Ik wil het al een tijdje delen nou hier mijn Penny verhaal. Het zou leuk zijn als je een reactie achterlaat.
Lieve groetjes
Veta geboren 13-05-1990
voorwijk's vesta op papier.
Toen zij 7 was heeft mijn moeder haar als verjaardag's cadeau gekregen ik was toen ook 7 jaar en eigenlijk een beetje te klein ( ze meet 1,53 en was best pittig). Naarmate ik wat ouder werd ging ik haar rijden. Ik had prive dressuurles maar spelen vond ik leuker ik kon haar met een halster rijden en ze was super braaf ook heb ik onderling met haar meegedaan aan de terreinritten op het Ronostrand.
Op mijn en haar 14e moest zij wegens financiele redenen verkocht worden. Ze werd verkocht aan een stalgenote die bezig was met een boerderij en wou wel een gezelschapspaard voor haar eigen paard. De ideale plek dachten wij.
Emotioneel kon ik het niet aan om contakt te onderhouden. 4 jaar later heb ik geprobeerd contakt op te nemen maar helaas geen gehoor(dit was via facebook e-mail etc.). Inmiddels was ik zelf verdienend en had een eigen paard gekocht maar moest nog altijd aan haar denken. Ik had mij er zo'n beetje bij neergelegd en dacht dat Veta er misschien niet meer zou zijn ze was inmiddels 18 en er had van alles gebeurd kunnen zijn.
Nu anderhalf jaar geleden kreeg ik een e-mail van een kennis die haar op marktplaats had zien staan. Ik geloofde mijn ogen niet daar stond ze op de foto bijna onherkenbaar en mijn moeder en ik waren helemaal ondersteboven. Wat nu?!?! we hebben niets ondernomen en er "een nachtje over geslapen"
Beiden hadden we geen oog dichtgedaan maar het was onrealistisch om haar terug te halen wat mankeerde ze en hoe moesten we het allemaal financieren.
We hebben toch gebeld en zijn diezelfde avond gaan kijken. Ik was compleet geshoqueerd. We kwamen aanrijden en de eigenaresse zat erop ( niet de vrouw aan wie we haar verkocht hadden, ze bleek 2 keer door "gegeven" te zijn). Er lag een veel te groot westernzadel op haar, VER achter de schoft en ze was helemaal inzichzelf gekeerd leek het. Het meisje 'schopte' haar en ze wou geen pas verzetten. Ik had een knoop in me maag en herkende haar niet zo, ze was altijd een pittige opgewekte tante.
Ik bleef kalm en assertief en weigerde er op te gaan. Ik mocht haar vasthouden en dat zadel was niet het enige. Ze had (nadat het zadel er af was gehaald op mijn verzoek) een snede van 10 cm op haar rug door het zadel. Haar hele gezicht was zonverbrand en haar ogen zo groot als tennisballen van ontsteking. Haar benen waren wit op de plekken waar peesbeschermers gedragen worden en haar staart en manen waren 1 klittebos.
Afschuwelijk!!! dit hadden we nooit voor haar verlangd. Na een overleg en wat blabla zijn we naar huis gegaan we mochten haar gratis ophalen. Na goed overleg hebben we dit UITERAARD gedaan. Gelukkig eenmaal op onze toenmale stal had ze 'niets ernstigs" en na een aantal maanden werd ze langzamerhand weer de oude. De dierenarts en ostheopathe zijn positief over haar welzijn en ik ben dolgelukkig dat ik haar nog een fijne oude dag kan bieden.
Ik voel me nog schuldig over de 6 jaar dat ze het niet altijd even goed gehad heeft, ik weet dat dit niet hoeft maar het gebeurd toch. Elke keer als ik haar zie krijg ik een sprongetje van geluk en hoop ik dat ze nog lang mag leven. Zoals het nu lijkt gebeurt dat ook wel, haar tanden zijn goed ze is verre van mager en ik rijd(recreatieritjes) en longeer haar nog op advies van de da.
Bedankt voor jullie reacties! Heb net 2 foto's van haar geplaatst op m'n profiel (moest ik ook maar eens updaten)
Aristoteles
Berichten: 69
Geregistreerd: 26-10-08
Woonplaats: Jonkersvaart
Geplaatst door de TopicStarter: 04-05-12 22:17
Toch maar een foto'tje die niet in m'n profiel staat.
BigOne
Berichten: 42892
Geregistreerd: 03-08-09
Geplaatst: 04-05-12 22:18
Heb haar foto gezien, ze ziet er goed uit. Wij hebben een aantal jaar geleden ook een pony verkocht naar een " goed " tehuis. Inmiddels ben ik erachter dat ze in die tijd al zeven keer verhandelt is en ben ik haar helemaal kwijt, je voelt je dan zo schuldig dus ik weet hoe jij je voelde, nog heel veel plezier met haar.
Je mag je er absoluut niet schuldig door voelen! Ook al vond je dat zelf zwaar, je hebt geprobeerd contact te blijven houden om te weten hoe het met haar was, meer kon je echt niet doen! En het is al fantastisch dat jullie haar nu terug hebben, ze heeft het jullie vast al lang vergeven! Nog heel veel knuffelplezier met haar!