Hulp zoeken of niet?

Moderators: Murthul, Muurp, EvelijnS, Berdien

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Anoniem2
Berichten: 3
Geregistreerd: 03-04-03

Hulp zoeken of niet?

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 03-04-03 16:13

Ik heb dit account even aangemaakt omdat ik liever niet heb dat iedereen het van me weet. Ik heb dit aan een paar (4) personen verteld die ik vertrouw maar verder aan niemand.

Afgelopen maandag heb ik zelfmoord proberen te plegen. Ik had het idee dat ik alles fout deed bij mijn ouders, en hun daarmee problemen bezorgde. Ik was sowiezo erg aan het puberen dat weekend, dus erg depressief. De dag ervoor ging het ontzettend klote met mijn pony dus daar voelde ik me ook al klote over.
Die ochtend had ik ruzie met mijn moeder gehad waardoor ik ontzettend veel had gehuild en me daardoor niet goed voelde (hoofdpijn, slaperig) en ik dus niet naar school wilde en thuis gebleven was. Mijn moeder zei toen kwaad "Dat is goed" dus ik ben inderdaad thuis gebleven. Een uurtje later belde mijn vader op, helemaal pissig dat ik thuisgebleven was enzo. En weer moest ik huilen en dacht ik dus echt dat ik dan ook écht NIKS goed kon doen. Ik had geen zin meer, wilde niet meer. Ik wilde mijn ouders geen pijn doen, ik wilde een goede dochter voor ze zijn maar dat WAS ik niet. Ik heb toen besloten om er een eind aan te maken. Ik heb een pakje Ibuprofen uit de medicijnenla gepakt en daarvan 13 pillen eruit gehaald. Ik wilde ze allemaal in slikken. Uiteindelijk heb ik er 6 geslikt en de rest weggelegd aangezien ik ontzettend moeite heb met pillen slikken. Ik dacht dat het wel genoeg zou zijn. Ik heb toen huilend een brief naar mijn ouders geschreven. Ik wilde dat ze een goed tehuis voor mijn pony's zochten en dat ze neit te verdrietig waren. Ze moesten het maar van de andere kant bekijken, ze waren van me af en dat zou ze goed doen. Wat me op dat moment bezielde weet ik niet. Frusty Als ik er nu aan terugdenk, vind ik mezelf echt stom. Tuurlijk zijn ze verdrietig, ze houden van me. Maargoed, weer verder.
Ik ben toen in bed gaan liggen en ging nadenken.. "Dadelijk ben ik dood..." Ik wilde niet meer! Maar ik dacht, nu kan ik niet terug, het is gebeurt met me. Ik ben naar beneden gelopen en had me voorgenomen om mijn zus en nichtje gewoon een knuffel te geven, even lekker spelen en dan weer naar boven te gaan. Gewoon een soort afscheid dus. Maar helaas, ik barstte gelijk in tranen uit en ging onbewust zeggen dat ik van haar hield, en dat wel 100 x achter elkaar. Waardoor zij merkte dat er wat was en ik wilde niet zeggen WAT er was. Toen floepte het eruit.. Ik ben gelijk naar boven gerend. Mijn zus naar haar vriend gegaan die me toen even een partij uit kwam schelden, later daarna volgde zijn excuses. Door de scheldpartij slikte ik nog 2 pillen bij, waardoor ik er toen 8 in mijn lichaam had zitten. Hij de dokter gebelt, geen paniek. Ik had te weinig geslikt om er echt aan te overlijden. Ik zou alleen erg ziek worden. Hij moest om het half uur bij me komen kijken en ik mocht niet gaan slapen, want er was een kleine kans dat ik niet meer wakker zou worden. Ik had er moeite mee, niet te slapen. Ik was ineens ontzettend moe, zou het door de pillen komen? We hadden afgesproken dat ik niets tegen mijn ouders zou zeggen. Maar ik was ontzettend ziek ervan geworden. Mijn moeder kwam thuis en ik lag in bed. Vreemd vond ze het, ik voelde me die ochtend nog gewoon gezond. Maar niets gezegd, alleen gezegd dat ik me gewoon niet zo lekker voelde. Laat in de middag werd ik nog zieker. Mijn neus voelde verdoofd aan (nu nog steeds) en een plekje langs mijn oor ook. Ik had ontzettend hoofdpijn en was ontzettend misselijk.
Ik durfde 's avonds niet te gaan slapen, was hartstikke bang dat ik niet wakker zou worden. Maar uiteindelijk toch in slaap gevallen. Volgende ochtend werd ik gelukkig gewoon wakker. Met barstende koppijn en nog steeds geen gevoel in mijn neus en een plekje langs mijn oor. Ik was dus hartstikke ziek, dus besloot het tegen mijn moeder te vertellen. Ik wilde het eigenlijk niet, was bang dat ik haar pijn zou doen. Maar ik heb het toch gedaan. Ze schrok, en vertelde me dat ze van me houdt. Het begon toch wel tot me door te dringen, dat ze toch wel om me geven en van me houden. Ik ben toen naar school gegaan en heb een briefje mee gekregen. Ik zag er dus zeker niet fris uit dus iedereen vroeg wat er was. "Gewoon ziek" zei ik. Maar mijn beste vriendin van school, die merkte dat er meer was. Ik heb het dus aan haar verteld, wel gezorgd dat niemand anders het zou kunnen horen. Ze schrok zich rot, begon te huilen, hyper ventileren, en viel bijna flauw. (Ze heeft ademhalingsproblemen) Gelijk voelde ik me schuldig en dacht ik dit is allemaal MIJN STOMME SCHULD! Ik ben haar gelijk gaan knuffelen toen ze begon te huilen maar het hield niet op. Ondertussen kwam mijn halve klas eromheen staan en nog wat vriendinnen. Iedereen vroeg wat er was, maar wij beide hielden verstandig onze mond. Ik wilde niet dat iedereen het wist, ik voelde me al zo stom dat ik het gedaan had. Gelukkig ging het later weer beter en hebben we bij elkaar uit zitten huilen. We kwamen nog net op tijd in de les en iedereen zag dat we gehuild hadden. Maar nog steeds hielden wij onze mond, gelukkig. Ik was zo bang dat ze eht zou vertellen, maar dat doet ze niet.
Het begon nu echt tot me door te dringen dat er mensen zijn die om me geven.
Nu gaat het weer iets beter, mijn neus voelt nog steeds ontzettend vreemd aan. En ik ben hartstikke ziek. Het lijkt wel dat ik zwakker geworden ben. Ik ben verkouden, grieperig, oorontsteking en hoest mijn keel bijna kapot. Maar toch ben ik blij dat ik er nog ben.
Ik moet hulp zoeken van mijn vriendin, maar dat wil ik niet. Ik hoef geen hulp. Ik ben ervan overtuigd dat ik het niet nog eens doe, ik voel me nu zo zwak en ziek dat wil ik niet nog een keer mee maken.
Maarja, wat moet ik doen?
Sorry voor dit lange verhaal, maarja het is ook wel even fijn om het van me af te schrijven...


Romkabouter

Berichten: 21721
Geregistreerd: 25-06-02
Woonplaats: Donkerbroek

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 16:18

Waarom heb je het idee dat je alles fout doet bij je ouders? Ik zou eerst met je ouders gaan praten over wat je voelt.

Mijn woorden zijn mijn woorden en mijn mening. Deze graag alleen mij aanrekenen en niet mijn geliefden/vrienden/kennissen of een combi daarvan!

Anoniem2
Berichten: 3
Geregistreerd: 03-04-03

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 03-04-03 16:20

Ik heb het tegen mijn moeder gezegd en ze heeft gezegd dat dat helemaal niet is. Dat gevoel heb ik nu niet meer, maar toen wel.
Ik was ontzettend aan het puberen en sowiezo al redelijk depressief die ochtend en de avond ervoor. En ik had toen gewoon het idee dat ik ze alleen problemen bezorgde. Dat ik niets goed deed...

nastyexplosive

Berichten: 280
Geregistreerd: 06-06-02
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 19:31

Hoi Anoniempje, ik weet niet of je hulp moet zoeken. Als je eenmalig dat gevoel had en je nu weet dat het onterecht is en iedereen om je geeft is dat misschien wel voldoende om je erboven op te helpen. Uit je verhaal lijd ik af dat het een vrij impulsieve aktie was omdat alles even te veel werd, anders had je het waarschijnlijk wel anders gedaan en niet maar 6 pillen genomen. Voel je je al langer slecht? Of is het meer zo als je zelf zei dat je aan het puberen bent? Iedereen heeft wel eens een dipje en dat alles tegen zit, dat is normaal en gaat ook wel weer (ook zonder hulp) gewoon over. Maar als je je al langer rot voelt en met nog meer dingen zit kan het misschien geen kwaad om eens met iemand te praten. De meeste mensen adviseren dan je mentor of een vertrouwenspersoon, maar als je liever hebt dat je school niks weet is dat geen goede optie natuurlijk, ik zelf heb daar niet zo'n goede ervaring mee alleen. Neem anders eens contact op met bureau jeugdzorg als je hulp overweegt, zij kunnen je wel helpen http://www.bureaujeugdzorg.info/. Of bespreek het eerst eens met je huisarts, die kan je doorverwijzen naar allerlei instanties.
In ieder geval kop op! Het komt vast wel weer goed, en als je vragen hebt of even wil praten kan je me PBen, ik heb zelf van alles meegemaakt en ben heel wat gewend, dus ik vind niks raar!
Sterkte!

TK: Cavallo Pirouette kalfsleren laarzen met brede kuit *nieuw* http://www.bokt.nl/markt/ad/34070/tk-ca ... kuit-nieuw
TK: Gore-Tex regen jas+Lumberjack schoenen http://www.bokt.nl/markt/ad/34067/tk-go ... k-schoenen

Mikkie

Berichten: 3964
Geregistreerd: 29-04-02
Woonplaats: Landgraaf

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 19:47

Wat goed dat je het hebt opgeschreven en dat je het aan je ouders hebt verteld. Ik denk dat de reactie van de verschillende mensen alleen maar laat zien dat ze heeeeeeeeelll veeeeeeelll van jou houden. Je schrikt, dus wat doe, je gaat schelden. Dat is een natuurlijke reactie. Ik weet niet of je echt hulp nodig hebt. Je kunt erover praten en dat is al een heel positief teken. Als je je nog eens depri voelt, dan moet je daar meteen met mensen (je moeder) over praten. Zij kunnen je dan helpen. Je kunt mij ook altijd mailen of pben ofzo. Kijk maar, als je er behoefte aan hebt. Heel veel succes en ik vind het dapper dat je de keuze hebt gemaakt om toch te blijven leven. Dat is echt een dappere beslissing. Als je er een eind aan maakt, dan is het over. Nu heb je besloten om ervoor te vechten.

Kinta

Berichten: 2702
Geregistreerd: 19-09-01
Woonplaats: prov. Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 19:57

Wat een verhaal, meissie! Heeft het je wel een beetje opgelucht om het van je af te schrijven?
Als dat zo is is het misschien een idee om een dagboek te beginnen. In je puberteit is het normaal dat je stemmingen wisselen, je maakt met iedereen ruzie (vooral met de mensen om wie je het meeste geeft) en nog geen minuut later barst je in huilen uit en ben je diep bedroefd.
Als je al deze dingen kwijt kan in een dagboek scheelt dat misschien. Je schrijft het op en krijgt daardoor je gedachten meer op een rijtje.
Vraag je ook eens af waarom je dood wilde. Zijn er nog dingen die je leuk vindt aan het leven? Dacht je er al lang over na of was het in een opwelling? Ook al zit je in de puberteit dan nog is het niet gewoon om een zelfmoordpoging te doen. Ik denk dat het raadzaam is om eens een afspraak te maken met je huisarts. Die kan jou misschien doorverwijzen naar een psycholoog en zo nodig met jou en je ouders er bij te praten.
En geloof wat je ouders zeggen: ZE HOUDEN VAN JE! Echt! Ruzie maken doet niks af aan het echte onvoorwaardelijke gevoel van houden van wat mensen voor hun kinderen hebben. Je ouders weten ook wel dat dit een moeilijke leeftijd is en hoewel ze natuurlijk niet alles pikken zullen ze het best wel begrijpen.
Ik wens je veel sterkte en mocht je willen pb-en dan kan dat.

Pellie

Berichten: 16935
Geregistreerd: 19-08-02
Woonplaats: Ouwsterhaule (frl)

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 20:15

je hebt geen hulp nodig? Misschien is er een hulpverlener die kan uitpluizen wat er in jullie gezin mis is. Want het is niet alleen jouw probleem maar ook je vader, moeder en zus hebben hun aandeel in het gezin. En jij voelt je rot, ongewenst, alleen op de wereld en noem maar op maar als er 1 persoon in het gezin niet naar behoren functioneerd hoe kan de rest dat dan wel?

Denk daar maar eens over na. Je zal nu denken, ik heb geen hulp nodig maar behoefte om te praten is er altijd en via je huisarts of de kindertelefoon e.d. is zoiets te realiseren.

Je moét gewoon je ei kwijt kunnen en het is belangrijk dat je daarbij een verstandig persoon gebruikt waar je tipjes en raad krijgen kunt. Het is jouw leven, jij moet er voor jezelf iets van maken, dus begin er nu maar mee.

Succes!

}:0 heeft 2 tinkerknaapjes en 1 tinkerprinsesje in de wei staan! }:0

Sypheron

Berichten: 15190
Geregistreerd: 06-12-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 20:26

Ik denk dat je al genoeg hulp hebt gehad aan de mensen om je heen en jezelf. Het geluk dat je niet alle pillen tegelijk hebt genomen is jouw hulp geweest. Ik denk dat je nu ook niet zelf meer op het idee komt om het nog eens te doen.

Valerie

Berichten: 8604
Geregistreerd: 23-10-01
Woonplaats: Zoetermeer

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 21:00

Jeetje wat een verhaal zeg!!

Ik ben ook wel is eel derpi door m'n ouders, sschool, en lage eigendunk (die ik mezelf aanpraat) maar ik zou toch volgende keer nog is goed nadenken voordat je zo'n beslissing neemt!! als je nou wel was overleden, dan had je je vrienden en je familie zoveel verdriet gedaan, meestal denk je dan gelijk, nee ze missen me toch niet (omdat ik jou geval je elke keer ruzie met ze had).

Maar als het dan allemaal weer goed is, dan ben je zoo blij dan je het niet gedaan heb!!

Heel veel sterkte ermee verder!!!

Yorghos

Berichten: 10942
Geregistreerd: 10-12-01
Woonplaats: Tilburg

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-04-03 21:12

Jeetje, meid toch. Jij hebt je ouders en zusjes goed laten schrikken.
Dat je verteld hebt wat je hebt gedaan vind ik al heel goed van je. Maar ik denk niet dat je er daarmee bent. Ga eens een gesprek aan met je ouders en probeer ze uit te leggen hoe je je voelt. Misschien kunnen zij iets van de reden wegnemen dat jij je zo ongelukkig voelt. Want volgens mij ligt het probleem niet alleen bij jou, maar ook bij het gezin.
Daarnaast is het misschien verstandig om met hulpverlening te gaan praten. Die mensen zijn er niet voor niks. Ze zijn opgeleid om mensen met problemen zoals de jouwe te helpen. Blijf er iig niet mee rondlopen want daar voel jij je niet beter door.
Veel sterkte iig en ik hoop dat je geen rare dingen meer zult doen.

* To Belg, or not to Belg *

Chantalll

Berichten: 1961
Geregistreerd: 23-02-03
Woonplaats: Grootegast

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 07:56

Ik denk dat jij helemaal geen zelfmoord probeerde te plegen, maar alleen de aandacht probeerder te trekken van je ouders op iedere manier .
Dat kan ik zo opmaken uit je verhaal ...
Ik denk inderdaad dat je eens een goed gesprek met je ouders moet gaan houden ... en als je het echt zelf even niet meer aankan inderdaad hulp gaan zoeken ...

Je hebt er zat : maatschappelijk werk , psyghologen enz enz ... en die zijjn er echt allemaal voor jou ...

Stal TC Welsh B Pony's Fokkerij

Maarten

Berichten: 4185
Geregistreerd: 30-06-01
Woonplaats: Emmen

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 08:37

Ik denk dat je het wel redt anoniem om alles op een rijtje te krijgen Knipoog ik moet alleen wel zeggen dat ik het een beetje dom van je vind (ik zeg 'beetje' want ik kan me ook goed voorstellen dat je op een gegeven moment geen uitweg meer ziet...). Ik denk dat het gewoon heel belangrijk is om gewoon met je ouders te praten over wat jou dwars zit. Omdat je aan het puberen bent kan het er soms wel eens rot uitkomen in de ogen van je ouders en kun je wel eens opmerkingen krijgen die erg kwetsend overkomen op jou, maar ze zullen je er echt niet mee willen kwetsen omdat ze van je houden. Tja... ouders zijn ook niet altijd even subtiel Knipoog Wat ik eigenlijk wil vertellen is dat nadat jij en je ouders een aanvaring hebben gehad, je ouders in besloten kring met elkaar zullen gaan praten over jullie aanvaring. Ze zullen voor zichzelf duidelijk zien te krijgen waar het jou eigenlijk om ging zodat ze de volgende keer jou beter zullen begrijpen. Jij bent jezelf nu aan het ontwikkelen, je bent aan het veranderen... dat is ook nieuw voor jouw ouders omdat ze alleen maar het kleine meisje kennen die altijd gelukkig is geweest met haar ouders. Praat over die veranderingen zodat jullie elkaar beter zullen begrijpen Lachen

Ik denk in eerste instantie dat jij het nu niet nodig hebt om te gaan praten met een professionele instantie omdat je voor jezelf weet dat je het niet meer zult doen. Blijf praten met je ouders en sluit je niet voor ze af Knipoog

heel veel sterkte!!

voor ex-onderschrift, zie onderschrift Polly
Na vele jaren een keer een ander onderschrift

Tessebes

Berichten: 16684
Geregistreerd: 09-09-02
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 09:47

Ik had vroeger (in de pubertijd) ook vaak het idee dat ik alles verkeerd deed en dat ik hier overbodig was. Doordat het bij jou fout is gelopen, weten de mensen die van je houden en je niet kunnen missen gelijk wat er met je aan de hand is. Ik denk dat zij jou voldoende kunnen ondersteunen en dat je geen professionele hulp hoeft te zoeken. Je zit op een leeftijd dat je met jezelf in de knoop zit en door een combinatie van factoren is je dat gewoon even teveel geworden. Probeer vaker te praten met de mensen van wie je houdt. Hou eventueel een dagboek bij, zodat je de zaken voor jezelf op een rijtje kunt zetten en dingen van je af kunt schrijven.

Chatelaine

Berichten: 9152
Geregistreerd: 27-01-02
Woonplaats: Geboren in Dordt,via H.I Ambacht in Lelystad terecht gekomen!

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 09:55

Ben het wel met de rest eens
Wou je alleen nog even sterkte toe wensen Lovers

Your my world, my heart, my soul
If you ever leave..
Baby you would take away everything good in my life

Sypheron

Berichten: 15190
Geregistreerd: 06-12-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 10:38

Chantalll schreef:
Ik denk dat jij helemaal geen zelfmoord probeerde te plegen, maar alleen de aandacht probeerder te trekken van je ouders op iedere manier .


Ik denk dat minstens 90% van de zelfmoorden hierdoor komt...

Anoniem2
Berichten: 3
Geregistreerd: 03-04-03

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 04-04-03 11:38

Misschien was het ook wel aandacht trekkerij, maar dan onbewust. Ik wilde namelijk echt niet meer, had geen zin meer.
Mijn ouders zijn nu echt een stuk aardiger tegen me en mijn moeder zegt vaak dat ze van me houd. Dat doet me erg goed, ik voel me dan gelijk een stuk beter. Het lijkt ook net of mijn ponys het ook voelen/merken ofzo. De ene is echt een stuk liever en veel aanhankelijker dan normaal. En de andere is met rijden ineens super braaf en doet echt ontzettend haar best, na het rijden blijft ze maar kusjes geven. Net of ze wil zeggen dat ze van me houdt.. Ik begin nu toch wel nut in mijn leven te zien, en ik weet zeker dat ze ondanks alles wel van me houden.
Het lucht op om het gewoon even van me af te schrijven. Ik vind het wel fijn om er anoniem over te praten, maar echt hulp vind ik dat ik niet nodig heb. Mijn vriendin echter wel, zij vind dat ik hulp moet gaan zoeken en ze wil voor zichzelf ook hulp zoeken zodat zij er vanaf komt. Ze zegt dat ze er heel erg mee zit, maar ze wil eerst dat ik hulp zoek en dan zij pas.. Scheve mond

Kinta

Berichten: 2702
Geregistreerd: 19-09-01
Woonplaats: prov. Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 14:22

Anoniem2 schreef:
Ze zegt dat ze er heel erg mee zit, maar ze wil eerst dat ik hulp zoek en dan zij pas.. Scheve mond

Als zij hulp wil zoeken om er een keer over te praten dan moet ze dat niet laten afhangen van jouw beslissing om wel of geen hulp te zoeken. Ik kan me eerlijk gezegd goed voorstellen dat zij er verschrikkelijk van geschrokken is.

Er zullen ongetwijfeld weer momenten komen dat jij je rot voelt, ruzie hebt met alles en iedereen en denkt dat niemand van je houdt. Als jij weet dat je op dat moment niet weer naar de pillen zult grijpen o.i.d omdat je weet dat je de mensen die van je houden daar veel verdriet mee doet en omdat het niks oplost, dan zou je misschien inderdaad geen professionele hulp hoeven te zoeken.

Veel zelfmoordpogingen komen inderdaad bewust of onbewust door aandacht vragen. Ik denk niet dat iemand hier kan beoordelen of dat met 'anoniem' ook aan de hand is. In feite is het ook niet heel belangrijk. Het kwam meer door onwetendheid (over de hoeveelheid medicijnen) dat de poging niet gelukt is dan doordat ze het niet wilde. Mensen die aandacht willen laten hun poging vaak expres net niet lukken. Ze slikken bijv. pillen terwijl ze weten dat er nog iemand bij ze langskomt die dus toch wel de ambulance zal bellen of ze snijden in hun polsen op het moment dat er iemand bij is.

Marije
Berichten: 3087
Geregistreerd: 16-08-01
Woonplaats: Enschede

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-04-03 14:27

Je ouders geven heus wel om je hoor!
Als je dood was geweest, zouden je ouders ontroostbaar geweest zijn. Dan zijn ze er misschien wel bewust van dat ze je pijn deden, maar daar heb jij dan niks meer aan...
Zeg ze het dus wat je dwars zit. Het is moeilijk, ik weet het, maar je zult zien, als je het gedaan hebt komt alles weer op zijn pootjes terecht....

Veel sterkte en liefs!


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie