Update voor de geinteresseerden *ben het spuugzat*

Moderators: Berdien, Dani, Murthul, Muurp, EvelijnS

 
 
Jurga

Berichten: 18554
Geregistreerd: 06-05-01
Woonplaats: Ede/Lunteren

Update voor de geinteresseerden *ben het spuugzat*

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 28-05-03 09:12

Ik heb maar even besloten een update te schrijven hoe het met mij en de paarden gaat. Zoals de titel zegt: "Ik ben het spuugzat!"
Wordt echt gek van al het gepiep en gemauw en onbegrip.

Zoals veel van jullie wel in eerdere topics gelezen hebben, o.a.
[AM] Voel me alsof ik gek ben.... *dokter* en [AM] Wat lief!!! *huil* Er wordt aan me gedacht! , heb ik last van een tot nu toe onverklaarde vermoeidheid, waarmee ik ook een tijdje in de ziektewet heb gelopen. Naast die vermoeidheid had ik wel meerdere klachten (hoofdpijn, duizeligheid, vermoeide spieren en pijnlijke gewrichten, vergeetachtigheid, slecht geheugen, ineens dingen kwijt zijn enz enz.).
Ben meerdere malen bij de dokter geweest, twee keer een bloedonderzoek gehad en alles wat die vermoeidheid kon verklaren werd niet in mijn bloed gevonden. Scheve mond De dokter schuift het dus op "Het kan niets lichamelijks zijn, als het niet in je bloed aan te tonen is, dus moet het wel geestelijk zijn...." Ik heb dat in het begin een beetje afgewimpeld, maar ja, ik kwam gewoon niet verder, het bleef maar hetzelfde. Hoeveel ik ook rustte en hoe weinig ik ook deed. Ik heb dus maar tegen mezelf gezegd dat ik het dan maar moest proberen om te zien of er wel iets geestelijks aangewezen kon worden.
Ik heb mezelf dus op de wachtlijst bij een psycholoog laten zetten, in de mom van 'baat het niet, schaadt het niet'.... Hoop ik.
Ik weet dat het allemaal is begonnen, hetzij in mindere mate, toen ik een poos een wrak was, echt NIET goed in mijn vel zat. Ikzelf voelde me toen al een tijdje niet zo goed en een x-aantal mensen om me heen hadden problemen en ik ben nou eenmaal iemand die iedereen helpen wil alles op te lossen. Heb toendertijd heel wat mensen geholpen door te luisteren en te praten, maar op een gegeven moment kon ik het zelf niet meer, ik trok het me teveel aan en ging zelf alsmaar slechter. Verdrietig Ik heb toen echt een tijd voor mezelf genomen en ik kwam er redelijk bovenop.
Het stomme is , dat ik echt geen idee meer heb van wat er toen gebeurd is, verdrongen of vergeten? Verward Ik hoop toch dat ik met behulp van die psycholoog nog wat op kan lossen, er zijn misschien dingen die ik niet verwerkt heb, of waarmee ik geen voldoening heb, die ik toch op de een of andere manier nog uit de weg kan ruimen. Duimen jullie voor mij dat ik eruit kom en eindelijk eens van die rot'ziekte' af kan komen?

Het doet zoveel pijn dat mensen niet begrijpen dat je iets niet kunt, of even voor jezelf kiest. Mensen die me zien, weten vaak ook niet wat ik heb. En mijn ouders, die denken dat ik het verzin. Er kan niets met me wezen, wat heb ik nou meegemaakt? (Ik ga ze maar niet vertellen wat ze niet weten, maakt het er alleen erger op...) Juist mijn ouders, van wie ik steun wil, liefde wil ontvangen, lieve woorden als ik niet meer kan. Ze snappen het niet. Ik dacht in het begin dat ze zich erbij neergelegd hadden, maar dat bleek valse hoop. Ik krijg de hele dag dingen naar mijn hoofd en het minste of geringste levert ruzie op. *weer een deuk in mijn zieltje*
Begrijp me niet verkeerd, ik ben stapelgek op mijn ouders! Lovers Maar ze zijn al steeds niet te genieten, vooral mijn vader niet. Die is een tijd overspannen geweest door zijn werk (een KAA UU TEE-bouw, hij is uitvoerder en werkelijkwaar alles liep in de soep) en is daar nooit van uitgerust. Bovendien worden mijn ouders hoorndol van mijn opa en oma, die bij ons in wonen nu. Die hebben werkelijk waar ALTIJD wat te zeuren! Is het niet ruzie tussen hen twee, dan gaat het wel om geld, pap en mam, of mijn broertje en ik. Wat voorbeelden:

Pap heeft pasgeleden een grasmaaitractortje en een nieuwe menkar gekocht, zodat hij vast een basis kan leggen in het tweespanrijden, hartstikke leuk. Opa merkt dus heel banketstaaf op: "Goh, ik wist niet dat je zoveel geld had Hans..." terwijl ze zelf het geld wat ze verdiend hebben aan het verkopen van hun huis aan ons, wat echt NIET weinig was, wegbatsen. Als je ziet wat die per week aanslepen.... En dan vinden ze het raar dat ze steeds tekort hebben! Dus moet er weer begonnen worden over een of andere rente waar opa meent recht op te hebben, terwijl die rente niet door ons betaald hoeft te worden e.d. Lips are sealed Hij kan het echt niet hebben dat wij af en toe wat dingen kopen 'om het leven leuk te maken' en om ons nieuwe huis en grond bij te kunnen houden naast hobby's en werk.

Mijn ouders zijn echt heel veel, zo goed als elke avond en zaterdags om het huis en in het huis bezig met vanalles en nog wat, wat nog gedaan moet worden. Je kunt het zo gek niet bedenken, mijn ouders doen het zelf. Als mijn ouders dan eens een avondje weggaan of gaan mennen ofzo, dan loopt opa meteen te zeuren dat ze beter in de tuin kunnen gaan werken o.i.d. PARDON? Mogen mijn ouders ook nog eens eventjes NIETS doen? Blijkbaar niet.
Heeft opa dan eens om het huis de boel geharkt en zeggen ze er niets van dat 'ie "hard" gewerkt heeft en dat het er netjes uitziet, dan komt oma ze persoonlijk halen om het even te komen zeggen. Maar denk maar niet dat 'ie pap eens een complimentje geeft als 'ie het zoveelste klusje heeft gedaan, terwijl 'ie doodmoe uit zijn werk kwam.
En als pap dan eens zijn oom, die naast ons woont, gaat helpen maaien of ploegen, is het ook niet goed. Terwijl pap dat geweldig vindt om te doen en we mogen altijd spullen van ome Henk lenen, dus doen we ook eens iets terug. Nope, die tijd kan beter besteed worden aan ONS huis.

Dan menen opa en oma zich ook te moeten bemoeien met Danny en mij. Als Danny eens uitslaapt tot een uur of elf, krijgen mijn ouders dat te horen, want 'hij lag de hele ochtend in zijn nest te rotten'. Van mij kunnen ze daar niet veel van zeggen, want ik ben er elke dag voor acht uur wel uit. Maar ja, omdat ik al snel weer moe ben, zit ik veel achter de pc en zullen ze daar ook wel over klagen. Ik moet van pap horen dat ik de wei uit moet mesten, dat heeft opa dan weer gezegd bijv. En ik heb dan zoiets van 'dikke neus' , ik doe het wel als het MIJ uitkomt. Ik heb vanmorgen ook de wei uitgemest, heb nu erg zere vingers en armen, denk maar niet dat iemand opmerkt 'Fijn dat je het even hebt gedaan!'

Waren de paarden een paar dagen niet naar buiten geweest omdat de wei te nat was.... Ik had dus mijn paarden en de anderen die daar altijd bijstaan, een poosje in de wei gehad. Komt oma naar me toe terwijl ik de paarden allemaal afverzorgd had en binnen zat uit te rusten van mijn werk e.d. dat ik opa maar even moest helpen de hengst buiten zetten, want die was nog niet buitengeweest. PARDON AGAIN? Ik dus met een kop van 'ik kijk vooral niet boos en zeg nog meer vooral niks om maar vooral voor de derde maal niet op mijn kop te krijgen' naar de stal om Nimm buiten te zetten. (Het was al tegen de avond en ik was absoluut niet van plan geweest hem die dag nog buiten te doen, hij kon de volgende ochtend meteen...)Was opa daar dus niet te bekennen, die zat lekker binnen te paffen en ijs te vreten (zijn hobby's tegenwoordig) zullen we maar denken. Hij laat mij liever alles opknappen, dan dat 'ie zelf nog wat doet met de paarden. Hallo zeg, dat was de afspraak dus niet.

Verder denken ze dat het werken me makkelijk afgaat. Ik werk nu 13 uur per week om het op te bouwen en ik kan vertellen dat het zwaar tegenvalt. Hoe vaak ik niet aan moet horen 'Ben je moe? Ik zie het aan je...' 'Je ziet heel erg wit.' of juist 'Je hebt een hele rooie kop (van vermoeidheid).' Vaak gaat het in het begin moeizaam, als ik er in ben wat beter, maar aan het eind kan ik bijna niet meer. Gaat die dweil van een bedrijfsleider me nog achterlijk inplannen ook. Nou dus niet dat ik dat neem en mooi wat verander. Ik dacht dat 'ie het wel doorhad na veel uitleg van mijn kant, maar nee dus. Hij plant wat hem uitkomt. Vorige week vrijdagavond moest ik de boel regelen daar. Meneer ging fijn naar huis en liet een waslijst achter wat gebeuren moest. Ik had geen idee van de hoeveelheid die dat was, maar daar kwam ik nog wel achter! Frusty Dat doe ik ook niet meer dus. Heb daar alleen nog rondgelopen op wilskracht.
Ik ging weg toen het goedging en kwam terug in een puinzooi, gelukkig lijkt het iets op te knappen.

Mam pas zeuren dat ik ander werk moet gaan zoeken of een opleiding o.i.d. Alsof ik dat nu aankan? Kon mijn broertje al geeneens een Economie opgave uitleggen voor zijn examen, terwijl ik altijd juist uitblink in dat soort dingen. Dan voel je je dom! Frusty Zo is er momenteel veel uit mijn hoofd weg wat ik dolgraag terug wil. Ik hoop dat mijn tijd weer komt! Ben hard bezig een opleiding te vinden om straks een ander baantje te kunnen nemen en daarnaast een andere studie op te pakken (thuisstudies). Gaat allemaal wel lukken, daar heb ik vertrouwen in.

Ik hoop echt hieruit te komen, want zo gaat het niet lang meer. Het gezeur dat ik hele dagen niets doe (valt best mee, maar goed, in hun ogen.... ), ik hoop dat ik snel een lichtje zie schijnen , zodat ik verder kan. Ik met mezelf, met mijn ouders en ik met Syph, want ook hij gaat niet goed en zo is ook onze relatie heel zwaar. Scheve mond Ik ben het iig spuug- en spuugzat allemaal. Ik wil weer leven, verder gaan als het meisje dat me aankijkt vanaf mijn slaapkamermuur, haar wil ik weer zijn!

Ik ben zelfs weer begonnen met het schrijven van enkele gedichten, echt in vorm ben ik nog niet, maar goed. Hier een oud gedicht van mij, wat wel een beetje aansluit bij hoe ik me voel nu.

5-1-2002

ONBESCHRIJFLIJK

Waarom
probeer ik iets dat zo
zo onomschrijflijk is,
te omschrijven?

Waar begin ik aan,
als ik toch al weet
dat ik dat niet kan.
Boven mijn machten.

Hoe zal ik ooit kunnen omschrijven
hoe ik me voel,
nu.
Onmogelijk.

Waarom
probeer ik het uit te leggen,
op papier te zetten,
als ik niet weet hoe?

Als ik toch al weet
dat het tevergeefs zal zijn.

Brengt het me voldoening?
Het idee niet nutteloos te zijn?
Toch nog iets te kunnen,
wat anderen niet lukt?

Ik weet het,
het zal me niet lukken,
onomschrijflijk als gevoelens zijn.
Onomschrijfbaar moeilijk.

Kan niet vertellen,
uitleggen hoe ik me voel
op dit moment.

Volkomen leeg in mijn hoofd.
Machteloos staand tegenover alles dat me overkomt.
Zonder ergens enige waarde aan toe te voegen.
Heel erg waardeloos.

Ik wil zo graag,
maar kan niks doen.
Bovennatuurlijk,
en ik maar
een mens.

Voel me zo alleen,
niet geaccepteerd,
respect is ver te zoeken.

In het openbaar
bekogeld met aardse dingen.
Gebonden,
weerloos.
Het doet zo’n pijn als de overmacht
weer eens te groot voor me is.

Ik kan niks meer dan alles
over me heen laten komen,
huilen uit onmacht,
mijn gevoelens
waardeloos te zijn,
onbeschreven laten
tot ik er wel woorden voor heb
en mijn machteloze gevoelens omschrijfbaar worden.

IvR


Maar genoeg geklaagd, er zijn ook nog dingen LEUK!

De paarden gaan echt super. Jurga pakt alles super op, priveles van janna gaat echt lekker, ook al put het me gigantisch uit. Ze gaat er als het goed is donderdag zelf even op. heb al erg veel zin in mijn eerste wedstridj, hopen dat die doorgaat.
Voice groeit nog steeds lekker door, nu ook meer in de breedte. Echt waar, je zou er zo opklimmen. }>
Wencke die wordt ook groot, eigenwijze stuiter dat 'ie is. Met recht een broer van zijn zus! Die vertel je niet zomaar iets.... Lips are sealed
Ik maak deze week veel buitenritten met Jurres, heerlijk nu in het bos. Vaak rijd ik 's morgens al en ga ik 's avonds nog een keertje stappen met mijn stalgenote en Pony. Leverde gister een hilarisch tafereeltje op *LOL* . OF we moesten door een megagrote plas met aan weerszijden een naar hek van gaas en prikkeldraad OF we moesten onder een boom met een grote loshangende tak door. Werd dus het tweede. Ik dus proberen of die tak er niet afkon, want dikke Sjur (die lijkt wel drachtig door haar grasbuik, erg huil... Huilen ) paste er niet door. Maaike dus aanmoedigen en ik aan die tak sjorren, die dus niet losliet. Ik zag mezelf al als Pippi langkous op Jur haar rug staan Haha! . Maar goed, tak ging niet los, dus ik van Jur en eronderdoor en Maaike snel Pon erachteraan poten voor ze in de stress zou schieten. Stelletje dozen. Extreme duivel
Maar goed, paarden gaan dus toppie! Ik zal snel weer eens pics schieten voor de baby net zo groot is als zijn zus.

Verder heb ik een autootje gekocht. Was het niet van plan, maar hij kwam me op zijn weg en we hebben hem gister van kermistent omgebouwd tot scheurijzer. Party!! Dus ik kan eens wat vaker bij iemand langskomen! }> Rijden gaat nog wat moeizaam af en toe, maar we komen er wel! (lees: ik schaam me dood, ik reed zo super in die lesauto en nu voel ik me een losgeslagen idioot!) Komt allemaal goed.

Ik ga het hierbij laten. Is dit nou weer iets dat onder de noemer SuperJurga Story valt? Tong uitsteken [/i]

So tell me where you are / Tell me how you feel / Tell me what you need / Just tell me how you feel / And let it all just rain on me. ~ Kane


Apple
Moderator RT, TEN, DRS, AP, AR

Berichten: 68889
Geregistreerd: 27-01-02
Woonplaats: Bij het strand

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:21

Tis weer een flink verhaal Haha!

Die situatie met je opa en oma lijkt me niet plezierig. Is er enig zicht op wanneer zij ergens anders gaan wonen? Of blijven ze voortaan bij jullie? Kan me zo voorstellen dat er op deze manier veel spanningen ontstaan (beetje alsof jouw ouders weer bij hun ouders zijn gaan wonen ipv andersom).

Wat betreft de onderzoeken: het je ook gedacht aan syndromen die moeilijker zijn vast te stellen door een huisarts? Zoals chronische vermoeidheid oid?

Wel fijn dat je je lichtpunten nog uit de paarden kunt halen. Dat is iig heel erg leuk Haha!

Kevin: drs L1+9, spr B+2, SGW B+3, Endurance 197 ggk km's (eindstand), Kevin in Uddel
Daisy: drs L2+6, spr B+1, SGW B+1 Rondje door de Bollenstreek

KiWiKo

Berichten: 51675
Geregistreerd: 19-10-02
Woonplaats: Killstraight

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:22

Jeetje, ik zou beginnen met opa en oma even op't spreekwoordelijke matje te roepen, dan zou ik drie weken in mijn eentje in een desolaat oord gaan zitten MET 26 dikke boeken............en dan weer verder kijken. Wat een rot situatie zeg..........Ik hoop dat je er met hulp weer uitkomt.

Botervlieg

Berichten: 9132
Geregistreerd: 20-04-03
Woonplaats: adoptie-Ian woont bij www.aap.nl !

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:25

Schrijf je bagger maar lekker van je af, hoor.
Wie in hetzelfde schuitje gezeten heeft weet wat je doormaakt en dat dit - zeker weten! - HELPT.
Het is mooi/bemoedigend dat je zelf nog je lichtpuntjes weet te creëren.
Vasthouden!!
Ik zoek nog een dichtseltje voor je op 'om boven je bed te hangen'...

-:) Je kunt niet alles hebben. Trouwens, waar zou je het moeten laten. NN -:)

daniel79

Berichten: 933
Geregistreerd: 28-10-01
Woonplaats: Bussum

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:26

Jurga schreef:
Duimen jullie voor mij dat ik eruit kom en eindelijk eens van die rot'ziekte' af kan komen?


Tuurlijk Iloon! Ach gut Hoe diep het dal nu ook lijkt, je klimt er wel uit hoor, dat weet ik zeker!

michele
Berichten: 2132
Geregistreerd: 25-03-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:26

Hoi Jurga,

Ik hoop voor je dat je er straks voor jezelf uitkomt en dat je dan weer lekker in je vel komt te zitten. Dat je weer lol in je leven hebt. En dat je moe bent van alle onbegrippen dat kan ik mij heel goed voorstellen.

Sterkte,
Michèle

Botervlieg

Berichten: 9132
Geregistreerd: 20-04-03
Woonplaats: adoptie-Ian woont bij www.aap.nl !

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:30

Dit was mijn antwoord toen iemand me laatst vroeg hoe het met me gaat:

Ik?

ik weet dat ik droom
gelukzalig en loom
genietend
van elk mooi moment
dat mijn leven
iedere dag
met warme harteklop
altijd weer kent



En dat na al die bagger.... Haha!

-:) Je kunt niet alles hebben. Trouwens, waar zou je het moeten laten. NN -:)

Mieke
Berichten: 6542
Geregistreerd: 09-02-01
Woonplaats: NH

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:49

Jeetje joh... dat gaat allemaal niet zo fijn bij jou thuis....

Even over die lichamelijke klachten: het klinkt mij bijzonder bekend... toen ik ca. 24 jaar was had ik ongeveer dezelfde klachten. Ben totaal binnenste buiten gekeerd, maar men kon niets vinden. Psychisch was het naar mijn idee ook niet, had geen erge stress of zo.

Uiteindelijk werd bij mij de diagnose ME gesteld en werd me verteld er maar mee te leren leven... das leuk.... Via een goede homeopatische arts ben ik goed opgeknapt en daarna ook goed gebleven.

Of het echt ME geweest is weet ik niet, wel weet ik dat deze ziekte vaak ontstaat door een combinatie van een aantal factoren.

Op zich denk ik dat het goed is om naar die psycholoog te gaan, daar kun je in ieder geval die dagelijkse sores omtrent je familie even goed van je af praten. Om je lijf weer wat fitter te krijgen zou ik als ik jou was een goede homeopaat die ook arts is raadplegen.

Heel veel sterkte ermee!

Fijn dat je in ieder geval de fut nog wel hebt om paard te rijden!

youngster

Berichten: 26261
Geregistreerd: 21-03-02
Woonplaats: Utrechtse Heuvelrug!

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 09:50

Tuurlijk kom jij hieruit!! En je weet het, als je wilt praten kan je altijd bij me terecht!!

Wise Guy 2003-2006

Schoonheidssalon, permanente make-up, wimperextensions en Shellac studio
http://www.mooibijmarielle.nl

Supertje

Berichten: 6523
Geregistreerd: 03-10-02
Woonplaats: Hoekse waard

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 10:26

Geloof me, ik weet hoe het is om tegen zoveel onbegrip aan te lopen.... En dat is gewoon zwaar kl*te.
Ik heb ook zo vaak te horen gekregen "Maar wat heb je dan?", ja als ik dat eens wist was ik een heel stuk verder.
Ik heb Borderline, een psychische stoornis waardoor het al niet zo lekker ging, en toen kwam er bij mij ook nog eens een onverklaarbare vermoeidheid bij. Ik heb ook allerlei onderzoeken gehad waar niets uitkwam, en ME kon het niet zijn volgens mijn huisarts, want dat bestond niet.
Andere arts noemde het dus wel gelijk ME...

Ik weet ook hoe het is als mensen denken dat je gewoon niets WILT doen, terwijl het enige wat je wilt gewoon verder gaan net als ieder ander is...

Give a man a fish and he eats for a day. Teach him how to fish and you get rid of him all weekend.

Sypheron

Berichten: 15190
Geregistreerd: 06-12-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 12:40

Hmm zie het topic nu, nouja wat er instaat weet ik natuurlijk allang wel, en ik probeer haar te helpen maar dat gaat me niet helemaal goed af omdat ik soms dingen voorstel die ze niet kan of niet wil op dat moment. En zoals Ilona al zei zit ik zelf ook niet lekker in mijn vel en ga ik vrijdag ook naar de huisarts om een afspraak te maken met een psycholoog. We kunnen het beste nu tegelijk de problemen van allebei oplossen dan straks weer over de een te beginnen als de ander net opgeknapt is en dus weer in een gat komt. Maargoed, wij redden ons wel! Lovers

Apple
Moderator RT, TEN, DRS, AP, AR

Berichten: 68889
Geregistreerd: 27-01-02
Woonplaats: Bij het strand

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 12:46

Sypheron schreef:
ik probeer haar te helpen maar dat gaat me niet helemaal goed af omdat ik soms dingen voorstel die ze niet kan of niet wil op dat moment.


Het is soms ook niet nodig om veel oplossingen te bedenken. Gewoon 'er zijn' en een luisterend oor bieden kan ook voldoende zijn Lachen .

Kevin: drs L1+9, spr B+2, SGW B+3, Endurance 197 ggk km's (eindstand), Kevin in Uddel
Daisy: drs L2+6, spr B+1, SGW B+1 Rondje door de Bollenstreek

Gast4532
Berichten: 67019
Geregistreerd: 13-01-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 13:10

Laat ik nu precies weten hoe je je voelt
Ik ken helaas het onbegrip maar al te goed.

Je kan beter een gebroken poot hebben met van die uitstekende pinnen erom heen.
Dan is het niet vreemd als je thuis zit, niet werkt.

Maar owee als mensen niets aan je zien, dan ben je een aansteller of lui.
Terwijl het juist zo erg pijn doet als mensen uit je direkte omgeving dat zeggen.
Ik denk dan, je weet toch wat voor bezige bij ik eerst was, denk je dat ik voor mijn lol savonds zeiknat van het zweet en de koorts wakker word omdat ik weer eens "teveel" heb gedaan
Of knal koppijn heb van over vermoeidheid.

En ga aub naar een andere arts
Aan zulke zeikerds heb je niks.
Die willen alles op papier hebben als bewijs, maar alles is niet altijd zo makkelijk op te sporen.
Kon het maar, dan was er misschien ook een medicijn.

Ik wil je veel sterkte wensen.
Het niet alles meer kunnen wat je graag wilt is al zo zwaar, maar het onbegrip is helemaal verschrikkelijk.

Sypheron

Berichten: 15190
Geregistreerd: 06-12-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 14:10

Apple"]
[quote="Sypheron schreef:
ik probeer haar te helpen maar dat gaat me niet helemaal goed af omdat ik soms dingen voorstel die ze niet kan of niet wil op dat moment.


Het is soms ook niet nodig om veel oplossingen te bedenken. Gewoon 'er zijn' en een luisterend oor bieden kan ook voldoende zijn Lachen .
[/quote]

Ik weet het, maar bij niets doen voel ik me soms niet lekker.. net alsof het dan geen zin heeft. Ik wil gewoon dat ze opknapt en dat we samen goed verderkunnen Lachen

SuperPepeijn

Berichten: 13113
Geregistreerd: 21-03-02
Woonplaats: Gouda

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 14:16

wat kan ik nu zeggen waardoor je je beter voelt, ik weet het niet. ik hoop dat je er snel uitkomt en dat er niet teveel mooie dingen aan je voorbij gaan. ik zou niet teveel te kniezen maar meer te genieten van wat nu is. misschien als je dat doet lijkt het gat niet zo diep meer. take care!

Amor Vincit Omnia

holly
Berichten: 8836
Geregistreerd: 26-09-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 14:30

Voor sommige mensen ben je onzichtbaar en dat merk je nu pas meer dan tevoor.Ondanks dat je voor de helft van de tijd niet bestaat praten ze af en toe toch eens tegen je,maar dan wel in de zin van:zeg lamme,of doe niet zo zeikerig en sta eensop,of ja jij bent altijd moe.Altijd het negatieve en nooit eens het positieve.
Kan me ook heel goed voorstellen dat je je daar lekker klote bij gaat voelen.

Maar de leuke dingen zijn er gelukkig ook nog.Als het lachen er af en toe nog is dan kun je weer even vooruit.

Cowgirl

Berichten: 19526
Geregistreerd: 04-03-01
Woonplaats: Vulcan

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 14:32

Die onbegrip is heel frustrerend.

Maar als ik jou verhaal zo lees werkt je naaste omgeving je erg tegen.
Misschien moet je je opa en oma wel even flink de waarheid gaan zeggen. Tis misschien moeilijk maar als ze nu eens inzien dat jij het zo moeilijk hebt lucht het wat op en krijg je misschien wat meer begrip.

Kun je niet een paar weken op vakantie? Al is het maar even om uit die siutuatie te zijn en je tijd te overbruggen tot je naar de psycholoog kan.

Sizzy

Berichten: 27232
Geregistreerd: 11-09-01
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 14:48

Het is niet echt een hele leuke situatie nee

Valt er niet met die opa en oma van je te praten? Want dit is niet echt logisch en een onprettige situatie.

Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen, en je komt er wel meid!
Syph jij ook veel sterkte, een luisterend oor is vaak al genoeg Lachen

Liefs

Het leven is een gebakje!

orri

Berichten: 20941
Geregistreerd: 09-01-01
Woonplaats: "the world is my playground"

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 14:54

Sterkte meid, maak genoeg ruimte en stilte voor jezelf...Liefs.

Victorian Elegance Webshop
Dependance van Ratcity's Shelter locatie Almere
DeviantArt voor mijn doodles!

marloes-joy

Berichten: 8420
Geregistreerd: 28-07-01
Woonplaats: Vianen

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 15:17

jeetje ilona, geen idee dat het zo slecht met je ging
Ik hoop dat je je snel beter voelt!
liefs marloes!

Faas

Berichten: 12718
Geregistreerd: 21-07-02
Woonplaats: Steenwijksmoer

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 15:33

Jee meid wat een verhaal. Ik vind het super dat je toch richting psycholoog bent gaan zoeken. Je weet dat ik het al eerder had gezegd maar idd hield je de boot toen wat af. Terecht, zoiets heeft pas zin als je er zelf de stap voor zet. Blij te horen dat jij die toch gaat nemen. En ook voor jou Syph. En ga desnoods een keertje samen. Hebben Evert-Jan en ik laatst ook gedaan. Was echt een heel leuk en interessant gesprek. Heel leerzaam over ons beiden. Ok, je wordt met dingen geconfronteerd die niet altijd even leuk zijn maar als je daar weer van leert is het leuk.

Heel veel sterkte. Ik begrijp wel wat je bedoelt met mensen die jou niet begrijpen Ilona. Heb ik met mijn RSI. Is zo frustrerend. Kun je maar beter een gebroken poot hebben want dan zien mensen tenminste bewijs. Op de een of andere manier is iets onmogelijk als het niet zichtbaar bewezen is. LIefst wetenschappelijk in tig papers Haha!

Sterkte.

'Paint' it 'Black'

Mayo

Berichten: 16796
Geregistreerd: 17-01-01
Woonplaats: De Meern

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 16:14

Lieve Ilo, ik kan je lastig een hart onder de riem steken, maar ik denk te weten wat je voelt. Ikzelf zit ook al een tijd in hetzelfde soort schuitje (behalve van opa & oma dan).

Maar je komt er wel. Net als ik. We zullen ooit weer kunnen lachen en kunne zeggen: Hallo, hier ben ik weer Haha!

Lief, dikke knuffel!!!

Taart naar eigen ontwerp? www.yourcake.nl / Ik ben niet labiel, ik ben emotioneel flexibel :D
A fool-proof method for sculpting an elephant: first, get a huge block of cake; then you cut away everything that doesn't look like an elephant...

Nuage

Berichten: 16566
Geregistreerd: 29-12-01
Woonplaats: Assendelft

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 16:29

Ik weet uit ervaring hoe dit voelt. Ik heb zelf 2 jaar in een diep dal gezeten. Geen energie, veel huilen, depressief etc.
Ik had gelukkig een vader die me wél steunde.
Ik ben begonnen met anti-depressiva. Hier kon ik niet tegen dus ben ik al heel snel weer gestopt. Toen dus naar de psycholoog.
Dit heeft heel erg geholpen. Ik had maar 13 afspraken nodig en ik had alles van me af gepraat en gehuild.

Daarna gaan de stapjes eén voor eén, en opeens merk je dat je leven is veranderd en dat het gewoon weer goed gaat!

Ik zelf heb ook een 'zwart gat', dit laat ik nu maar zo, ik kan er mee leven. Soms huil ik nog wel om dingen terwijl ik niet weet waarom, dan ben ik gekwetst maar waardoor weet ik niet.

Het heeft mij wel mijn relatie gekost op dat moment. Maar daar heb ik bij nader inzien geen spijt van. Wat ik juist nodig had was grote ruimte voor mezelf. Als ik in een bui zat had ik geen behoefte aan een vriend die dan ruzie met mij maakte (of ik met hem maakt niet uit)

Hopelijk gaat de psycholoog jou ook zo helpen als dat bij mij is gebeurd. En ik heb het volle vertrouwen erin dat alles weer goed komt.

AmyII

Berichten: 5844
Geregistreerd: 22-03-03
Woonplaats: Amsterdam

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 16:30

wat een r*tsituatie, voor je. Ik zou eth ook neti fijn vinden, als iemand neit eens een bedankje zou geven voor eth harde werken wat ik heb gedaan.

Jur, echt, eht komt goed, en schrijf je bagger maar van je af.

Veel sterkte hiermee, en probeer je opa en oma eens van je af te zetten...

het komt allemaal goed, wacht nou maar af wat de tijd met je doet
het is nu nog te vroeg, want alles wat groot is begon ooit klein...
Je hoeft niet meteen een Vlinder te zijn...

Y;(

Frankinero

Berichten: 2779
Geregistreerd: 17-06-02
Woonplaats: Rozenburg

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-05-03 17:11

Dit is allemaal niet leuk voor je maar na regen komt ........ zonneschijn. En ook al denk je dat dat nooit gebeurt dat komt echt wel. Ik ben sinds 8 jaar weer vrijgezel sinds 2 maanden en woon dus weer bij paps en mams na 4.5 jaar het huis uit te zijn geweest. Is allemaal niet makkelijk en ik heb ook dagen dat ik me zo poedersuiker voel maar beetje bij beetje gaat het stukken beter. Er zijn altijd mensen met een luisterend oor hoor meis. Heel veel sterkte en remember, you are not alone.

Bonte kanjer Frank (Ed King Hill) Z2 + 5
Zanou (Kingston) Z2 + 4
Darco Z1 + 2


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 65 bezoekers