Geplaatst 
Thinking to myself
That I have done something wrong
That I have crossed the line
Main Role: Brookelynn Nevada Parker
Soundtrack: Running Away
Hoofdstuk 1:
Ik keek achter om. Mijn benen konden niet meer sneller maar mijn gedachten stonden maar op één ding, lopen. Maak dat je weg komt. Ik hijgde en kon niet meer maar ik moest verder. Hij zou me vermoorden. Me doden tot er niets meer van me overbleef. Altijd moest ik maar rennen of lopen. Ik liep voor alles en iedereen weg. Voor mijn verleden, voor mezelf, voor alles ... en nu voor hem. Voor mijn leven. Ik ging eraan. Mijn voeten konden het niet meer aan en ik struikelde. Ik keek strak voor me. Help een massa. Mijn blik wierp ik even achter om en merkte dat hij steeds dichter bij kwam. Uitgeput was ik, maar ik gaf niet op.
"Aan de kant!", riep ik en de massa week een deel voor mij.
Ze schreeuwde dingen die ik niet kon verstaan. Het waren hysterische fans of dat soort mensen waar je liever niet mee te maken krijgt. Een meisje stond recht voor me en ik duwde haar gewoon aan de kant. Overal wist ik met tussen te krijgen. Ik struikelde. Hij zou me grijpen. Net niet want een meisje gooide zich tussen ons.
"He, kijk eens uit sukkel.", hoorde ik het meisje tegen hem zeggen.
"Rot op. poedersuiker.", zei zijn stem.
"Uit de weg.", schreewde ik.
Tranen stroomden nu over mijn wangen. Ik kon ze niet meer tegen houden. Mijn mascara, die ik had aangedaan liep uit en maakte vlekken op mijn losse T-shirt. Mijn kledij was al wat verscheurd omdat hij al een paar keer aan mijn kledij had getrokken. Mijn voeten strompelden over een hek en ik knalde er tegen. Wanneer hij me bijna had, trok een man me mee.
"He!", riep hij nog tegen de man.
Maar die reageerde niet en bracht me ergens naar binnen. Ik besefte niet wat er zo juist gebeurd was. Mijn hart bonsde aan honderdtachtig per uur. Overtouren, boem motor ontploft, gedaan met mij? Dat wou hij ,niet? Nee Brooke dat mag je niet denken je hebt het gered.
Ik werd ergens naar binnen geleid. In mijn ooghoeken zag ik hem nog proberen binnen te geraken, maar er stond te veel beveiliging. Mijn gsm trild en geschrokken keek ik de man aan. Hij merkt niets en leid me naar één of andere rare kamer. Was dit schijn? Schijn om me doen te geloven dat ik gered was? En dan me toch aan hem over te leveren?
"Zet je rustig neer.", klonk dan de man vriendelijk.
Zijn reusachtige lichaam maakte me al bang, maar zijn gezichtsuitdrukking en zijn stem, stelde me meer gerust. De zwarte man merkte dat ik onderdanig deed wat er van me gevraagd werd en dat angst doorheen mijn lichaam stroomde.
"Wacht hier. Ik haal wel een glaasje water voor je.", glimlachte hij.
De enorme massa bewoog zich naar de hal waar hij één of andere kamer binnen ging. Ik hoorde hem wat zeggen. En wat nu? Wat als hij nou binnenk kwam. Mijn hart ging als een gek te keer. Aarzelend viste ik met mijn armen vol schrammen, mijn gsm uit mijn verscheurde kledij. Ik hoorde een deur dicht vallen. Oh help hij was daar. Ik hield mijn adem in en maakte me klein. Voetstappen weerklinken deze richting uit. Mijn hart leek te stoppen met kloppen. Een schaduw kwam te voorschijn.
"Hier heb je, je glas water.", zei de stem van de vriendelijke man en gaf me een glas water aan. Ik wou dank je zeggen maar er kwam niets uit mijn keel. De man keek me aan.
"Drink maar.", glimlachte hij.
Ik dronk en steken gingen door mijn keel. Het leek wel alsof deze ontplofte.
"Wat is je naam?", vroeg de man plots uit het niets.
Hij moest zich waarschijnlijk duizenden vragen stellen, vragen die ik mezelf ook stelde. Mijn brein begon te werken. Wat was mijn naam? Wie was ik. Ik wist het maar .... Ik stelde niets voor, het was ook niet belangrijk. Mijn mond maakte een beweging maar er kwam niets uit.
Geen woord, geen klank, niets. Een brok zat vast in mijn keel. Een miserabel gevoel kwam op en stroomde door me heen.
Ik keek hem aan. Wie waren de Crystal White’s? Ik wou weer iets zeggen, maar mijn mond maakte enkel de beweging.
"Ken je ze niet?", vroeg hij me dan.
Ik schudde mijn hoofd.
"Oh? Maakt niet uit. Maar waarom rende die man achter je aan? En van waar komen die schrammen? En waarom liep je weg? En wat is je naam nu?", ratelde hij door.
"Devon?", hoorde ik een stem zeggen.
Gelukkig niet de zijne.
"Ja?", antwoordde hij.
Een jongen met zwart krullend haar kwam binnen.
"Oh? Euhm, hoi.", glimlachte hij vriendelijk naar mij.
"Geen zorgen. Ze kent jullie niet. Ze heeft geen flauw idee wie de Cristal White’s zijn."
"Oh."
Ik bekeek hem eens goed.
"Wat is er met haar gebeurt?", vroeg hij dan aan Devon toen hij zag dat ik niets uit mijn mond kreeg en er verwelkt bij zat.
"Wel, ze wil niets zeggen. Of ze krijgt niets over haar lippen."
"Ze ziet er slecht uit. We moeten haar verzorgen Devon.", klonk hij.
"Wat is je naam?", sprak hij en richtte zich naar mij.
Weer vormde mijn lippen een beweging en schor kwam er iets uit.
"Wat? Wacht, schrijf het op papier.", bedacht hij slim.
Hij gaf me een blad en voorzichtig schreef ik mijn naam op.
Brookelynn Nevada Parker, schreef ik op.
“Brookelynn Nevada Parker.”, las hij voor.
“Ik ben Kyle Smith.”, stelde hij zich zelf voor en glimlachte.
Ik glimlachte zacht maar een pijnscheut ging door me heen en mijn gezicht vertrok.
“Heb je pijn?”, vroeg hij dan.
Voorzichtig knikte ik en verborg mijn armen dieper. Hij liep naar me toen en wou me een hand je helpen.
“Kom we gaan jou verzorgen. Wat is er eigenlijk met jou gebeurt?”, aarzelde hij bij het laatste.
Wankelend probeerde ik op te staan. Hij merkte dat ik om ging vallen en greep me. Weer stroomde er pijn door heen mijn lichaam en mijn gelaat vertrok nog witter.
“Gaat het een beetje?”, hoorde ik zijn stem in de verte zeggen.
Ik maakte een knik beweging en kwam weer wat bij. Hij ondersteunde me en wou me naar een andere kamer brengen. Strompelend liepen we door de gang.
“He, Kyle? Fans die flauw vallen horen we niet te helpen hoor. Daar dienen de mensen van de EHBO voor.”, zei een stem achter ons.
Voorzichtig draaide Kyle zich om samen met mij.
“Ze kent ons niet.”, mompelde Kyle, die wat geërgerd was door de jongen zijn opmerking.
De andere jongen sloeg zijn handen voor zijn mond.
“Wat zei je daar? En OMG wat ziet ze er slecht uit.”, zei hij.
“Sorry, Brookelynn. Dit is mijn beste vriend Adam. Adam wees niet zo aanstellerig. Deze meid heeft hulp nodig.”
“Oke oke. Maar van welke planeet kom je als je niet eens the Cristal White’s kent?”, vroeg Adam dan.
“Adam? Ga je nou eens stoppen?”, drong Kyle aan.
“Lang verhaal.”, bracht ik er plots schor uit.
Beide keken me verwonderd aan.
Flashback:
Ik was acht jaar oud. Iedereen om me heen was blij, speelde. En ik? Ik speelde niet. Ik stond verscholen in een hoekje.
"He Brookelynn. Ga je daar zielig blijven zitten? Zieligaard.", schreeuwde een meisje naar me.
Waarom was iedereen zo gemeen tegen mij? Mijn benen liepen naar de toilet waar ik me huilend en stil verborgen hield en wachtte tot de bel ging. Uiteindelijk ging de bel en haastig liep ik naar het klaslokaal. Bang, verlegen en niets zeggend zat ik daar. Steeds naar het antwoord zoekend, waarom iedereen mij pestte.
"Brookelynn, kan jij mij het antwoord geven?", vroeg de juf dan aan mij.
Ik werd knalrood en wist niet welke vraag ze gesteld had.
"Brookelynn? Weet je het niet?", vroeg ze dan.
Ik schudde mijn hoofd.
"Ze is te dom.", hoorde ik iemand roepen.
Iedereen begon te lachen, zelfs de juf. Ik stond op en liep weg. Dat deed ik altijd. Rennen en hopen dat ik een uitweg vond. Elke keer zei ik ook tegen mijn mama, dat het leuk was op school, maar de juf vertelde haar dan dat ik gepest werd. Dus besloot ze te verhuizen samen met mijn papa. Ergens leek het me wel goed, daar kende ze me niet....
“Je spreekt?”, vroeg Kyle verwonderd.
“Ze spreekt?”, bracht Adam er dom uit.
Kyle gaf Adam een duw.
“Waar kom je vandaan?”, vroeg Kyle dan.
“Wel hier niet ver vandaan.”, zei ik schor.
“Oke? En wat is er met jou gebeurd, dat je er zo uitziet?”
“Ik mag niets zeggen.”, verzon ik.
“Kom op? We beschermen je heus wel hoor?”, grijnsde Adam.
Dacht hij nou echt dat hij grappig was.
“Kom, laten we even gaan zitten in onze kleedkamer.”, glimlachte Kyle lief en bracht me daar heen.
Daar troffen we het derde lid van de band aan.
“Brookelynn dit is Brian. Brian dit is Brookelynn.”, stelde Kyle ons voor.
“Aangenaam.”, glimlachte Brian vriendelijk.
“Aangenaam.”, zei ik zacht.
“Zet je maar neer en doe alsof je thuis bent. Wil je iets drinken trouwens?”, ging Kyle dan weer verder.
Voorzichtig liet ik me ploffen in de zetel.
“Euhm, ik wil wel een glaasje water.”, antwoordde ik.
“Water? Dat drinken de vissen ook. Geef haar wat cola man.”, beveelde Adam, Kyle.
Niet veel later kwam Kyle met een glaasje water aangelopen.
“Zo een glaasje water.”, glimlachte hij.
Ik nam het aan.
“Dank u wel.”
“Speel je muziek?”, vroeg Brian dan.
“Een beetje. Maar niet echt goed…”
“Oh fijn, wil je wat laten horen?”, glimlachte Adam enthousiast.
Ik schudde mijn hoofd.
“Welke soort muziek luister je?”, ging Kyle verder.
“Ach, muziek die niet echt bekend is. Ik luister naar Evanescence, … Nogal donkere muziek.”, antwoordde ik.
Ik verstopte mijn armen nog beter in mijn trui.
“Euhm hebben jullie een deur waar langs ik onopgemerkt naar buiten kan gaan?”, vroeg ik dan voorzichtig.
De jongens keken me raar aan.
“Wij hebben een deur, maar waarom wil je weg?”, vroeg Kyle.
Mijn gsm trilde weer en ik schrok me dood. Ik viste voorzichtig het ding uit mijn broekzak en las het bericht. Mijn gelaat werd lijkbleek.
‘Ik krijg je wel te pakken teef, als ik binnengeraak weet ik jou te vinden. Oh, ik ben binnen.’, werd er gezonden.
Hij was binnen en wat nu?
“Euhm ik moet echt snel naar huis… Jullie moeten me helpen…”, begon ik te huilen.
Kyle nam me in zijn armen.
“We zullen je helpen. Ik geef je mijn nummer, als er iets is bel me?”
Ik knikte en gaf mijn gsm.
Op het moment dat hij me naar de deur leidde, zag ik hem staan. Hij kwam op me af gelopen. Mijn hart ging te keer en ik rende weg.
“He?”, riep Adam die met Kyle mee was gelopen naar hem.
Hij duwde Adam op zij en Kyle wou achter me aan komen maar net toen hij voorbij kwam, bokste Kyle hem.
“Wat is je probleem man?”, vroeg hij aan Kyle en sloeg hem terug.
Ze begonnen te vechten en hij zag niet waar ik me verstopte. Ik hoorde Adam de jongens proberen uit elkaar te halen en security kwam er hoogst waarschijnlijk bij.
“Ik vind je wel!”, schreeuwde hij nog.
Angstig bleef ik zitten in de toilet waar ik me verschuilt had. Ik keek op mijn gsm en aarzelde om Kyle een berichtje te sturen.
‘Kyle, bedankt voor alles. Ik heb me verstopt in de toiletten. Als hij weg is kom me dan halen X Brookelynn’, stuurde ik.
Niet veel later hoorde ik Kyle het toilet binnen rennen.
“Brookelynn?”, fluisterde hij zacht.
Voorzichtig stond ik op en verborg mijn gezicht in mijn handen. Snikkend kwam ik uit het kotje en Kyle ving me op.
“Rustig maar. Rustig.”, fluisterde hij.
Hij drukte me sterk tegen zich aan. Zo bleven we een lange tijd staan en uiteindelijk gingen we terug naar hun kleedkamer. Ik bekeek Kyle eens goed en merkte dat hij wat schrammen had en een blauw oog zou hebben. Hij was echt gevaarlijk. Kyle drong me niet op om te vertellen wie hij was, ook Adam en Brian deden dat niet. Ze bleven gewoon kalm en wisten wanneer ik zin had om het te vertellen dat ik het wel zou doen.
“Brookelynn? Moeten we jou eigenlijk naar huis bregen?”, vroeg dan de moeder van Kyle.
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn ouders hoeven dit niet te weten, ik zeg wel dat ik bij iemand blijf slapen. Voorlopig kan ik hier echt niet weg.”, zuchtte ik.
Kyle keek zijn moeder aan.
“Oke. Geen probleem.”, glimlachte ze.
Ze verliet de kamer.
“Kyle? Adam? Brian? Jullie moeten me helpen. Ik moet hier onopvallend buiten geraken. Hoe ga ik dat doen? En liefst niet alleen?”, probeerde ik.
“Ik heb wel een ideetje.”, zei Adam.
“Wat dan?”, vroeg Brian.
“Wel, ik bel Paige op om te zeggen dat ze een pruik en wat kledij moet meebrengen. Make-up hebben we hier nog. We geven jou een make-over zodat je onopvallend buiten kan gaan. Niemand zal je herkenen en wij kunnen met jou buiten.”
“Daar zit iets in.”, gaf Kyle toe.
Ik knikte.
“Dank je wel. Ik kan niet geloven dat jullie dit voor mij willen doen…”
