Vorig jaar 10 oktober kwam dan eindelijk na 10 jaa mijn grootste droom uit... ik kreeg mijn eigen paardje! Farome was toen 4 jaar en een ontzettend lieve fijne en betrouwbare ruin!
Wat was ik blij en trots!
En wat is het trouwens moeilijk om alles te vertellen zonder iets te vergeten... als het aan mkij ligt schrijf ik een heel boek maar dat is ook niet helemaal de bedoeling...
Ik vond het nog ontzettend lastig om op hem te rijden maar met veel lessen ging het langzaam aan beter, vooral omdat ik voorheen altijd pony;s reed en nog eigenlijk niet zo veel wist op dat moment van rijden en paarden... Vind ik nu dan als ik erop terugkijk.
dit was in een van mijn eerste weken.

Al snel vertrouwde ik hem goed genoeg om te gaan springen en lekker buiten te gaan rijden en wat vond hij dit super!
December brak aan, en omdat ik op dit moment alleen een buitenbak had werden het vooral buitenritjes maar wat genoten we! '
Zo met buitenritjes en wanneer de bak droog was gingen we door tot en met Januari, ene moment balen maar voor een 4 jarige kan het geen kwaad om rustig aan te doen en zo nu en dan naar het bos.
Februari: WAT EEN K*T TIJD BEGON HIER!!! Het begon er allemaal al heerlijk mee dat bij ons op stal ALLE zadels en hoofdstellen gejat waren.. je raad het al net een half jaar een nieuw paard dus ook net een half jaar pas die zadels... SH*T! maar februari kon blijkbaar nóg erger. een week later merkten we dat Farome lastig at: de leeftijd dachten we misschien aan het wisselen en wat moeilijk eten eventjes aankijken en anders de DA laten komen het zag er niks ernstigs uit... Maar het werd de dag erna alleen maar erger, arm ding: Dierenarts erbij en helaas niet een los tandje ofzo, nee een verlamming aan de rechterzijde van zijn hoofd. nog een keer sh*t... Hij kon aan die kant van zijn hoofd alles voelen maar niks bewegen, opzich geen ramp eten kon hij leren met dat mondje en een oor wat hangt is wel een schattig gezicht, maar dan zijn oog... Helaas hebben we deze na een lange zware periode (oa. 3 operaties) toch moeten laten verwijderen. Misschien wat minder charmant door het leven maar deze lieve man blijft hoe dan ook bij ons
In deze periode is door oa medicijnen en alles Farome ontzettend achteruit gegaan, onze band werd alleen maar sterker maar wat zag hij er zielig uit. 0 spieren 0 vet en totaal geen blijdschap te zien in zn ogen. Op deze foto zie je het begin van deze ellende; en zag het er niet zo heel erg uit.
Waar de verlamming van kwam was nog even spannend, een hersentumor, een virus, een Tia etc etc. Angst of we hem moesten laten gaan was er zeker.
Maar gelukkig kwam alles toch een soort van goed! Hij kan alles nog en we zijn nog steeds rustig aan het opbouwen, en hij begint weer langzaam vetjes en spieren te krijgen

Wat ben ik blij dat we dit paard hebben kunnen houden en redden... de verlamming was ook nog naar zijn rechterbeen doorgestraald(?) waardoor hij een soort kreupel leek te lopen omdat zijn hersenen niet goed doorgaven dat hij zijn been moest strekken, dit kwam niet door. maar met Fysio en DA is dit ook opgelost en alles gaat de goede kant op!
Van het kreupele heb ik een video vgemaakt van zijn vooruitgang! Nu loopt hij gelukkig al weer helemaal goed!
Nogmaals wát een topper en wat is onze band sterk geworden, hij gaat voor mij door het vuur en ik voor hem
Ik hoor nog vaak genoeg dat hij lelijk is, dat het er raar uit ziet, dat ik nooit fatsoenlijk met hem wedstrijd zal gaan kunnen rijden... Ik trek me er niks van aan, ik hou van hem hoe dan ook
#dtv
Groot gelijk! Hoop dat jullie nog heel lang van elkaar mogen genieten en uiteraard in goede gezondheid!