pelham als vervangen van S&T???

Moderators: Just_Sannee, Neonlight, Amaryllis, C_arola

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
LadyMadonna

Berichten: 53872
Geregistreerd: 09-01-01
Woonplaats: werkendam (NB)

pelham als vervangen van S&T???

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 05-09-02 11:59


First they teach you to be patient, and then you'll learn there's not much time.... -Bertolf-


ponymens
Berichten: 1298
Geregistreerd: 29-05-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 05-09-02 12:54

Stang en trens kan je ook op pony maat kopen en het is ook bij een paard een mond vol.

Mijn pony van 1.46 loopt ook op stang en trens en loopt hier heel erg goed op. En bij stang en trens rij je op de trens en pak je de trens er alleen bij als het nodig is. Maar op een pelham rij je of op trens of op stang (afhankelijk af het gebroken is of niet) en kan je er geen combi van maken.

Op een Pelham mag je ook geen dressuurwedstrijden rijden en op stang en trens wel, mits je bij de paarden start.

Ik vind het dus geen vervanging voor maar gewoon een ander bit.

Margreet

Berichten: 18236
Geregistreerd: 24-08-01
Woonplaats: Gooi- en Eemland

Link naar dit bericht Geplaatst: 05-09-02 13:32

Uit "het paard, het bit en de ruiter", ik denk dat je daar het antwoord wel in kunt vinden, wel een lang stuk tekst.

De pelham werd aan het eind van de 19e eeuw uitgevonden door de Engelse familie Pelham. Het was hun bedoeling om de werking van de stang en de trens te combineren in één bit. In die tijd nam zowat iedereen enthousiast deel aan jachten en een veel gebruikte optoming daarbij waren de stang en de trens. Omdat niet alle ruiters daarmee om konden gaan en deze optoming ook niet voor alle paarden even geschikt was, leek de pelham een ideale oplossing.

Helaas was dat niet het geval. Het is namelijk onmogelijk om de inwerking van de bovenste teugel (de 'trensteugel') te scheiden van de onderste (de 'stangteugel'), en dat maakt de pelham tot een onduidelijk bit voor zowel paard als ruiter. Dat betekent niet dat de pelham een onbruikbaar bit is, want dat is beslist niet het geval.

Het meest opvallende kenmerk van de pelham is dat het bit twee bevestigingsmogelijkheden heeft voor de teugels. De pelham werkt als een ongebroken trens als de ruiter aan de bovenste teugel trekt en als een stang met korte onderbomen als hij aan de onderste teugel trekt. De pelham heeft een aparte ring voor het bevestigen van het bakstuk en bovendien zit er op de onderbomen een klein ringetje voor het bevestigen van een slobberriempje. Het slobberriempje moet ervoor zorgen dat de kinketting op de juiste plaats blijft liggen. Tevens moet het voorkomen dat het paard de onderbomen in zijn mond neemt.

Het mondstuk van de pelham. is in principe ongebroken en heeft bijna altijd een of andere vorm van tongvrijheid. Meestal heeft deze tongvrijheid niet de vorm van een poortje maar is het mondstuk halve-maanvormig ('mullen mouth'). De meeste pelhams worden gemaakt van roestvrij staal, maar ook zijn er pelhams met een mondstuk van argentaan, bakeliet of rubber.

Zoals we al gezien hebben werkt het mondstuk als een ongebroken trens als de ruiter aan de bovenste teugel trekt en als een stang met een korte onderboom als de ruiter aan de onderste teugel trekt. Dit houdt in dat de pelham via de bovenste teugel inwerkt op de tong, de lagen en een beetje op de mondhoeken en dat hij via de onderste teugel inwerkt op de tong, de lagen, de kingroeve en de nek. Doordat de pelham altijd met twee teugels tegelijkertijd gereden wordt vindt de ene inwerking nooit plaats zonder de andere; het blijft altijd een combinatie. Daardoor blijft de pelham voor het paard altijd iets vaags en onduidelijks houden en is het ook voor de ruiter moeilijk om een duidelijk onderscheid te maken tussen de trens- en de stangwerking.

De maximale kracht die een stang uit kan oefenen is niet alleen afhankelijk van de lengte van de onderboom maar ook van de verhouding tussen de onder- en de bovenboom. Zoals we al meerdere malen gezien hebben is de verhouding 2:1 het prettigst voor het paard. Bij de keuze voor een pelham is het dan ook belangrijk om te letten op de verhouding tussen onder- en bovenboom, en een pelham te kiezen met korte onderbomen. De lengte van de bovenbomen is bij de meeste pelhams ongeveer 3 cm, wat betekent dat de onderbomen maximaal 6 cm lang mogen zijn.

TEUGELVOERING

De pelham is ontworpen om in één bit twee bitten te kunnen verenigen en daardoor verfijnder in te kunnen werken. Om daar gebruik van te kunnen maken MOET de pelham met twee teugels gereden worden. Het gebruik van een pelhamriempje of het bevestigen van één teugel aan de onderste ring heeft niets meer te maken met rijkunst, maar komt neer op het gebruik van het bit als breekijzer. Het ontkent de zin en werking van de pelham volledig en werkt hard en eenzijdig in op de paardemond. (Een pelhamriempje is een riempje dat de twee teugelringen van de pelham met elkaar verbindt. De teugel wordt dan aan dit riempje bevestigd).

Meestal worden de twee teugels van de pelham gekruist; dit houdt in dat de bovenste teugel ( de 'trensteugel'), onder de pink loopt en de onderste teugel (de 'stangteugel') tussen de pink en de ringvinger doorloopt. Op deze manier werkt de pelham iets 'milder' in dan wanneer de 'stangteugel' onder de pink doorloopt en de teugels zich niet kruisen. Er zijn echter meerdere manieren om teugels te verdelen. Deze zullen uitgebreid ter sprake komen in het volgende hoofdstuk over de stang en trens.

Bij de pelham onderhoudt de ruiter in het algemeen met beide teugels een voortdurend contact met de paardemond. Soms hangt de 'stangteugel' echter iets door en is het contact dus ook net iets minder stevig. Veel paarden ervaren dit als prettig en ook voor de ruiter is dit aangenaam. Ten eerste heeft hij minder kans dat hij per ongeluk te hard inwerkt en ten tweede kan de ruiter op deze manier de 'stangteugel' alleen gebruiken als hij dat nodig vindt. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als het paard op weg naar huis niet meer bereid is om te reageren op de inwerking door middel van de bovenste teugel.

GESCHIKTHEID

Ondanks de per definitie onduidelijke werking van de pelham reageren veel paarden er heel goed op. En niet alleen zij; ook veel ruiters zijn heel tevreden met dit bit. De pelham wordt nog steeds veel gebruikt bij het rijden van jachten en het voorstellen van jachtpaarden en ook springruiters maken regelmatig gebruik van de pelham. De pelham is een prima bit voor een paard dat niet van het trekken en knijpen van een trens houdt en een ruiter heeft die graag met een voortdurend teugelcontact wil rijden. Ook is de pelham erg geliefd bij ruiters die het prettig vinden om de hefboomwerking van de pelham 'achter de hand te hebben', en/of het omgaan met de stang en trens te moeilijk vinden.

Nulla tenaci invia est via

abby
Berichten: 1625
Geregistreerd: 31-01-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 05-09-02 14:13

het paard, het bit en de ruiter schrijft:
Citaat:
Bij de pelham onderhoudt de ruiter in het algemeen met beide teugels een voortdurend contact met de paardemond. Soms hangt de 'stangteugel' echter iets door en is het contact dus ook net iets minder stevig.
...
De pelham is een prima bit voor een paard dat niet van het trekken en knijpen van een trens houdt en een ruiter heeft die graag met een voortdurend teugelcontact wil rijden.
...
Ook is de pelham erg geliefd bij ruiters die het prettig vinden om de hefboomwerking van de pelham 'achter de hand te hebben' ...


De Lusitano van mijn trainer wordt altijd met een Pelham gereden. Gedeeltelijk vanwege laatst aangevoerd argument waarbij prettig vinden in dit geval bittere noodzaak is omdat het hier een in de grond gevaarlijk paard betreft.

Ik heb mijn paard ook weleens met de Pelham gereden en ik heb geleerd dat je juist niet met voortdurend teugelcontact mag rijden. Dus: op het moment dat het paard nageeft steek je beide handen vanuit je ellebogen naar voren en ontspan je. Wanneer nodig neem je weer aan door je armen weer naar achteren te bewegen. (Denk nu niet meteen aan gigantisch grote bewegingen waarbij je je armen zo'n 30 cm naar voor of achter beweegt...).

Verder heb ik geleerd dat het belangrijk is om beide teugels gelijk aangenomen te hebben om zo een gelijkmatige druk in de mond te hebben.

Volgens mij toch iets anders dan hier beschreven... Nu is het verschil misschien dat de betreffende Lusitano op Iberische wijze is ingereden en ook ik en mijn paard daar in de training de nodige graantjes van mee pikken?


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: arjaaaaa en 8 bezoekers