Geplaatst 
Ze was er hartstikke blij mee, gelukkig.
Ik heb hem ingelijst en een heel stuk eraf gesneden, er is meer geel dan wit te zien nu.
Ik heb me ongelooflijk zenuwachtig gemaakt over hoe ik het ging zeggen. Omdat er hier op bokt een paar mensen zitten die graag wilden weten hoe het ging, heb ik het gesprekje hier neergezet, van wat ik me nog kan herinneren.
Het ging ongeveer zo:
Ik loop dat kamertje in.
"Hoi Nikki". "Hee!" Even stil. "Ik moet je wat vertellen." "Ijslandermanege!!!!!
" (ze wist dat ik naar dat kamp op Vlieland was geweest) Wij lachen. "Ik eh..." *Begin te huilen*. "Relax, meisje. Doe maar rustig. Adem even diep in." Ik glimlach en fluister: "Ik ga naar een andere manege". Ze knikt. "Omdat ik de ijslanders ondekt heb." Ze knikt nog eens. "Maar ik vind het toch heel erg." "uhuh 
" "En daarom heb ik een afscheidscadeautje gemaakt. Voor de hele manege." Ik geef het ingepakje cadeautje en zij meteen "Ahh! Wat ontzettend lief van jou!" Ik ben nogsteeds aan het huilen, en zij, voordat ze het cadeautje uitpakt: "Lidewei luister eens, je hoeft je echt niet schuldig te voelen dat je ijslanders leuker vind. Dat is helemaal niet erg. Je moet gewoon doen waar JIJ je het beste bij voelt." "Ik knik en glimlach en ben opgelucht. "Jeeej, cadeautje!!" Wij lachen, ik denk dat is echt iets voor haar, blij met een verassing, en zij begint uit te pakken. "Als afscheid van ons drieen.." "Wow Lidewei, die is echt heel mooi! Echt heel mooi! Daar gaan wij een mooi plekje voor zoeken."
Ben blij dat het erop zit. De andere instr. had ik het toch niet verteld, hij was aan het lesgeven en had toch niet echt meer de behoefte.
Dus..
(vertrek zelf over een uurtje richting ijsland om daar weer een hele zomer te werken, dit wordt mijn 4e zomer op rij, daarvoor ben ik er een heel jaar geweest 
) 
halen en bijkletsen? 
