Het is volle maan en wel een heel hoog staande. Ben vannacht om 02.00 uur op pad gegaan voor een terreinrit.
Iedereen slaapt hier dan en bij bijna alle boerderijen is het licht uit.
Door het terrein hoef je niet zichtbaar te zijn, dus mis je niets aan hesje/licht en heb je geen last daarvan.
De doodstille wereld onder het spíerwitte maanlicht is echt práchtig en gewoon surrealistisch en in de vochtigkoude nachtlucht ruíkt het ook een wereld anders.
Het relatieve voordeel van het paard in de nacht, het extra zelfvertrouwen en de lage temperatuur zijn fijne extras.
Mijn hengst vindt nachtritten echt geweldig en die doe ik daar een groter plezier mee dan de meiden. Op pad met pielemans dus
Hij wilde graag galop en springen. Galop had ik niet zo´n zin in vanwege een lange beleerwandeling eerder op de dag. Stúkjes en dan springen ok.
Hij was gewéldig in het sinaleren van verwilderde honden. Dat is erg prettig want het scheelt een stúk voor je gemoedsrust als je al weet dat er honden lopen ruim vóór die blaffend uit het duister springt/springen.
Hilarisch was toen we op de terugweg een stuk ´pad´ namen waar ik die morgen met Luna over was teruggekomen. Hij liep als een zweethond met zijn neus haar spoor achterna. Stukje stofzuiger, in draf, stuk stofzuiger, draf. Echt heel goed exáct de route volgend.
Motiverend is dat hij thuis altijd laat merken nog geen zin te hebben al terug te gaan. Dat is helemaal goed, want zo is/blijft hij gemotiveerd om op pad te gaan en eenmaal thuis wil hij toch wel bij zijn meiden in de wei.