Fíjne buitenrij-ervaringen Deel 2

Vandaag ben ik 4 uur op stap geweest, grotendeels de hei op. Kom je weinig andere verkeersdeelnemers tegen, maar toch wel een paar aardige. Zoals een paar jongens met brommers op een smal stukje die vaart minderden en heel rustig langs reden, en een meneer op de fiets die achterop kwam terwijl ik op het (verder heel erg rustige) fietspad reed. Hij ging nota bene met een brede smile voor me van het fietspad af de onverharde weg op!
Ik ging ook net aan de kant en heb hem heel vriendelijk bedankt en gezegd dat dat niet nodig was en ik natuurlijk in overtreding ben op dat moment. Daarna vroeg ie of m'n paard even als fotomodel mocht dienen, als voorgrondje voor de herfstkleuren in het bos.
Dat kon ik natuurlijk niet weigeren!

Ben nog vergeten te vertellen van mijn Lage Vuursche avontuur. Met 2 meiden en 2 paarden heerlijk door de bossen gelopen en ons vergaapt aan de prachtige kleuren van bladeren en paddestoelen. Heerlijke paadjes gevonden en rustig het bos doorzocht.


Ons 'uitzicht'


Toen was het pannenkoekentijd.

we hebben gewoon een heerlijke dag gehad.

Zo dat klinkt als een geslaagde dag!
Zou ook wel graag weer eens naar een mooi groot natuurgebied gaan om te rijden Is al lang geleden.

Suzeltje schreef:

Zo dat klinkt als een geslaagde dag!
Zou ook wel graag weer eens naar een mooi groot natuurgebied gaan om te rijden Is al lang geleden.

Ik vroeg nog een stel dat op een bankje zat van ons een foto te maken, was net de batterij leeg Dus van ons beide geen foto, volgende keer beter. We hebben al weer een rit in de planning.
Je moet het gewoon doen om er uit te trekken,anders komt er niets van.

zap schreef:

Suzeltje schreef:

Dat heb ik ook een keer gehad Het ging toen echt precies hetzelfde, ook dat ze allemaal zo netjes langzaam passeerden vond ik heel aardig. Op de een of andere manier had ik dat niet verwacht van een motorclub.

Normaal crossen ze inderdaad gewoon voorbij (ook geen probleem voor ons), maar dit was echt een leuke afwisseling

Ben overigens ook eens 2 ambu's tegengekomen met alle toeters en bellen terwijl ik geen kant op kon, ze reden kneiterhard, want ze moesten naar een reanimatie (bleek later). Ik ponybeest een erf opgeschopt (ze vond het daar heel eng en durfde niet, maarja, op zo'n moment moet je wat). Maar de ambu's zagen ons gelukkig op tijd en deden heel fijn al hun toeters en bellen uit voordat ze langs kwamen gesjeesd! Vond ik heel aardig

Ook ik ben inderdaad een keer een ambulance tegengekomen die met sirenes en lampen kwam aanrijden, ook deze zette heel netjes de sirenes en lampen uit.

Ik had een tijdje terug echt een heerlijke buitenrit gehad. Ik ging op mijn verzorgpony lekker zonder zadel in de zomer middag zon. Ging ik naar een soort van bos , waar eigenlijk nooit paarden komen.
Ik ging op avontuur en heb superheerlijk gereden.
Het is daar soort van tropish het is langs een rivier , en in de zomermaanden zijn er superveel muggen , dus je kan er dan niet rijden zo erg is het
Maarja het was geweldig

Hee, leuk topic! Zit thuis vanwege een werkongelukje dus ik ben bokt aan het doorspitten:-)

Ik woon nu bijna een jaar in Zweden, dus heeeerlijk buitenrijden.

Pas mijn eerste eland gezien vanaf het paard. Clover vond de eerste wel spannend maar toen er een tweede, een kalf, het struikgewas uitkwam vond ze het te gek worden en draaide om naar huis. Natuurlijk kreeg ze haar zin niet en hebben we het ritje (niet te lang, want mijn bassetje was ook mee met haar korte pootjes) afgemaakt. Maar Clover was er van overtuigd dat achter elke boom of rots weer zo'n eng beest zou komen. Hond-lief reageerde ook op Clover en ze bleven gezellig saampjes loeren of ze elanden zagen.
Uiteindelijk heb ik een heerlijk ritje met de 2 helden op sokken gemaakt, lekker in het herfstzonnetje op mijn bareback-pad!

Clovertje schreef:

Hee, leuk topic! Zit thuis vanwege een werkongelukje dus ik ben bokt aan het doorspitten:-)

Ik woon nu bijna een jaar in Zweden, dus heeeerlijk buitenrijden.

Pas mijn eerste eland gezien vanaf het paard. Clover vond de eerste wel spannend maar toen er een tweede, een kalf, het struikgewas uitkwam vond ze het te gek worden en draaide om naar huis. Natuurlijk kreeg ze haar zin niet en hebben we het ritje (niet te lang, want mijn bassetje was ook mee met haar korte pootjes) afgemaakt. Maar Clover was er van overtuigd dat achter elke boom of rots weer zo'n eng beest zou komen. Hond-lief reageerde ook op Clover en ze bleven gezellig saampjes loeren of ze elanden zagen.
Uiteindelijk heb ik een heerlijk ritje met de 2 helden op sokken gemaakt, lekker in het herfstzonnetje op mijn bareback-pad!

Ze zijn ook zó groot die elanden. Wonder dat je er niet bent afgeworpen.
Ik benijd je dat je in zulke mooie bossen kunt struinen, waar in Zweden woon je?

Tussen Falköping en Jonköping in, in een dorpje met, nu met mij en vriendje, 72 inwoners, Vistorp.
Het ligt onderaan de 2 grote meren ongeveer.

Clover is een tinker, een zeeeeer rustig paardje, die zich niet zo gauw gek laat maken. Met mijn andere tinker, Myssen, die overigens in Zweden gekocht is, zal ik nog niet zo snel een buitenritje met eeen bareback pad gaan maken. Ook daar mee heb ik wel eens een ontmoeting met elanden gehad, 3 stuks, een grote stier, een koe en een kalf die ons pad letterlijk en figuurlijk kruisden. Zij bleef gewoon rustig staan wachten tot ze voorbij waren. Kan je toch zien dat zij ze meer gewend is. Alhoewel ik zeker weet dat Clover ze vast al eens heeft gezien, ze lopen hier ook wel in ons paardenland achter ons huis.

Voor als je het leuk vindt: onze eigen webpagina: www.corochjanneke.eu

Topic mag wel een schop toch? Zonde dat het wegzakt!

Leuke site Clovertje! Ik wil ook nog eens naar Zweden, lijkt me prachtig.

Elke zaterdagochtend komt een (heel lief en zorgvuldig uitgekozen ) meisje dat hier leert paardrijden op mijn oude pony. Ik neem haar voor de 'zitlessen' ook wel eens mee een stuk het bos in aan de lange lijn. Krijg dan haast altijd leuke opmerkingen, van wandelaars en mederuiters dat het er zo fijn uitziet. En als we een stukje draf oefenen en ik er dus naast 'draaf', kunnen we er bij passanten altijd op rekenen dat iemand vraagt of ze nu de pony of mij aan het trainen is!

Deze heeft niets met 'medemensen' te maken, maar is toch wel grappig. Ze wilde ook héél graag eens een echte eekhoorn zien. Die zitten hier wel, maar de kans dat je die nu op zaterdagochtend op een niet zo groot rondje tegenkomt is niet zo groot natuurlijk. We hadden het er laatst weer over tijdens het wandelen dat we al wel hazen en reeën hadden gespot maar geen eekhoorns... zat er zomaar eentje midden op het pad. We hopen nu op een beer.

Suzeltje schreef:

Netjes zeg Mijn paard schrikt ook niet zo snel van dat soort dingen gelukkig.

De mijne gelukkig ook niet, die schrik eerder als er een vuilniszak langs de weg staat. DAT IS ENG!! Gillende ambulances kan hem niet deren, maar owee die ene enge vuilniszak!

Ik heb ook regelmatig leuke ervaringen, rijd dan ook elke week wel buiten. Laatst kwam ik iemand tegen met een enorm lompe labrador. Hond was los, hij wilde hem vastmaken dus ik riep al: laat maar, hij is niet bang. Hebben we samen de hond een beetje laten wennen aan het paard. Eerst was de hond helemaal door het dolle, maar gelukkig is mijn pony niet echt onder de indruk. Dus zo een goeie ervaring opgedaan voor de hond, en gezellig gekletst! Toch leuk met iemand die je helemaal niet kent.

Ik ben een keer door een wielrenner geholpen. Reed een bomproove fjord die enkel bang was voor 1 ding: de blauwe tractor van een (trouwens erg leuke ) jongen die ik bijna elke zondag tegen kwam op mijn route. Normaal reed ik dan altijd het terrein bij een boer op, als ik hem aan zag komen. Later (toen hij me herkende) zette hij altijd netjes zijn motor uit en liet mij passeren.
Dit was echter nog in het begin, en het was op een klein pad dus kon geen kant op. Paard begint een beetje te protesteren, komt er een wielrenner aan die vraagt of hij even kan helpen. Stapt af, pakt paard vast en houdt het beestje gewoon rustig tot de tractor voorbij is. Kijk, dat is nou eens handig!

Wat ik trouwens ook erg leuk vond is dat ik een keer in de Ardennen bij een café'tje wat te drinken heb gekregen omdat het zo warm was. Alle paardjes op het grasveldje voor het café gezet en wat emmers erbij. Wij lekker aan de limonade. Dat is pas luxe buitenrijden

Hier enkele leuke ervaringen met buitenritjes met de koets.

Ben een keer met pony en koets in de gracht beland, gelukkig een kleine gracht zonder water. Pony kwam terug uit de gracht maar koets bleef op zen zijde liggen. Een toevallige voorbijfietser heeft toen geholpen met de pony uit te spannen en de koets uit de gracht te trekken.

Verder kom ik ook regelmatig een oud meneertje op de fiets tegen in het bos. Hij rijdt dan altijd een stukje mee en laat zich door de koets verdertrekken op hellingen. En natuurlijk doen we dan een gezellig babbeltje.

scootermeneer die zijn scooter uitzette voor mij en mijn dappere argentijnse criollo,erg aardig (hoewel niet nodig)

fietsers die van verre even een belletje klingelen en zeer wijd om mij heen rijden..


een mevrouw van 86 (!)waar ik voor moest stoppen,zij vertelde mij dat ze altijd paard had gereden tot voor kort maar nu ging t echt niet meer.Ze vond ons een geweldig stel en zei dat t plezier eraf straalde,ze was jaloers (ik moest zelfs even slikken)

mensen die echt geiinteresseerd zijn in afkomst van paardje en waarom zijn manen zo kort zijn.

Kortom buiten een paar zeer nare ervaringen meer positieve hoor!!

In Zandvliet stiekum even van t pad af en heuveltjes en dalen pakken zodat je t gevoel hebt dat je robin hood bent in de middeleeuwen..

Kijk, dat is allemaal nu léuk aan paardrijden

Mogen fijne verhalen vrijwel zonder mede gebruikers ook? Gaat dit leuke topic weer omhoog! Hier dan eentje.

Vrijdag heb ik een fijne buitenrit gemaakt naar de hei. Heel weinig medeweggebruikers tegengekomen, twee fietsers en een wandelend stel. Die laatsten bijeen tunneltje onder de snelweg door. Vrolijk lachend kreeg ik de vraag of mijn paard het tunneltje wel door durfde. Waarschijnlijk niet om bezorgdheid over mijn paard maar meer vanwege de graffiti doodshoofden in de tunnel. Ik hou van vrolijke mensen en heb ze dus verteld dat dat geen enkel probleem was.

Verder was het vooral een rit die mijn paard Moon karakteriseert. Twee gebeurtenissen:

Toen we bij het spoor kwamen reed er net een trein voorbij. Na de trein overgestoken. Midden op het spoor blijft Moon staan om eens de achterkant van de trein goed te bekijken.
"MOON, dit is niet het moment om nieuwsgierig te zijn! We staan midden op het SPOOR UTRECHT-ARNHEM!!!! "
"Ok, ok, relax, ik loop al verder"

Verderop in het bos kwamen me over een heuveltje gedraafd en daar was opeens een eindje verder een heel groot donker ding in de bosjes. Boem, we stonden stil. Hoofd omhoog, oortjes prikken naar voren, en er gaat een schokgolf door zijn lijf, het liefst was hij omgesprongen en weggelopen. Maar dat deed ie niet, hij bleef staan. Ik heb hem rustig laten staan kijken, en probeerde zelf ondertussen ook uit te puzzelen wat het was. Het leek wel een hele grote leunstoel en Moon zal wel gedacht hebben dat er een groot roofdier in de bosjes lag..
Toen Moon rustig gevraagd om verder te gaan. Als antwoord boog hij z'n hals en raakte zachtjes m'n voet aan. Ik laat hem nog wat kijken en vraag nog eens. Hij doet hetzelfde, maar aan de andere kant.
"Ok jongen het is goed, ik snap het, ik ga wel eerst"
Ik ben afgestapt en Moon volgde braaf, nu met z'n hoofd lager, maar oortjes strak op het ding. Het bleek uiteindelijk en stapel oude rollen gaas te zijn waar je een bosperceel mee afzet, met een hoop blad en mos er tussen en overheen. Toen was het niet eng meer.

Ik vond het eigenlijk een heel ontroerend moment. Hoeveel vertrouwen heb je als paard wel niet in je mens als je zo schrikt dat je eigenlijk weg wilt springen maar in plaats daarvan je baasje vraagt om voorop te gaan. En dan dat subtiele gebaar om m'n voet aan te raken!

wat een leuk topic
fijn om te lezen hoe het ook kan

vorige week zondag ben ik samen met mijn vriendinnetje en onze pony's op een buitenritje gegaan, nu moet je weten dat we vlak bij een natuurgebied wonen, waar we met onze paarden niet welkom zijn .

al 10 jaar lang rijd ik dus langs een zeer uitnodigend zandpad waar een bord staat met daarop verboden voor ruiters, mountainbikers wel toegestaan

enkele weken geleden toen ik met dezelfde vriendin mee was op de fiets omdat mijn pony geblesseerd was, kwamen we langs dat bewuste pad en het bord was weg
ik was natuurlijk helemaal blij, eindelijk kon ik dat pad eens uitrijden

afgelopen zondag was het zo ver, bere koud maar ik had eindelijk mijn boomloze zadel binnen, dus ik moest perse gaan rijden
vriendinnetje vond me zielig en stemde in, we zouden het zandpad uitrijden

natuurlijk, je raad het al.... het bord was weer terug
en eerlijk waar, ik heb me 10 jaar lang aan de regels gehouden, maar nu was ik zo teleurgesteld, ik moest dat pad uitrijden

het was zondag, erg koud en er was geen mens te zien.....

ik heb in stap heerlijk dat zandpad gereden, genoten van de vogels en de reeen om me heen (die overigens ons niet eens zagen staan )
ook terug hebben we netjes in stap gedaan om vooral de beesten niet te laten schrikken.

halverwege de terugweg kwamen we een meneer tegen ik voelde me vreselijk ongemakkelijk, ik hoorde daar niet te zijn

gelukkig was de meneer ons goed gezind, hij glimlachte ............... en zei niets

ik heb na 10 jaar eindelijk kunnen doen wat ik graag wilde en ik heb er van genoten...

nu hopen dat natuurbeheer gaat inzien dat wij geen rust verstoren in dat gebied

tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik alleen buiten rijden dus ECHT niet leuk vind en dat dus ook niet doe. Ik ga wel met iemand anders mee en dan vind ik het wel heel leuk. Zelden gebeuren er nare/rare dingen. meestal zijn de ritjes erg prettig, met vriendelijke mensen die je tegenkomt en die je vriendelijk gedag zeggen. Waar ik het meeste van geniet zijn "ontmoetingen"met wild. Dat vind ik erg gaaf.
Mijn dochter gaat wel regelmatig buitenrijden en dan fiets ik mee voor de gezelligheid. Waar ik dan van geniet is het samenspel tussen paard en dochter. Komen we op een bepaald pad, gaat paard al harder draven omdat ze daar graag een galopje maakt. Hoef je niets te doen en dan gaat ze al. Halverwege is een parkeerplaats en daar gaan we meestal in draf. ook dat weet paard precies. Zijn we de auto's voorbij, galoppert ze weer verder.
Wat mij het meest bij is gebleven, is het volgende. Op een zaterdagmiddag ging mijn dochter buitenrijden met iemand anders mee. Dat ging helemaal niet, andere paard (lees: ruiter) was zeer gestrest, lastig en een en al drama. Was dus een buitenrit van niks. Dochter komt thuis, baalt enorm. Ik heb haar beloofd dat we de volgende dag een grote rit samen zouden doen, zij op paard, ik op de fiets. Zo gezegd zo gedaan. Op een gegeven moment had paard een lekker stuk gegaloppeerd en ze was lekker aan het draven. en opeens ging paard heel hard en heel vrolijk aan het hinniken. Wij hadden het idee dat ook zij enorm had gebaald van die prutrit van de vorige dag en nu was ze zo vrolijk. Dat straalde er gewoon van af. Dus een lange rit gemaakt, zijn we op de terugweg, hadden al anderhalf uur gereden, rijden op een zandpad en paard was zo vrolijk dat er toch nog even een galopje uit moest. Het plezier van die rit was overduidelijk ook bij paard aanwezig! Ook dochter en ik hebben een leuke rit gemaakt.

zo zijn we een poos geleden ook eens het dorp ingegaan toen er dorpsfeest was
altijd goed om je paarden aan vreemde dingen te laten wennen, dus vlaggetjes, een zweef en harde muziek, een kans die we niet wilden overslaan

we zijn er wel een half uur geweest, allemaal kindjes die wilden aaien, een familie met een pup die ze graag kennis wilden laten maken met paarden, voor iedereen een gelslaagde test

wel grappig, op de terugweg via een bosje gereden waar vervolgens 1 van de pony's op de loop ging voor een reebok

de muziek, zweef, vlaggetjes, dat was allemaal niet eng.. maar die ree

hee, wat een leuk topic is dit! Ik vind buiten rijden heerlijk! eens kijken, fijne ervaringen, Tja, met medeweggebruikers heb ik die genoeg. Zo was er die keer met een meneer en zijn hond. Hij zag mij en mijn vriendin al van verre aankomen en riep meteen zijn hond bij zich en hield hem aangelijnd, heel aardig. En mensen die je vaak gedag zeggen. Of een nevrouw met kleindochter die naar paardje aan het staren is en dus stop ik even voor een korte knuffelsessie!

En het buiten rijden zelf is gewoon heerlijk! Is het niet mogelijk hier een huiskamertopic van te maken? De buitenrijders ofzoiets?!

Leuke ritjes: 1x per jaar meerijden...
- Als zwarte Piet in de Sinterklaasoptocht in de stad.
- Met ruim 40 paarden en pony's een bosrit maken met Pasen, met de instructeur als Paashaas verkleed voorop. Inclusief mandje met eitjes om uit te delen aan de voorbijwandelende kinderen.
- Een flinke buitenrit rondom de stad heen (=52 km) , i.p.v. een gewone rit door het bos.
- Aangespannen een ijsje halen bij de MacDrive.
- eigenlijk vind ik élke buitenrit steeds weer een leuke belevenis.....