Je toekomst tegemoet schommelen
Ik kijk uit het raam. Ik zie een meisje van een jaar of zes, met twee staartjes in haar bruine haren. Ze zit op een schommel. Achter haar staat een jongetje van negen jaar, die haar steeds harder duwt. Steeds hoger gaat de schommel. Ze lacht. ‘Niet te hoog!’ roept ze. Maar hij luistert niet. Hoger en hoger gaat de schommel.
Ze knijpt haar ogen stijf dicht. Als ze ze open had gedaan, kon ze verder kijken dan ze ooit gedaan had. Ik vraag me af of ze dat zou willen. Ze leeft in haar eigen wereldje. Haar wereld, die bestaat uit een huis, een tuin, een school en voor de rest waar ‘mama haar heen brengt’.
Ze weet nog niet dat ze over een jaar of tien een wereld zal kennen die duizend maal groter zal zijn dan haar huidige wereld. Ze zal kennis hebben over de complete Aarde en aardrijkskunde op school krijgen waarbij ze topografische kaarten moet leren en waar de leraar vertelt over andere culturen, godsdiensten en gebruiken. Ze zal problemen hebben zoals iedereen van haar leeftijd; ruzie met haar beste vriendin, slechte cijfers op school, weinig geld, verliefd op een onbereikbare jongen, niet teveel snoepen want dan word je dik…
Maar nu? Nu zit ze gewoon lekker te schommelen. Geen problemen, geen zorgen. Hoger en hoger gaat de schommel. Ze opent haar ogen en ze kijkt over de schutting. Het is zover, ze heeft weer een stukje wereld ontdekt.
Is het de tijd die verder gaat
terwijl ik stil blijf staan?