
Vlak voordat ik weg ging belde Marja (stalbazin) op dat ze niet het idee had dat er een veearts aan te pas moest komen, wat mij erg gerust stelde. Eenmaal bij doerte leek het ergste inderdaad achter de rug, ze stond een beetje sloompjes in de bak, maar ging niet liggen na nog ff een stuk gewandeld te hebben (waarbij ze twee flinke hopen had neer gelegd) leek ze ook een stuk opgeknapt. Vlak voordat ik naar huis ging had ik haar op stal gezet en een halve schep zemelen (licht verteerbaar

Toen mijn moeder en ik later die avond nog een keer kwamen kijken bij d'r had ze weer een behoorlijke aanval gehad, voordat ik namelijk wegging stond ze tot aan d'r knieen in het stro, nu was het midden van de stal helemaal kaal gerold. Maar ook deze aanval leek achter de rug te zijn, mijn stalbaas zou rond 22.30 nog een keer controleren en laten weten hoe het ging. Toen ze belde was doerte weer helemaal opgeknapt ze keek helder uit d'r ogen hinnikte toen Marja de stal in kwam en was weer helemaal wakker. Vanochtend (woensdag 19e) was ik voordat ik naar me werk ging nog gaan kijken, en weer leek ze helemaal goed, dus ik ging met een gerust hart naar mijn werk.

Om 10.00 uur belde mijn stalbaas dat doerte weer een aanval had, en dat het nu toch echt wel tijd voor de veearts was, zo gezegt zo gedaan en binnen een uur had ze een prik gekregen en moest ze rust hebben. Ondanks alles stond ze goed een uur later weer op d'r kop, en weer kon ik van me werk naar mijn paard. Toen ik aankwam was ze helemaal op, ze stond wel rustig en ook ontspannen maar ze was doodsmoe. We zijn nu ook alweer twee keer wezen controleren en mijn stalbaas gaat vanacht nog een keer kijken..... Zal het nu dan eindelijk over zijn??