Geplaatst Mijn vader heeft altijd erg correct voor me gezorgd. Ik mocht met vrienden weg, hij bracht me naar feestjes, en bovenal; hij was officiële eigenaar van 'mijn' twee paardjes en betaalde ze ook volledig zelf. Alles veranderde zomer vorig jaar, toen mijn vader met zijn zoveelste vriendin thuiskwam. Ik dacht oh jee weer eentje, die is zo weer buiten. Maar tegendeel was waar. Al snel deelde mijn vader mee dat hij bij haar ging wonen, aan de andere kant van de stad. Nouja viel best mee, voor mij tenminste. Maar toen zei hij dat hij m'n paarden zou verkopen. Waarom? Nou omdat hij het zat was om alles zelf te betalen voor beesten waar hij zelf toch niet op reed. Nou lekker, zat ik daar te huilen. Dagen gingen voorbij en toen papa verhuisde was ik eens om de 2 maanden bij hem. Op vrijdagavond 13 november 2009 (ja vrijdag de dertiende, ironisch toch) kreeg ik plots een smsje 'binnen een halfuur halen ze falke op'. God ik kon het niet geloven. Mijn paard verkocht en ik wist het een halfuur van tevoren. Nou snel van kleren gewisseld, naar de manege gereden maar het was al telaat, ik zag net de trailer van de oprijlaan rijden, en ik had niet eens afscheid kunnen nemen van 'mijn' paard, die al voor m'n geboorte van ons was..
Nouja toen besefte ik, dat ik alles moest doen om Beauty te houden, of ik was haar ook kwijt. Mijn vader zei dat ik haar mocht houden, als ik m'n moeder kon overtuigen mee te betalen én iemand vond om haar half te leasen, om de kosten te dekken. Een hele week m'n best gedaan om alles te regelen, ja zelfs een goedkopere stal gevonden in de buurt. Ik het leuke nieuws aan m'n vader melden, en wat ik terugkrijg? 'nou dan heb je pech want ik verkoop ze toch hoor'. Gadver wat was ik kwaad. Nu vragen jullie je af waarom hij z'n dochter dit aandoet? Nou heel simpel. Ik ben naar de advocaat van m'n moeder gestapt om een nieuwe regeling aan te vragen. Ik wou niet meer week-om-week omdat het ten eerste heeeeel ver rijden is. Waar m'n vader nu woont is een halfuur/uur met de auto van vrienden, school etc. Dan moet ik elke dag zo'n 2 uur reizen met de bus, en dat zag ik niet zitten. Ten tweede ben ik helemaal niet graag bij hem, omdat hij me gewoon heeft laten zitten voor z'n vriendin. Als ik daar ben mag ik in het weekend maximum 2 uur op de computer. Bovendien is het in die buurt niet echt handig daar als 14-jarig meisje buiten te komen. Niemand praat tegen me, behalve als de afwas gedaan moet worden..
Afgelopen zondag ben ik naar haar toe gegaan en m'n spullen opgehaald. Heb toen een halfuur in d'r stal staan huilen, haar een laatste knuffel gegeven. Ik voelde gewoon dat het bijna tijd was om afscheid te nemen, en ik had gelijk. Gisteren zei een vriendin op msn opeens dat Beauty niet meer op de manege stond. Tranen met liters. Meteen gesmst naar m'n vader (ja ik sms met hem, met bellen neemt hij niet op) van waar is Beauty enzo. Zei hij 'nou ze staat hier heel goed. Als je haar wil zien moet je maar eens aan je vader denken. Kom meer bij mij wonen dan mag je haar zien'. Met andere woorden, hij heeft haar weggenomen, op een locatie bij hem in de buurt gezet die ik niet mag weten en gebruikt haar nu om mij te chanteren. Ik vind het gewoon niet kunnen, het is gewoon over de streep. 'mijn' paardje, uit m'n leven gerukt. Thank god heb ik die zondag nog afscheid kunnen nemen..
Topper, ik blijf naar je zoeken. Op een dag zijn we weer samen, dat beloof ik je
