Toch maar weer even mijn verhaal dan...

Moderators: Berdien, Dani, Murthul, Muurp, EvelijnS

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
SecretLove
Berichten: 11
Geregistreerd: 15-08-03

Toch maar weer even mijn verhaal dan...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 03-10-03 16:06

Ik heb van de week een gedichtje op Bokt gezet (AM, Weglopen voor wie je echt bent... *gedicht*) en daar kreeg ik heel veel lieve reacties op. Vooral heel veel PB's van mensen die mij wilden helpen en naar me wilden luisteren. Echt superlief, Bokkers, bedankt Lovers OK dan! ! Maar goed, veel mensen wilden het verhaal achter mijn gedicht weten. Omdat ik niet genoeg tijd heb om met een Bokker of 10 intensief PB contact te houden, zet ik mijn verhaal hier maar neer. Ik hoop dat julie dat niet erg vinden.

Ik heb welis eerder stukjes van mijn verhaal op Bokt gezet, maar ik heb nooit alles durven vertellen. Ik gebruikte steeds mijn schuilnaam en doe dat nu weer. Ik hoop niet dat iemand dat laf of zielig vindt, maar er zijn teveel mensen die mij kennen en ik heb liever niet dat zij van mijn situatie afweten.

Okeey, mijn verhaal nu dan maar. Ik ben nu 14 en toen ik 11 was (ik zat in groep 8) ben ik in elkaar geslagen door een jongen uit mijn klas. Het was het gevolg van een bijdehante opmerking van mij. Hij kon dat niet hebben en sloeg me een paar keer flink raak. Die klappen hebben voor mij hele grote gevolgen gehad...

Vlak nadat het gebeurde, ging alles zijn gangetje en had ik er verder geen last van ofzo, ik was het al bijna weer vergeten. Maar toen ik een paar maanden later een vriendje kreeg (echt serieus was het niet, het was groep 8), merkte ik dat ik in paniek raakte als hij aan me zat ofzo. Daarom heb ik het toen ook maar uitgemaakt. Maar dat was niet de oplossing, het werd steeds erger...

Het is nu zelfs zo erg dat mijn vader niet aan me mag zitten en dat ik niet alleen over straat durf, bang om geslagen te worden. Daar baalde ik zo van, ik ben er zelfs depressief van geworden. Vooral het laatste jaar is het heel erg. Ik kan geen jongen zien of ik raak in paniek, ik kan geen zielige films kijken enzzz. Ik heb sinds een paar maanden ook last van huilbuien, vreetbuien, paniekaanvallen en hyperventilatie en ik heb al diverse keren geprobeerd een eind aan mijn leven te maken door in mijn pols te snijden. Het is echt geen pretje...

Het probleem is (en daar sloeg het gedicht ook op) dat niemand het weet. Naya, mijn beste vriend en twee goeie vriendinnen weten ervan (één daarvan is van Bokt, die heb ik ook vanwege mijn problemen leren kennen en ik wil haar bij deze nog is onwijs bedanken voor alles Lovers ). Maar zelfs mijn ouders weten er niks vanaf. Ik durf ze het niet te vertellen, ik wil ze het verdriet niet aandoen. Dat kan ik gewoon niet. Ik stond voor een keuze: of mijn ouders heel veel verdriet doen of leven met een masker. Hoe stom het misschien ook is, ik wilde niet egoïstisch zijn en heb er voor gekozen om weg te lopen voor wie ik ben. Maar dat is moeilijk, heel erg moeilijk. Want ik kan gewoon nooit mezelf zijn zo. Alleen bij de mensen die het weten lukt dat een beetje. Maar ook lang niet goed, want ik voel het en zij niet. Het is voor mezelf het ergst, het is voor hun maar een idee van hoe het moet voelen. Maar goed, ik heb er zelf voor gekozen en ik kan het nog steeds niet, ik kan het mijn ouders nog steeds niet vertellen. Wat ik voel is onbeschrijfelijk... Zoveel pijn van binnen... Ik raak mezelf ook helemaal kwijt zo, gewoon doordat ik mezelf niet kan zijn. Dat is fout, ik weet het. Maar of ik ooit mijn keuze kan veranderen? Zoals het nu gaat denk ik van niet...

Het gaat echt met ups en downs nu. Ik heb mijn goeie dagen, maar helaas ook heel veel slechtere dagen. Dagen waarop ik besef dat het niet goed is wat ik nu doe, hoe het nu gaat. Dagen waarop ik last heb van huilbuien en paniekaanvallen en dan kan ik aan niemand vertellen wat ik voel, hoe ik me voel. Dat zijn dagen waarop ik weleens erover denk om op te geven. Maar ik heb mijn paardje, mijn meissie, voor haar wil ik zo graag vechten! Zij geeft me zoveel liefde en weet me altijd zo op te vrolijken, ik kan de schat echt niet alleen laten...

Ik wil niemand lastig vallen met mijn verhaal, maar dit is dus even de uitleg achter mijn gedicht. Ik heb alles wat ik kwijt kon, opgeschreven. Er zijn dingen die te gevoelig liggen, maar het belangrijkste ben ik weer even kwijt zo. Het is ook echt niet mijn bedoeling om zielig over te komen ofzo en ik hoef niet eens reacties, het is alleen maar om het even van me af te kunnen zetten en om iedereen die er naar vroeg wat meer duidelijkheid te geven. Sorry als ik je er toch mee lastigval. Voordat je vooroordelen gaat geven of l*llige opmerkingen gaat maken, bedenk alsjeblieft ook even dat het voor mij ook allemaal geen pretje is... Ik ben hier echt niet trots op, hoor!


Irritant

Berichten: 7623
Geregistreerd: 11-07-03
Woonplaats: Eindhoven

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-03 16:12

Je valt ons er echt niet mee lastig. Je kan hier altijd je verhaal vertellen. Het is soms ook goed als je verhaal kwijt kunt. Je wordt er misschien niet beter op maar misschien wel een kleine opluchting. Soms als je je verhaal niet verteld raakt je helemaal bekweld van binnen omdat je het aan niemand kwijt kan of durft. En het is dan ook een opluchting als je het kwijt kunt.
Verder heel erg veel sterkte en ik hoop voor je dat je angst voor jongens ooit weggaat want zo leven lijkt me ook inderdaad geen pretje. Ach gut

    Dance to express, not to impress.

Tin
Berichten: 3681
Geregistreerd: 29-04-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-03 17:46

Jeetje.. dat is zeker geen pretje wat je allemaal hebt meegemaakt..
Ik hoop dat je je gauw beter gaat voelen..
Ik zou wel hulp zoeken..want zo blijf je in die depriheid hangen.. dat is niet de bedoeling..
Sterkte ermee meiss!

Breezer
Berichten: 744
Geregistreerd: 22-11-02
Woonplaats: Hoevelaken

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-03 19:40

ik heb een beetje het zelfde als jou meegemaakt alleen was ik aangerand.... lang niet aan jongen durven zitten ze mochten ook ni aan mij zitten.... toen kreeg ik een lieve vriend die er begrip voor nam... zo ben ik erover heen gegroeid.

Hou van me liefje!!!

CCCCorine

Berichten: 5736
Geregistreerd: 10-06-03
Woonplaats: Bunschoten-Spakenburg

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-03 19:49

SecretLove schreef:
Voordat je vooroordelen gaat geven of l*llige opmerkingen gaat maken, bedenk alsjeblieft ook even dat het voor mij ook allemaal geen pretje is... Ik ben hier echt niet trots op, hoor!


En volgens mij hebben we hier de kern van het probleem...

Je stapelt alles op en durft er niet echt in real life over te praten, omdat je bang bent voor een verkeerde reactie. Misschien vinden mensen dat je je aanstelt en waarschijnlijk voel je jezelf nog schuldig ook. Op dit moment voel je je waarschijnlijk heel erg niet begrepen...

Maar ik kan me echt niet voorstellen dat iemand een l*llige opmerking zal maken. Als iemand dat al zou doen, dan zegt dat meer over die persoon dan over jou.

Ik vind het hartstikke goed van je dat je je verhaal hier op hebt kunnen schrijven. Dat het onder een schuilnaam is, maakt niet uit. Ik kan me wel voorstellen dat je nu angst hebt om weer klappen te krijgen.

Toch denk ik dat het wel een goed idee is om dit met je ouders te overleggen en misschien is het wel een goed idee om hier psychische hulp voor te vragen.

Heel veel sterkte in ieder geval!

Kim82
Berichten: 908
Geregistreerd: 12-12-02
Woonplaats: ENSCHEDE

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-03 23:03

Meisje toch..... Wat vreselijk dat je je zo voelt. Ik vind trouwens dat je je schriftelijk heel goed kunt uiten, vooral voor je leeftijd.
Probeer er alsjeblieft over te praten met je ouders. Het is niet makkelijk maar ze zullen je echt proberen te helpen en je te steunen. Je bent nog zo jong, hebt een heel leven voor je. De mooiste tijd van je leven hoort nu aan te breken.
Als je er echt niet met je ouders over kunt praten, zoek dan iemand anders. Misschien is het voor jou makkelijker om er met een vreemde over te praten.

Ik herken heel veel in je verhaal en ik ben er weer (bijna) helemaal bovenop. Mede dankzij mijn ouders.
Als je wilt kun je me altijd pb-en. Misschien kan ik je wat tips geven.

Sterre

Berichten: 15179
Geregistreerd: 23-08-01
Woonplaats: Mittelfranken - Bayern - Duitsland

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-03 23:40

Lieve meid, ga alsjeblieft met je verhaal naar je ouders!!
Uit jouw verhaal op te maken, heb je een goede band met ze en ik durf met bijna 100 % zekerheid te zeggen, dat ze zien dat er wat met je aan de hand is!
Jij wilt ze niets vertellen omdat je ze geen verdriet wil doen, maar geloof me: ze hebben nu ook al verdriet , omdat ze zien dat er iets is, maar niet weten wat!

Verder ben ik het met Corine en Kim eens: als je echt niet naar je ouders wilt met je probleem, zoek dan iig iemand anders!
Heel veel sterkte meid Ach gut !!

Benz († 18.12.09) & Bella († 4.01.10), ik mis julie nog steeds zo erg ;( ....
Welkom lieve Mila <3 !
Vakantie vieren op een echt kasteel in Beieren :) ?? http://www.schloss-moehren.nl/
"Als vandaag voorbij is ben je weer een dag verder"


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie