Geplaatst Mijn paard is in de sloot beland vandaag, dat was een rot ervaring voor hem en voor mij.
We moesten een hek openen op een dam dat leidt van de ene weide naar de andere weide. We moeten daar langs om op het stuk land te komen wat mij en mijn paard is toegewezen. Normaal zit dat hek nooit dicht, vandaag, natuurlijk, wel.
Hij moest in zijn achteruit en dat deed hij ook braaf. We stonden midden op de dam/brug/stuk land, hoe je dat ook maar goed omschrijft.
Ik draai me om om het hek verder open te doen. Mijn paard probeert waarschijnlijk om mij heen te lopen o.i.d. om de het volgende stuk op te lopen, ik heb het niet kunnen zien, want stond met mijn rug naar hem toe en het ging allemaal te snel, en je raad het al, hij stapt naast de dam. Hij zakt met zijn achterhand de sloot in.
Helaas is de gesteldheid van de meeste weilanden op dit moment: nat en glibberig, helemaal langs de wal. Hij kwam dus niet terug op het vaste vlakke land en zakte verder de sloot in.
Helaas zakte ik zelf ook de sloot in. Gelukkig bleef het paard helemaal rustig. Anders had ik er ook misschien wel minder bij gezeten. Ik ben als een malle het land opgeklommen, ik weet echt niet meer hoe dat is gelukt met al die adrenaline.
In deze tijd had ik wel kunnen besluiten dat de situatie hopeloos was en dat dit een klus was voor meerdere mensen. Hij lag er namelijk nu helemaal in. Ik heb zelf ook de ondergrond van de sloot kunnen voelen en dat voelde als drijfzand, geen ondersteuning en je zakt alleen maar dieper weg. Helaas was er op dat moment niemand in de buurt (ik sta op een pensionstal met ongeveer 40 paarden).
Ik heb mijn paard gezegd dat ik hulp ging halen. Hoe graag ook bij hem wilde blijven, ik moest hulp halen om hem eruit te krijgen. Dat was een heel moeilijk moment. Ik rende naar de boerderij en gelukkig bleef Tris rustig.
Daar aangekomen, in tranen en totaal in paniek hulp gehaald bij de eigenaren van de pensionstalling. Gelukkig bleven die heel rustig en kwamen me gelijk te hulp.
Ondertussen was er een andere pensionklant bij Tristan gaan kijken die het vanuit haar huis had zien gebeuren en bleef hem in de gaten houden.
Hij lag ondertussen rustig in de sloot riet te eten en wat slootwater te drinken
Hij had niet zo'n haast met eruit komen leek het wel.De eerste keer dat we de touwen vast hadden en de tractor achteruit reed schoot het touw los (tot grote zorgen van mij) en ging hij kopje onder. Dat was heel erg schrikken.
Daarna ging het beter, hij ging op zijn zij, gedeeltelijk op de kant liggen en aan zijn voorbenen kon hij de kant op worden gesleept. Eerst bleef hij liggen en konden we de touwen van zijn benen af halen en daarna stond hij op. Hij liep daarna rustig met me mee (ondertussen was ik in het stadium huilen en snotteren beland) en liep tijdens het lopen te likken en te kauwen.
Na lekker te zijn afgespoeld is hij in een warme stal gezet en vanavond zijn we lekker met hem gaan wandelen. Hij heeft zeker wel spierpijn, maar loopt voor een paard dat in de sloot is beland bijzonder soepel.
Ik ben blij dat hij niets anders heeft en we gaan lekker lopen de komende week en houden de vooruitgang in de gaten.
Voor mij persoonlijk: drama, dit is iets wat ik nooooit meer mee wil maken. Het moeilijkste was om mijn lieve paard alleen te laten om hulp te gaan halen. Het voelde als hem in de steek laten en dat was erg pijnlijk.
Ik ben heel erg blij met de hulp die zo snel kwam, want als zij niet thuis waren geweest hadden we nog veel langer daar gezeten en dat was hem zeker niet ten goede gekomen.
. 
gelukkig was ie rustig want t lijkt me helemaal vreselijk om weg te moeten als ie in paniek is 
