Geplaatst 
Op de dierenartsenpraktijk waar ik stage loop zou vanochtend mijn NMPRS hengstje gecastreerd worden.
Hij liep heel braaf achter me aan de trailer in enzo.
Bij de praktijk heeft hij eerst een prik gehad om suffer te worden.
Toen heeft hij een ander middeltje gehad waardoor hij zou gaan liggen.
Alles goed en wel nog, hij ging liggen, ik waste hem.
De dierenarts(hans) had al de doek neergelegd voor de steriliteit.
Bert (de assistent) keek of dat hij nog oogreflex had, maar dat had hij niet.
Hij voelde of ie nog ademde maar dat deed hij ook niet meer.
Ik moest snel de stetoscoop halen voor de hans, want dan kon hij luisteren.
Hans zei: "hoe kan dit nou? dit kan toch niet?
En bert ook.
Ik stond alleen maar te hopen dat het niet waar kon zijn.
Mijn lieve kleine ventje...
Ik stond achter hans en op een gegeven moment keek hij om.
Hij had zo'n blik in zijn ogen van.....Sorry.
Toen wist ik genoeg, mijn allerliefste vriendje was overleden.
En toen stortte mijn wereld echt even helemaal in
, ik wist niet meer hoe ik het had.Mijn kleine vriend kon toch niet zomaar dood zijn?
Ik bleef maar huilen..
Hans heeft de doek eraf gehaald en het touw waarmee zijn beentje omhoog werd gehouden.
Toen ben ik op mijn knieen bij hem gaan zitten.
Ik heb daar een hele tijd gezeten, heb hem nog geaait enzo.
Hans en bert waren zo lief, ze zeiden dat het allemaal zo erg was enzo en ik zei nog: " het is mijn eigen schuld, ik wilde hem zelf persee nu laten castreren"
en bert zei dat ik mezelf helemaal niet de schuld moest gaan geven, want hier had niemand schuld aan.
Ik heb mijn moeder opgebeld en toen zijn hans, marjolijn en ik even koffie gaan drinken.
We waren wat aan het kletsen en ineenkeer waren we alledrie stil, echt wel 5 minuten ofzoiets.
Mijn moeder kwam me ophalen en ik had een stukje staart afgeknipt (een heel klein stukje).
Bert vond het zo erg voor me, hij zei tegen mijn moeder: " neemt ze maar zo'm klein stukje mee?
" Ik haal wel een heel stuk eraf voor d'r en dat krijgt ze dan wel van me".
Mijn moeder zei dat tegen mij en ik ben toen nog teruggerend om te vragen of bert een stuk wilde bewaren en hij zei dat hij dat zou doen.
Er was verder helemaal niks fout gedaan, geen verkeerde of teveel verdoving, alles naar hoe het moest.
Hij heeft waarschijnlijk een hartstilstand gehad.
Maar gelukkig heeft hij er zelf verder niks van gevoeld of gemerkt, want hij was al verdoofd.
Hij was nog niet eens gecastreerd, dus hij is als een 'echte' man gestorven.
Ik ben er echt kapot van,
maar ik wilde het even kwijt.Sorry voor het lange verhaal, maar het moest even....
Mijn lieve vriendje is op een leeftijd van +/- 7 maanden overleden.
Hij heeft vanaf 5 weken oud al bij ons mogen zijn aangezien zijn moeder er niet meer was.
Gelukkig heeft hij een heel fijn leven gehad bij ons.
Lieve toeter, Ik hou van je! En ik zal je nooit vergeten, je zal altijd mijn kleine vriend(je) blijven!
Hieronder nog een foto van mijn lieve vriendje TOETER.
R.I.P TOETER (5 Juli 2004 - 27 Januari 2005)
