kom ik thuis, begint mijn moeder met helemaal uit te kafferen dat een paard niet haalbaar is voor mensen zoals wij, dat ik mezelf in de sh*t ga werken
dat ik egoistisch ben (ja, stel dat je van je paard valt, wij zitten met de kosten blablabla)
nu vraag ik me eigenlijk af, heeft ze gelijk?
situatieschets:
ik ben single, woon nog thuis bij men moeder, heb een fulltime baan in een dierenspeciaalzaak.
ik heb het minimumloon voor bedienden in belgie (ik ben 21 trouwens)
ik heb enkel mijn thuis (200 euro) en mijn auto als vaste kosten (+- 250 euro / maand inclusief benzine en lening, in oktober loopt die lening trouwens af, aan 120 euro)
het paard is een belgisch trekpaard, kan zomer winter dag en nacht buiten, zou mss bij de eigenaar nu kunnen blijven staan.
kwa materiaal heb ik alles al, voeding kan ik op mijn werk kopen met 10 % korting (biks dan)
in mijn ogen is het wél haalbaar, zeker eens nadat mijn lening afbetaald is.
kwa dierenartskosten, in die vijf jaar dat ik ze ken heeft ze nog nooit iets ernstigs meegemaakt (kan altijd gebeuren uiteraard.
dan blijft er bij mijn weten dus gewoon de voeding, wormenkuren, entingen en hoefsmid over.
welke dingen moeten er nog gedaan zijn (verzekeringen?)
wat vergeet ik
en vooral, is het haalbaar
(loon kun je opvragen per pb
)
)
Wel staat mijn vader achter mijn hobby en de keus die ik ooit heb gemaakt om een eigen paard te kopen en dat vond (vind) ik heel erg belangrijk! Ik heb hem immers nodig als back up..niet financieel, wel als ik een keer echt niet naar mijn paard kan..praat er over met je moeder!
, heb een auto, appartement die ik huur (is niet weinig), en een paard op een pensionstal sinds 2 weken
