Geplaatst Er zijn mensen die het verhaal al kennen, anderen nog niet, dus ik doe het verhaal maar even helemaal uit de doeken:
Als gezelschap voor Chad heb ik een shetlander, Bert. Bert is 10 en is vroeger heel veel verwend geweest. Hij is nooit beleerd, zadelmak gemaakt of wat dan ook, zijn enige taak was het gras kort houden en gezelschap geven aan anderen. Daarvoor heb ik hem ook genomen, hij hoeft van mij niks, alleen maar gezellig zijn en grasmaaien.
Bert is altijd nogal typisch geweest, hij bijt, is knorrig en wilde zich altijd weleens losrukken, typisch shettengedrag dus. Waar ik hem vandaan had, noemden ze hem "de kleine terrorist"
want hij bepaalde hoe het ging, niet anders. Maar eigenlijk nooit problemen, ik gaf hem een tik op zn neus als hij beet, en liet hem voor de rest zoveel mogelijk met rust, immers weet ik donders goed hoe shetten kunnen zijn en tja, hij hoefde verder ook niks. Gewoon consequent zijn met hem en voor de rest lekker in zijn soppie gaat laten koken, een shet is en blijft een shet.
Maar Bert's gedrag veranderde langzamerhand - hij liet zich niet meer vangen in de wei (ze gaan 's nachts op stal) en begon steeds knorriger te doen, ook naar mijn paard. Hij was dominant, dat was duidelijk en dat is ook niet erg, maar hij was het wel heel erg. Maar Chad liet het allemaal en maakte zich niet druk er om. Dus dan laat je het maar zo, ik zie ook geen reden tot ingrijpen als er geen gevaarlijke toestanden ontstaan.
Af en toe speelde ik weleens met Bert en dat leek hij ook wel leuk te vinden, zo een stukje wandelen, longeren, een sprongetje maken, maar knuffelen enzo vond hij niks (bijten) en met verzorgen maakte je hem ook niet blij, dan haalde hij weleens uit met een beentje, maar niks serieus. Altijd ben ik consequent geweest en duidelijk, de grens mocht nooit overschreden worden.
Hij wist het ook donders goed hoor, als hij fout was, dan beet hij je, en trok gelijk zijn hoofd weg, alsof hij dacht "ik weet wel dat ik stout ben"
Het viel mij weleens op dat hij dreigde als ik hem uit de wei haalde, maar dan maakte ik mij groot en gaf een brul, en dan kon ik hem wel pakken. Pure dominantie, hij probeerde het gewoon maar ik was altijd nog steeds het "opperhoofd" en hij was daar dan wel van onder de indruk.
Tot op een bepaalde dag - Bert kwam weer dreigend naar mij toe, ik gaf een brul, maar Bert draaide zich vliegensvlug om, en begon, al piepend en gillend, op mij in te rammen. Niet zomaar een trap van "Ik ben je beu" maar echt gericht rammen, en BLIJVEN rammen! Aangezien de wei drassig was zat ik vast met een laars in de blub, en had Bert vrij spel. Gevolg - een gekneusde en ontwrichte knieschijf en een gekneusd ander been.
Hierop heb ik Bert genadeloos aangepakt, heb hem alle hoeken van de wei laten zien en hem duidelijk gemaakt dat DIT niet de bedoeling was. Ik was zó boos op hem en ook teleurgesteld, want hij hoefde nooit iets, en nu dit.....
Voor mij was dit een duidelijk geval van gerichte agressie zonder aanleiding, enkel en alleen omdat hem iets niet zinde. Ik ben hartstikke goed voor hem, en dat hoeft dat niet op deze manier "beloond" te worden vind ik.
Het leek effect te hebben, Bert dimde in en was weer braaf en lief. Hij liep netjes mee, luisterde en hield de pootjes aan de grond. De boodschap was duidelijk, hij was niet langer de hoogste in rangorde, dat was ik.
Twee weken later - Mark haalde Bert uit de wei, Ik liep met Chad. Tot mijn grote verbazing gebeurde precies hetzelfde en Bert ramde Mark volledig in elkaar.... verdorie! Weer dezelfde volgorde, hij heeft er flink van langs gekregen, en in de weken die daarop volgden, ben ik flink met hem aan de slag gegaan aan de longe en hem hem gecorrigeerd in zijn gedrag. En ja hoor,het werkte weer, Bert was poeslief en zette geen stap verkeerd.
Tot gisteren.......
Bert wilde zich weer eens niet laten vangen en viel eerst mij aan (gelukkig niks) daarna twee keer Mark. We besloten Chad eerst binnen te gaan zetten en dan die kleine rotzak. Ik liep naar Chad, die zich zoals altijd lekker makkelijk laat pakken en echt, wat er toen gebeurde.... we stonden er gewoon op te kijken......
Bert loopt in een doodnormale stap naar Chad.... draait zich vervolgens om en begint Chad in elkaar te rammen!!!! Terwijl er geen aanleiding toe was, het arme beest deed NIETS. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een paard een ander paard zonder enige aanleiding gericht in elkaar slaat, sterker nog, er op af loopt met als doel de ander in elkaar te trappen.
Uiteindelijk heeft Mark Bert kunnen pakken. Maar in de stal, na het afdoen van het halster, heeft Bert hem in de hoek gedrukt en is wederom op hem gaan inrammen, echt weer gericht trappen en piepen en gillen.
De maat is nu vol met Bert. Ik heb serieus het idee dat hij iets mankeert, in zn hoofd wel te verstaan.... Zij agressie stijgt naar alles en iedereen die in zijn buurt komt. De fazanten die in de wei komen gaat hij achterna en ik ben blij dat hij ze niet te pakken krijgt, want ik denk dat hij ze zal vermoorden. We hebben reeën in het achterste gedeelte en dan wordt hij pislink, hij is in staat om dwars door de draad te gaan en ze te pakken. Chad wordt van alle goede grasplekjes weggejaagd, en zonder reden in elkaar geramd.
Ik heb nu 27 jaar ervaring met paarden, maar ik heb dit nog nooit meegemaakt. Je kunt hem slaag geven zoveel je wilt, het heeft slechts kort effect, hij probeert het ALTIJD weer.
En nu? staat hij met halster + touw in de wei, want meneer rukte zich vanochtend los en toen ik het touw af wilde doen, viel hij mij weer aan. Ik ben niet bang voor hem, maar ik heb gewoon geen zin om mezelf weer het ziekenhuis in te laten meppen door hem.
Ook valt hij continu Chad aan, jaagt hij hem weg van plekjes met goed gras, hij is gewoon de boel aan het terroriseren.
Wat moet ik in hemelsnaam met dit beest beginnen???
Mijn vriend zegt - naar de slacht met dat beest, hij is levensgevaarlijk geworden, dit gaat een keer écht goed mis. Ik snap zijn beredenering wel, maar het stuit mij tegen de borst een "gezond" paardje te laten afmaken. Al zet ik dus wel twijfels bij de geestelijke gezondheid van mijn shet.
Verkopen kan ik hem niet, dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Als hij bij ervaren volwassenen al niet tot zijn recht komt, dan wil ik niet weten wat er gebeuren kan bij bijvoorbeeld tieners die met hem willen gaan werken!
Maar..... ik houd wel van hem, ondanks alles. Liefde is voor mij een heel diepgaand iets, en dat is heel moeilijk. Ik kan enorm veel van een dier houden, dus ook van Bert. Maar ik besef mij ook wel dat het een kéér op houdt natuurlijk. Dat het gevaarlijk wordt, ook voor Chad.
