Afgelopen zaterdag heb ik mijn Fjord uit haar lekkere comfortabele warme stal getrokken om haar vervolgens op een (ijs)koud weiland te gooien....
En ik had haar (en mn portomonee) hierdoor neit gelukkiger kunnen maken, kleine uitleg.....
Ik heb mn Fjordenkind Bonny van 3,5 jaar jong/oud een aantal maanden geleden gekocht, haar lekker op de pensionstal neergezet waar mn vorige paard ook stond, en ik was helemaal happy.... helaas was mijn fjord dat niet...
Na hyperdepiep in de stal te staan tot 90 toeren per minuut te maken, rondjes rennend door de stal in stap,draf en zelf galop niet alleen met etenstijd maar ook daarbuiten, eerts nog op advies van anderen haar aan een ketting van een halve meter vastgezet, zodat mijn paard een echt paardenleven had! Niet kunnen liggen stro eten of draaien overdag, alleen maar wezenloos voor je uitkijken...
Buiten in de (betegelde) paddock lekker verder gaan met rondjes draaien, wat na het afhalen van de ijzers resulteerde in een extreem afgesleten achterhoef, echt veel verstand heb ik neit van hoeven maar op het moment dat zelfs de pas netjes bekapte straal af gaat slijten gaat er zelfs bij mij een (alarm)belletje rinkelen... Dus dacht ik heeeeel verstandig ze gaat gewoon nog maar een uurtje of wat naar buiten en verder zetten we dr gewoon weer lekker vast aan die ketting, vreemd genoeg begon ze te klieren samen met de fjord naast haar... erg vreemd dus ze werd in de neus en zij gebeten tot bij haar de bekende druppel de emmer deed overlopen, ze begon het tussenschot even te bewerken emt haar poezelige achterhoefjes, helaas sprong ze hierbij met haar heup tegen een ijzeren gebroken staaf, zodat ze ook nog eens een lekkere schaafwond erbij kreeg, snachts bedacht ze dit heeft niet genoeg geholpen om duidelijk te maken wat ik van mijn leventje vind dus besloot ze ook nog maar haar staldeur aan gort te trappen en een verkenningstocht over het middenpad te beginnen.
Wat een geweldig leventje had mijn Fjord toch!!! ik zag de blik in haar verdrietige oogjes en dacht, misschien word het tijd ondanks dat het bijna winter is mijn riante zadelkamertje op te zeggen en je op het land te zetten, dan maar beetje blub... waar baasje overigens meer last van heeft dan fjordje zelf...
Madam staat sinds paar daagjes nu lekker met een paar shetjes een fjordje 3 pony's en een tinker op het land, en vreemd genoeg elke keer als ik langsloop stralen haar ogen heel duidelijk uit, Bedankt baasje dat je je luxe pensionleventje opgegeven hebt om mij wel iets fijns te geven!
En ik moet zeggen de modder etc. en alles bij elkaar opgeteld voel ik me tot mn enkels in de blub een stuk fijner dan toen ik lekker in een warm stalpad liep als ik naar haar kijk!
(Dit wil trouwens niet zeggen dat stalpaarden het slecht hebben alleen kon en kan mijne er gewoon niet tegen)
Edit: Ze hebben een schuilstal en ook hele stukken droog weiland.