Ik vind hem echt zielig Verdrietig

      Machie

      Berichten: 14869
      Geregistreerd: 11-09-02
      Woonplaats: bij de berg

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 22:31

      ik kende hem al, en steeds als ik dit lees, staan mij ook de tranen in mn ogen....

      Saskia9

      Berichten: 10176
      Geregistreerd: 18-09-03
      Woonplaats: Sprang Capelle

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 22:35

      ik heb em ook eerder gelezen..en vind het een mooi verhaal..zielig maar waar..en dit vind ik best sneu..waar mensen toch aan beginnen he...

      Trotse mama van Julian 15-01-2011 <3 En Nina 06-07-2014 <3

      Elise

      Berichten: 1987
      Geregistreerd: 05-11-01
      Woonplaats: Breda

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 23:15

      Ik zit hier te huilen.. al ben je je er al van bewust dat dit de harde waarheid is, komt het toch weer even hard aan.
      Ze betitelen mensen als de slimste diersoort op aarde maar soms vraag ik me af of er niet steeds meer steekjes los raken Scheve mond

      Schitterend paarden-pensioen-oord in Frankrijk: http://www.equinepensions.com/

      Eline

      Berichten: 73118
      Geregistreerd: 07-10-03
      Woonplaats: Delft

      Link naar dit bericht Geplaatst: 07-01-04 23:23

      mooi.... echt heel mooi geschreven...

      *doet moeite niet te huilen, en dat terwijl ik eigenlijk niets met honden heb*

      Solvej

      Berichten: 7802
      Geregistreerd: 04-03-03
      Woonplaats: Landgraaf

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 11:08

      Echt mooi. Ik huil niet snel maar kreeg nu toch wel een beetje vochtige ogen!

      Missouri
      Berichten: 4940
      Geregistreerd: 10-09-02
      Woonplaats: Under Construction

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 12:38

      Grrr, zit ik weer jankend achter mijn pc...

      En dat terwijl ik de badkamer moet gaan poetsen... Cool

      "Als je doet wat je altijd al deed, krijg je wat je altijd al kreeg." (Tineke Bartels)

      isabelle

      Berichten: 3447
      Geregistreerd: 28-08-02
      Woonplaats: terneuzen

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 12:39

      na tig tal keer dat het hier al op bokt heeft gestaan blijf ik het een ontroerend verhaal vinden!

      GÜNTHER 01-11-1999
      SVEN 24-07-2001
      CHEYENNE 06-02-2006
      -6kg

      masja

      Berichten: 3976
      Geregistreerd: 23-05-02
      Woonplaats: Melderslo

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 14:24

      Jeetje wat ontroerend! Zit hier echt te janken!

      Triorette (Tiara) Z2+10 foto's *mama van L'Amourette*
      Berghof's Faith L1+4 *mama van La Vie*
      Op 6 november 2015 gepromoveerd tot mama van Laurens :D
      Dressuurinstructie - Training - Sportmassage bij paarden - Meer info? Zie http://www.masja.net

      Sall

      Berichten: 5951
      Geregistreerd: 20-05-03

      Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 08-01-04 14:25

      Tja, ben zelf nog niet zo lang een 'bokker'.. en was niet zo bijdehand om eerst met de zoekfunctie te kijken...

      Ik heb echt zitten janken terwijl ik dit las... nou ben ik ook wel een beetje emotioneel-incontinent, zoals Mikkie dat zo mooi omschreef... maar dit raakte echt iets in me..
      Weet ik ook wel dat honden heel anders in elkaar zitten dan mensen.... maar pffff mischien was de wereld een klein beetje mooier als mensen iets meer inelkaar zaten zoals de honden...?

      Als ze dan maar niet tegen elke lantaarnpaal en hoek aanpissen.. of dat je meteen besprongen wordt als je andere mensen tegen komt...


      ok mijn fantasie slaat weer op hol, maar jullie snappen wat ik bedoel.. (hoop ik)

      "Don't worry about a thing, Cause every little thing gonna be all right"
      tot 20 mrt mijn werk in het Jan van der Togt museum ook te vinden op facebook (artiest) pauline zeij[/color][/b]

      Patries

      Berichten: 19
      Geregistreerd: 14-09-02
      Woonplaats: Nieuwegein

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 15:11

      Het is inderdaad een zielig verhaal, maar ik heb gewerkt in een asiel en alleen in amerika worden de dieren afgemaakt!
      Alleen als ze extreem aggresief zijn of ziek waardoor ze niet meer te plaatsen zijn worden ze afgemaakt. Maar dit is dan ook beter voor het beestje!

      patricia....

      Angelique18

      Berichten: 3599
      Geregistreerd: 27-05-02
      Woonplaats: Naast de efteling

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 15:11

      Ik kende hem ook al maar hij blijft vreselijk..
      Heel erg mooi geschreven maar toch een vreselijk verhaal..
      Wat voel ik me iedere keer weer poedersuiker zeg als ik het lees..

      Weer zat ik gewoon te huilen.. heb mijn eigen hondje op schoot genomen en mijn 30 kilo wegende mechel even bij me geroepen..
      God ik moet er niet aan denken dat dit bij mijn kanjers zou gebeuren..

      Allerliefste Kasper en Mick, Ik zal jullie NOOIT vergeten

      mirkip

      Berichten: 6390
      Geregistreerd: 11-09-01
      Woonplaats: (Oost) Noord-Brabant

      Link naar dit bericht Geplaatst: 08-01-04 16:10

      ik kende hem nog niet. maar het is een erg triest verhaal Scheve mond
      erg mooi geschreven en het bracht veel in me los. Hoe kunnen mensen zo slecht over de gevoelens van dieren nadenken af en toe...


      Wie is er online

      Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 32 bezoekers