Bokt.nl

jodi schreef:

Heb je wel eens een osteopaat naar zijn rug laten kijken?Dat doet soms wonderen.

Glossi schreef:

Het zou dus kunnen komen doordat je onzeker bent en Faf daar door de benen neemt. Wat ik zou doen is even helemaal opnieuw beginnen om het vertrouwen weer te winnen. Eerst lekker veel stapritjes maken en veel tegen het paard praten. 'Ho' is stilstaan en 'stappen' weer voorwaards gaan. Veel overgangen rijden. Gaat het stappen goed en vertrouw je Faf en heb je het gevoel dat Faf jou ook weer vertrouwd. Probeer dan weer een klein stukje te draven. Niet meteen een heel stuk maar gewoon weer kleine stukjes. En ook veel overgangen rijden. Van stap naar draf, van draf naar stap, van stap naar draf en weer naar halthouden enz. Ook hier gebruik je je stem weer. En pas als je je paard vertouwd en je denkt dat het weer mogelijk is een stapje verder te gaan kun je eventueel een gallopje proberen. Ik denk dat dat de beste oplossing is en je er gewoon wat meer tijd in moet steken. Ik ken Faf niet, mis is dit ook wel geen oplossing voor hem. Maar hoop dat jullie snel weer saampjes op stap kunnen. Al is het stapvoets

ladymagic schreef:

Hmmmm, ik zou zeggen, oefenen oefenen oefenen en misschien een goede ijslander instructeur er bij halen?
Je geeft aan dat het onzekerheid bij hem is, ik heb een tijd een ijslander onder mijn kont gehad die bij onzekerheid inderdaad ook ging rennen, je merkte het echt aan hem, "wat moet ik nou, wat moet ik nou, ik ga wel rennen" . Mijn instructrise en ik hebben het opgelost door een "veilige oefening" te verzinnen. Bij hem was dit voltes en achtjes te draaien op mijn gewicht.
Een oefening waar hij weer rustig van in zijn hoofd werd waarna ik hem weer op kon pakken. Gewoon domweg naar binnen gaan leunen zodat hij op een kleine volte terecht kwam tot hij weer verzamelde en naar mijn hand toe kwam. En zodra hij weer rustig werd dat uitbouwen naar achtjes draaien op mijn gewicht, dan was de verzameling weer terug, hij was weer rustig en we konden weer verder zonder geruk en getrek gebruikt te hebben. Het is soms even doorbijten en ik heb ook echt wel lessen gehad dat ik om de paar minuten op zo'n volte zat maar uiteindelijk heeft het echt super goed gewerkt.

Nadya schreef:

Leuk IJsje heb je!!
Mag ik vragen hoe oud je IJslander is en wat er zoal met hem gebeurd is qua berijden?
Grondwerk is erg leuk om te doen met je paard en je kunt je paard er enorm mee veranderen.....
Maar vertel eerst eens ietsje meer over de achtergrond van Fafnir.

Les_Fjal schreef:

Hai,

Ik denk dat er veel overeenkomsten zitten tussen mijn Florus en jouw Faf.
Florus is echt een " eenmanspaard" , hij houdt van regelmaat en duidelijkheid. Dat heeft hij nodig. Hij heeft al allerlei levensgevaarlijke capriolen uitgehaald met ruiters op zijn rug, en wordt gewoon blind . Rent de zee in, over mensen heen, tegen auto's aan...........
Ik heb echter nergens last van met hem, stap op en rij zo weg met hem..( heeft weinig te maken met de mate waarin je kan rijden, meer met een bepaald gevoel).. Ik heb blijkbaar iets, wat wellicht niet concreet te benoemen is, wat voor hem super goed voelt. Dat heb jij waarschijnlijk ook voor Faf.

Ik heb sinds de zomer een verzorgster voor hem. Een ontzettend lieve volwassen vrouw die iedere week trouw twee a drie keer met hem fiets. Hij vindt haar geweldig. Doet alles braaf, en als hij eens wat minder braaf is, is dit puur onduidelijkheid vanuit haar ( wat meestal onbewust gaat, vandaar dat ik zo nu en dan ook mee ga om haar daar op te wijzen zodat ze zich er bewust van wordt ).
Echter rijden is niet mogelijk... Ging twee keer stukjes goed... Derde keer was hij weg...........met een noodvaart...... Dier stond te trillen op zijn pootjes met een blauwe waas over zijn ogen. Toen ik zelf opstapte werd hij direct weer rustiger, en alles was weer oke......

Dit zijn zulke gevoelige paarden........die zouden eigenlijk altijd precies op dezelfde manier gereden moeten worden. Echter is het bijna onmogelijk om in dit geval jouw bijrijdster ( en de mijne ook ) precies het zelfde te laten rijden als dat wij doen op deze paarden. Het is ook niet echt iets rij technisch....... Meer een kwestie van gevoel.

Wat je hier dus aan zou kunnen doen............? Geen idee...zit ongeveer met het zelfde. Grondwerk en al die dingen klinken heel leuk, maar heeft bij mij (nog) niet mogen baten. Want aan de fiets en aan de hand ( op de grond) , doet hij het allemaal keurig bij haar.
Florus wordt er duidelijk niet gelukkig van, anderen op zijn rug...Sterker nog, het levert gevaarlijke situaties op.... Dit gebeurd dus ook niet meer.......En beschouw zijn verzorgster dan ook als een geschenk uit de hemel, want die vind dit geen probleem. En fiets heel wat km's af met hem Echter wil ik het van de zomer toch nog eens proberen... Heel rustig opbouwen met altijd mij erbij. En kijken of ik haar toch op een 1 of andere manier kan uitleggen wat het nou is wat ik " anders" doe.......Nog zoiets stoms........ Als ik hem de teugels vast heb ( als ik loop ter hoogte van zijn schoft), terwijl zij erop zit........ Is hij totaal ontspannen........(terwijl de teugelvoering het zelfde is ... ). En als ik hem naast de fiets heb met haar erop, kruipt hij zowat in me.

Het vleit me.........maar het is verdomd lastig af en toe !

maritha schreef:

Misschien een idee, om een ervaren iemand met haar te laten werken. Opnieuw inrijden, en laten merken dat iemand op zijn rug niet eng is.
Elke keer als hij gaat rennen en de berijder valt eraf, dan heeft hij weer gewonnen, want door dat hard rennen verdwijnt die enge ruiter op zijn rug, dus dat zal hij blijven doen want het werkt heel positief. Je moet eens proberen iemand erop te zetten die er niet zo makkelijk af te krijgen is, en die hem dan van voor af aan (net als inrijden) alles leert, en ook dat ruiters niet eng zijn.

Mischien werkt het