Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-12-09 23:16

[VER] Een nieuw begin..

Geplaatst: 25-12-09 23:16

Het heeft even geduurd, maar na Ik en mijn muziek, heb ik toch de knoop doorgehakt en ben ik begonnen aan een nieuw verhaal. Ik wil jullie dan ook niets onthouden, en zal stuk voor stuk de boel hier plaatsen. Ik heb ongeveer 5 hoofdstukken op voorraad.

~ x.

--------------------------

Aanleiding tot een nieuw begin.

Huilen, verdriet bestaat niet. Maar het gene wat ik nu voel, is toch om te huilen. Wie zegt dat verdriet niet bestaat, die bestaat zelf niet.

“Het leven is on-eer-hu-lu-hu-huk!” schreeuwde Miranda hem huilend in zijn gezicht. Ze haalde uit met haar arm, miste, draaide zich om en rende met volle snelheid de trap op. In de slaapkamer stortte ze zich neer en voelde een enorme kramp in haar buik opkomen. Onee! Onee! Schoot er door haar hoofd. Ze trok haar benen op, en een enorme pijnscheut schoot door haar lichaam. Vlak daarna voelde ze iets nats langs haar benen lopen. Ze slikte en begon harder te huilen. De deur werd open gedaan, haar vriend kwam binnen. Hij pakte zachtjes zijn spullen uit de kast, stopte ze in een weekend tas en liet haar alleen achter.

“Waarom” huilde Miranda in zichzelf. “Waarom?” De vloeistof liep langzamer omlaag langs haar benen. Vormde een roodkleurige vlek op het bed. “Waarom ben ik zo koppig geweest” ze haalde diep adem, maar kon niet kalmeren. Met moeite pakte ze de telefoon. Ze draaide het nummer van haar moeder. “Mam” snikte ze. “Jase is weg” ze huilde harder. “En en en” haar adem stokte. “De baby..” Een snik maakte dat ze haar zin niet meer af kom maken. Haar moeder gooide de hoorn op de haak en stond binnen vijf minuten naast het bed. “Meisje toch” zei ze zachtjes terwijl ze haar dochter over haar haar streelde. “Miskraam” huilde Miranda steeds harder, terwijl ze met haar handen over haar buik bleef gaan. De leegte die ze daarin voelde.

Drie maanden geleden, was de twintigjarige Miranda het gelukkigste meisje van de wereld. Na een relatie van drie jaar waren zij en haar vriend Jason samen gaan wonen in het appartement naast dat van haar ouders. Ze waren dolgelukkig en al snel bleek Miranda zwanger te zijn. Deze zwangerschap bracht het jonge paar dichter bij elkaar, en Jason vroeg haar ten huwelijk. Dit aanzoek bleek het begin van het einde te zijn, de sfeer in huis werd steeds grimmiger. Tot het moment dat het escaleerde. Jason was vreemdgegaan, met de beste vriendin van Miranda. Miranda pikte het niet langer, maar omdat ze zwanger was durfde ze het niet aan. Toch confronteerde ze Jason ermee, wat uitliep op een enorme ruzie, het einde van de verloving en uiteindelijk Miranda’s miskraam.

Miranda’s moeder zag dit niet aankomen, ze was juist zo gelukkig voor haar dochter omdat ze zelf na haar eerste zwangerschap, nooit meer zwanger heeft kunnen worden. Miranda was haar enige dochter, en tevens ook haar beste vriendin. Miranda trok na de breuk in bij haar ouders, maar heeft sinds de breuk zichzelf nergens meer laten zien. Haar ouders besloten een keuze voor haar te maken. Ze wisten dat Miranda een passie had voor de fotocamera, en ze stuurden haar naar de fotoacademie in Amsterdam. Dat betekende een verhuizing, van Vaals, naar Amsterdam. En Miranda moest alleen. Het zou het beste voor haar zijn..

1. Verplichting

Gedwongen worden dingen te doen, die je eigenlijk niet wilt. Een sociaal isolement creeëren, en je eigen wereld hebben. Fijnere dingen bestaan er niet, ondoorgrondelijk.

Zwijgend, met betraande ogen staarde Miranda naar haar moeder. Ooit was haar moeder haar beste vriendin geweest, nu voelde ze aan als een vreemde. Miranda voelde zich in de steek gelaten, niet alleen door Jason, haar ex. Maar ook door haar ouders. Tenslotte waren het haar ouders die haar wegstuurden, naar Amsterdam. Het voelde alsof ze niet meer welkom was thuis, het kon haar helemaal niets meer schelen. Het kon haar zelfs niet schelen dat haar ouders haar dure opleiding zouden gaan betalen. Het kon haar niet schelen dat haar vader een duur appartement in Amsterdam Centrum geregeld had. Het kon haar allemaal niet schelen.

In de trein naar Amsterdam, vanaf Maastricht, staarde ze de hele rit doelloos uit het raam. Eindhoven, Den Bosch, Utrecht. Ze zuchtte en haar ogen vulden zich met tranen. In Amsterdam stapte ze uit op het centraal station, waar tram vier haar naar de Herengracht bracht. Ze stapte uit op Rembrandtplein, en zocht stilzwijgend de weg. Eenmaal bij haar appartement aangekomen, klom ze stilzwijgend de trappen op naar de derde verdieping. Opende de deur, en stortte zich zwijgend op haar bed. Ze sliep vrijwel meteen, haar hand weer op haar buik. De leegte in haar nam toe, en begon haar aan te vreten. Haar dromen waren zwart, en zwart was wat de komende tijd haar leven zou gaan beïnvloeden.

De volgende ochtend, ze had geen wekker gezet, gezien of gehoord, werd ze om zes uur wakker. Een waas van tranen voor haar ogen. Een diepe zucht. Ze ging onder de douche staan om wakker te worden, maar de waas wilde niet weggaan. Ze trok wat zwarte kleding aan, nam geen ontbijt, en maakte haar ogen zwaar zwart op. Een zwarte weduwe, zo voelde ze zich, zo zou ze zich ook gedragen.

Om zeven uur ging ze de deur uit, dwalend door de stad. Er waren voor het vroege uur veel mensen op de straat, maar geen van hen leek moe te zijn. Met zware ogen keek ze de mensen aan. Een voor een glimlachten ze voorzichtig naar haar, ze keek met een sombere, zielige blik terug, maar wilde geen medelijden. Haar ogen spraken boekdelen en de mensen besloten uit de buurt te blijven.

Op haar opleiding ging het ook niet zoals het zou moeten gaan. Ze maakte de foto’s die ze opgedragen kreeg zwijgend, maar de foto’s hadden stuk voor stuk een duistere uitstraling. Somber, terwijl de onderwerpen zo vrolijk zouden moeten zijn. De docente sprak Miranda hier over aan, stilzwijgend haalde Miranda haar schouders op. Sinds de dag waarop ze alles verloor had ze geen woord meer gezegd. Ze had al meer dan een half jaar gezwegen, daar zou nu geen verandering in gaan komen.

De dagen die volgden verscheen ze niet op school. Ze stuurde haar werk op via de mail. Sombere, sprekende foto’s. De docente was echt onder de indruk, want Miranda had daadwerkelijk talent. Maar ze maakte zich ook zorgen om Miranda. Het meisje had zoveel in zich, maar was zo neerslachtig, depressief. Het was zonde haar zo te zien. Daar wilde ze graag verandering in brengen, maar hoe wist ze niet.

Het werd december, kerst naderde. Miranda had haar ouders al een half jaar niet gezien, en was ook niet van plan met kerst terug te gaan. Ze leefde nog steeds een somber, eenzaam bestaan in Amsterdam. De krassen op haar armen waren wel dichtgetrokken, snijden deed pijn, en het bloed was te rood, te vrolijk voor haar stemming. Wel zou ze littekens dragen, ze was er niet trots op. Het maakte haar somber. Ze vond het afschuwelijk en zakte daardoor dieper weg in haar eigen wereld vol depressies.

Haar docente maakte zich nog steeds zorgen, ze kreeg geen contact met Miranda, kon niet tot haar doordringen, zelfs niet toen ze aan de deur was geweest. Dus besloot ze haar zoon te sturen. Misschien dat hij tot haar door kon dringen, tenslotte waren ze van dezelfde leeftijd. Tevergeefs, Miranda moest niets van hem hebben. Ze was geïsoleerd, en dat zou zo blijven.

Elke ochtend was hetzelfde. Steeds hetzelfde ritueel, al sinds ze in Amsterdam woonde. Ze werd wakker, zonder wekker. Heel vroeg, ze ontbeet niet, ze douchte en maakte zich donker op. Ze lunchte altijd op de Albert Cuijp. Een zwart, zwaarmoedig stipje tussen alle toeristen en kraampjes. Ze at ’s avonds altijd thuis, met boodschappen van de Spar in de buurt van het Weesperplein. De zweeg altijd, ookal probeerde de caissiere haar altijd te verleiden tot een praatje. Uiteindelijk zei ook deze caissiere niets meer. Niet begrijpend, maar ook wetende dat ze niets zou kunnen uithalen. En ergens, was Miranda daar erg opgelucht over.

Vlak voor haar deur, na een zwijgzaam rondje Waterlooplein – Weesperplein voor haar boodschappen, botste ze tegen iemand op, haar boodschappen over straat en haar appels rolden de gracht in. Ze zei niets, geen vloek, geen zucht. Zwijgend, met stille donkere ogen raapte ze haar boodschappen op, en nam de spullen aan die degene waarop ze gebotst was voor haar opraapte. Ze vroeg de persoon niet binnen, ze zei helemaal niets. Even kruisten haar donkere ogen zijn heldere blauwe ogen. Het kon haar niets schelen, ze wilde met niemand te maken hebben. Het eerste wat ze zou doen was douchen, zijn aanraking van haar afwassen.

Voor hem, zou alles anders worden. Deze ondoorgrondelijke persoonlijkheid intrigeerde hem. Hij begon vaker langs haar huis te lopen, hopende dat hij haar vaker zou zien. Miranda echter, maakte haar rondje naar de Albert Cuijp en de Spar elke dag anders. Verliet soms het pand via de nooduitgang om maar niemand tegen te hoeven komen. Terwijl hij daar braaf de wacht hield in de hoop wat van haar op te vangen.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 09-02-22 14:57, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×