Geplaatst Ik ben 12 en ik schrijf een verhaal, maar ik weet niet of het goed is, en ik heb al eerder iets geschreven maar mijn klasgenoten kraakte het af, dus nu vraag ik eht dus liever aan jullie
, dit is alles wat ik nu heb:Citaat:“Mam!” roept Laura! “Emma heeft weer eens aan mijn make-up gezeten!” “Dan moet je maar beter op je spullen letten, Laura!” Laura kijkt teleurgesteld naar haar make-up. Alles ligt door elkaar, er zijn een paar dingen weg en haar dure mascara is helemaal verpest. Ze zoekt naar haar nieuwe oogschaduw, maar die is ook weg. Het is al de derde keer in de week dat Emma aan haar make-up zit! Altijd is het hetzelfde liedje, Emma krijgt altijd haar zin. Dan moet ze het zelf maar oplossen! Ze loopt naar de kamer van haar zusje toe, en wil de deur open doen maar die zit op slot. Dat is ook zoiets, Emma krijgt een slot omdat ze het lief heeft gevraagd. En ik vraag het al een paar jaar, en ik krijg geen slot. Wat is het toch oneerlijk! “Emma, doe die deur open! Nu!” roept Laura. “Nee, dat doe ik niet. Ik ben bezig.” “Ja, met mijn make-up zeker!” schreeuwt Laura nu woedend. Sinds haar ouders zijn gescheiden is Emma zo lastig. “Emma, doe nu die deur open!” “Oke, rustig aan!” Hoe kan ze rustig aan doen als Emma weer haar make-up heeft gepakt. Toen Emma de deur opendeed en ze haar hoofd om het hoekje stak gaf Laura een gil. Haar zusje zat onder de make-up. HAAR make-up. Ze ziet door de kier dat de kamer van haar zusje onder de lippenstift zit. En overal ligt poeder. Als Laura goed kijkt ziet ze dat het haar nieuwe oogschaduw is. Ze geeft de deur een harde duw zodat ze de kamer beter kan zien. “Au!” roept haar zusje! Ze valt op de grond. Gelijk hoort Laura haar moeder de trap op rennen. “Emma, sta eens op.” zegt haar moeder bezorgd. “Dat kan ik niet. Ik kan niet op mijn been steunen. Toen Laura me duwde viel ik heel hard op de grond!” “Laura! Dat doe je toch niet tegen je zusje” Laura kijkt verschrikt naar haar moeder. Die haar een boze blik toewerpt. “Dat heb ik helemaal niet gedaan” roept ze. Dan tilt haar moeder Emma op. En loopt hoofdschuddend weg. “Wat moet ik toch met zo’n dochter” hoort Laura haar moeder mompelen. Als ze naar haar zusje kijkt, ziet ze dat die gemeen glimlacht naar haar. Ze loopt de kamer van haar zusje binnen. Ze zoekt al haar make-up bij elkaar en loopt dan de kamer uit. Als ze weer in haar eigen kamer is kijkt ze naar de make-up in haar handen. Allemaal verpest. Dat word nieuwe kopen. Ze pakt een briefje van 20. Dan maar goedkope make-up. Als ze naar beneden loopt en haar fietssleutel pakt komt haar moeder naar haar toe gelopen. “Waar ga jij heen, jongedame?” “Naar het winkelcentrum om nieuwe make-up te kopen.” “Jij gaat nergens heen, je hebt huisarrest. “Maar, mam…!” “Niks te maren, jij blijft het hele weekend thuis. En je komt gelijk uit school naar huis toe!” “Maar ik heb vanavond het feestje van Fleur.” Fleur was haar beste vriendin. Die kon ze toch niet zomaar laten zitten. “Fleur snapt het echt wel. Bel haar maar even op.” Zuchtend loopt Laura naar de telefoon toe. Ze toetst het nummer van Fleur in. Als de telefoon 6 keer is overgegaan wil Laura ophangen. Maar dan word er opeens opgenomen. “Hallo, met Fleur Elsinga.” “Hoi Fleur, met Laura” “Hoe gaat het?” “Slecht… Ik kan vanavond niet op je feestje komen.” “Waarom niet?” “Huisarrest.” “En waarom heb je huisarrest? Heeft Emma weer iets gedaan?” “Ja, ze pakte mijn make-up af, ik duwde haar deur open die ze vasthield, en toen viel ze. Ze verdraaide mijn woorden zo dat het leek of ik de slechte was.” “Jammer dat je niet kan komen.” “Vind ik ook, maar ik maak het goed. Als mijn huisarrest is afgelopen dan neem ik je mee naar de bioscoop en dan gaan we nog wat eten, oke?” “Ja leuk, maar ik denk dat je een probleempje hebt.” “Wat dan?” “Kan je dat wel allemaal betalen?” “O, daar had ik niet aan gedacht. Dan denk ik dat we de plannen moeten veranderen. We gaan naar de bioscoop en gaan daarna even naar de snackbar.” Fleur schiet in de lach. “Is goed, veel succes.” “Waarmee?” “Met je huisarrest, je zusje en je moeder.” “Oke, bedankt. En jij veel succes met je feestje.” “Bedankt, wat ga je eigenlijk doen, dat was geheim maar nu mag ik het toch wel weten, ik kom toch niet.” “Ik ga een fuif geven.” “Dat dacht ik al” “Laura, het gesprek heeft wel lang genoeg geduurd.” roept haar moeder. “Fleur, ik moet ophangen, mijn moeder vindt dat ons gesprek wel lang genoeg heeft geduurd.” “Oke, tot maandag op school.” “Ik mag wel op MSN dus ik spreek je nog wel.” “Ja goed. Doei.” “Doei, veel plezier op je feestje. Wil je even aan de rest uitleggen waarom ik niet kom?” “Ja, zal ik doen” “Oke, bedankt doei” En toen werd er opgehangen. “Kom je even helpen de tafel te dekken.” roept haar moeder. “Ja!”
