Dus reed ik in paardrijkleren met mijn zadel op mijn fietszadel, mijn hoofdstel aan mijn fietsstuur en mijn zweep en en paar poetsborstels in mijn hand door het dorp
. Mijn dorpsgenootjes keken me wel raar na
, maar na een tijdje waren ze het al gewend.Jongens kunnen soms ook wel naar die strakke paardrijbroek blijven staren.
Het kan me eigenlijk niks schelen wat ze van me denken als ik in mijn rijkleren rondloop. Alleen door de stad durf ik (nog) niet in mijn paardrijkleren rondlopen. Maar ik woon op het platteland, dus het zal niet nodig zijn dat ik ooit in rijkleren door de stad moet.



Alle jongens komen langs, en natuurlijk moeten ze 1 voor 1 een opmerking maken : Hé, je mag ook wel even op mij komen 'paardrijden'... Wat een geile laarsjes.. Van dat soort dingen.. Meestal loop ik gewoon door, maar ik kan echt m'n lach dan niet inhouden.
. Geloof niet dat ik me ongemakkelijk o.i.d. voel in die kleren.