Geplaatst 
We, Iris (Sapphire op bokt) en ik, gingen vandaag eens niet met zijn tweeën rijden, maar alleen met Rosie en haar veulen Sapphire en mijn fiets. Ondanks dat Sapphire afgelopen week héél goed heeft laten merken dat ze flink wat pubertrucjes in petto heeft, liet ze die vandaag achterwege. Het ging echt super, ze was erg braaf en bleef netjes naast Rosie of de fiets lopen. Op de terugweg ging ik op Rosie en Iris op de fiets. Omdat Rosie op de terugweg altijd erg hard gaat, bleef Sapphire een beetje sloom erachter lopen. We hadden haar inmiddels weer aan de lange leadrope gedaan omdat we bijna bij stal waren, en daar moet ze vast van de boer.
Omdat het erg irritant rijden was met een iets te vlot paard en een iets te langzaam veulen gaf ik de leadrope aan Iris die nog op de fiets zat. Dit was immers op de heenweg heel goed gegaan, Sapphire liep braaf mee. Nu dus ook, alleen ging Sapphire, net als ze bij haar moeder doet, achter de fiets langs om aan de andere kant te gaan lopen. Het touw kwam echter onder het spatbord terecht, zoals het ook onder Rosies staart terechtkwam zo nu en dan. Alleen geeft Rosies staart mee, en het spatbord in die geval niet! Dus een krakend geluid maakte Sapphire zo aan het schrikken, dat ze achteruit springt. Het touw bleef echter hangen en kwam tussen de spaken terecht, waardoor Sapphire nog meer in paniek raakte en nog meer begon te trekken en te springen. Daardoor werd Iris met volle kracht van de fiets gelanceerd, en Sapphire kiest het hazenpad en raced weg, nog steeds met een fiets aan haar touw. Ze steigert, bokt, springt waardoor de fiets op haar ruggetje geworpen wordt en erweer vanaf. Dan wordt de fiets met volle kracht opzij geslingerd door Sapphire’s wilde sprongen, en sleurt Sapphire mee een dichtbegroeide moddergreppel/sloot in.
Terwijl Sapphire dus voorbij raced met die fiets achter zich aan, probeer ik Rosie rustig te houden en spring van haar rug. Ik ren achter Sapphire aan, Iris is gelukkig niet gewond van haar val van de fiets en rent mee. En dan treffen we de ergste nachtmerrie aan die je je voor kunt stellen: Sapphire in de sloot, met de fiets. We zien niets dan een lijf, geen hoofdje meer niets. Wij springen in de sloot, horen helemaal geen teken van leven meer. Ik zie dat haar nekje helemaal dubbelgevouwen zit, en ga graven in de modder en tussen de doornstruiken, brandnetels en weet ik wat nog meer. Godzijdank hoor ik dan snuiven en briesen, en weet dus dat ze in ieder geval nog leeft. Met veel moeite lukt het me haar koppie los te krijgen, ik was zo bang dat ik haar nekje zou breken. Haar oogjes zitten vol modder en smurrie, maar ze ademt en legt haar hoofd op Iris’ schoot. Dan draaien haar ogen weg en wordt ze helemaal slap, toen dachten we echt dat ze het leven liet. Iris roept dat haar benen gebroken zijn omdat deze zo vreselijk eng onder haar gevouwen zijn, niet normaal meer
Ik duw Sapph voorzichtig tegen haar borst omhoog zodat ze evt haar benen uit kan vouwen. Dit lukt, maar omhoogkomen gaat niet, dus ik denk ook dat ze inderdaad haar benen gebroken heeft. Dan proberen we het nog een keer, en gelukkig springt ze dan omhoog, en worstelt zich de omhoog de kant op en draaft naar Rosie die al die tijd nerveus heen en weer gelopen heeft. Samen rennen ze naar stal, die gelukkig nog maar 100 meter verderop lag. Iris gaat er direct achteraan, ik ren terug om mijn camera te pakken die uit de fietstas viel (en wonder boven wonder niet kapot is). Mijn fiets wordt later door de boer opgevist uit de greppel en daar is niets meer van over (behalve het voorwiel dat er net 4 weken inzit, dat is nog helemaal onbeschadigd). We brengen Sapphire en Rosie terug naar de poetsplek en daar blijkt, godzijdank, dat Sapphire niets heeft behalve dat haar korstjes op de knietjes weer open zijn. Verder heeft ze geen schrammetje, loopt niet kreupel, niets. Na een halfuurtje krijgt ze zelfs alweer praatjes en blijkt dat ze gelukkig ook geestelijk niet beschadigd is, om het zo maar te zeggen.
Wat er vandaag is gebeurd levert mij maar weer bewijs dat een ongeluk écht in een klein rothoekje zit. Men kan zeggen: “ja, wie gaat er dan ook met een veulen van 8maanden met de fiets” maar zoals ik al zei: het ging de hele weg goed, en ze had net zo goed kunnen schrikken en op die manier in mijn fiets kunnen springen. Dat het uiteindelijk zo is afgelopen daar zijn we zo vreselijk dankbaar voor, want echt, er gaat zoveel door je heen als je dat beestje zó in de sloot ziet liggen
en een ongeluk zit in een piepklein hoekje en het kan altijd gebeuren.. ook in de wei!
