Geplaatst 11 weken oud.
3 maanden oud.
Terwijl ik dit schrijf moet ik af en toe blindelings naar achteren meppen en haar op zowel psychologisch als veterinair verantwoorde wijze toespreken omdat ik hoor dat ze op dit moment haar zinnen heeft gezet op mijn kussen. Ze ligt languit op haar rug op bed naar het plafond te staren en in mijn hoofd voer ik de conversatie die zij met zichzelf voert. Ik zou dagen kunnen schrijven over het bij vlagen onverklaarbare gedrag van dat beest. Over hoe ze ons allemaal tot waanzin drijft door als ze beneden/buiten is naar boven/binnen te willen en uiteraard andersom of als een volslagen gek de trap op- en af te denderen gedurende een half uur (wat ten zeerste wordt afgeraden door alle dierenartsen omdat dat heupproblemen in de hand zou werken en dus ook bijkomende financiële problemen) en ze de speciaal daarvoor aangeschafte kinderhekjes daarbij als hindernis lijkt te nemen. Zoals jullie begrijpen proberen we dit in goede banen te leiden en vertellen we elkaar dat ze 'gewoon enthausiast' is als ze weer iets of iemand omver springt, de katten over het hele terrein jaagt, met haar 35 kilo op de tafel springt, met een dubbele koprol de sloot in rolt, in een fractie van een seconde sokken en lingerie aan flarden scheurt of zich niet meer laat pakken als ze buiten is.
Tot zover de sarcastische frustraties over het kwispelende wezen dat mijn leven zowel kleurt als onmogelijk maakt op sommige momenten. Ondanks dat ze pas 7 maanden bij ons is genieten we elke dag van dit zonnetje in huis. Ik heb zelden een hond getroffen die zo ontzettend gehoorzaam is, voor je wil werken en enthausiast is als Leya. Ze is zowel mens- als paard- als (zoals onderstaande foto illustreert) katlievend. Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat ze langzaam uitgroeit tot een prachtige hond waar ik stiekem toch elke dag wel met een zekere trots mee rond paradeer.
) 
