Geplaatst Unseen
[img]http://static.bokt.nl/upload/8367/polocrosse[/im]
Het Nederlandse team: V.l.n.r. F. , Mijndert Heineke, Rinse Elsinga, Nathalie Garben,
Jochem Elsinga en Fleur Bartels (Bokker fleurbartels)
foto: http://www.polocrosse.nl
Twee weken geleden, in het weekend van 4 en 5 juli, werden in het Engelse Doncaster de Europeese Kampioenschappen Polocrosse 2009 gehouden. Onder andere twee Bokkers maken deel uit van dit team, nl. en fleurbartels. Eerder schreef Bokker fleurbartels een nieuwsbericht over het EK, waarbij het Nederlandse team tweede werd. Hierbij het van dag-tot-dag verslag van Bokker F. , die uiteindelijk ook de ambassadeursprijs in ontvangst mocht noemen.Het Nederlandse team: V.l.n.r. F. , Mijndert Heineke, Rinse Elsinga, Nathalie Garben,
Jochem Elsinga en Fleur Bartels (Bokker fleurbartels)
foto: http://www.polocrosse.nl
European Challenge 2009
Doncaster, United Kingdom, 4-5 juli 2009
Vrijdag 3 juli
Na een lange bootreis arriveerde de eerste groep, met Jochem, Rinse, F. , Marlieke, Maarten en Anke in Hull. De camper tocht werd voortgezet naar Doncaster, waar het op dat moment natuurlijk begon te regenen. Dat mocht de pret niet drukken, want de camper werd op een 2 pond per uur parkeerplaats geparkeerd en de groep trok het stadje in. Nadat er bij de eerste de beste mini supermarkt een dozijn paraplu’s werd ingeslagen, ging de groep opwarmen in het eerste het beste café. Hier kregen we een vet Engels ontbijt en een croissantje met grote kop koffie, waarna we er weer tegenaan konden. Eenmaal terug bij de camper bleek dat we iets te weinig betaald hadden voor de 3 uur dat we in Doncaster rond hingen. De gele bon klemde zich dreigend tussen de ruitenwissers.
Op het terrein aangekomen, bleek dat we alsnog de eersten waren. Het veld was leeg, kaal en er stond een enkele tent van drie verdwaalde Duitse spelers. Nadat we gedag gezegd hadden begonnen we aan onze eigen tentjes, wat ook nog voor de nodige problemen zorgden. F. bemoeide zich er teveel mee en werd door Jochem aan de kant gezet. Rinse dook direct de eerste tent in zodra die stond en kwam er de rest van de middag niet meer uit. Nathalie (inmiddels ook gearriveerd met haar ouders) en Marlieke keken toe en moedigden Jochem aan met de laatste tent. Jochem viel in een konijnenhol. De rest keek toe. Er gingen geruchten dat we de tent van Fleur en Mijndert wel vlakbij een konijnenhol konden plaatsen, maar hiervoor werden ze alsnog behoed. Matjes en slaapzakken werden gezocht en in de tenten gegooid en we gingen de rest van het, voor veel van ons al zo bekende, terrein maar eens inspecteren. De racetrack had een prachtig nieuw gebouw, wat natuurlijk onderzocht moest worden. We ontdekten een camera, die het hele terrein in de gaten hield, dus hebben we ons vermaakt met het bespioneren van de camper.
Die avond, na het eten in een restaurantje met slechts twee vegetarische gerechten, was bijna iedereen aanwezig op het terrein en konden we onze paardjes gaan bekijken. Al snel zat iedereen op het voor hem of haar aangewezen paard en konden we ze gaan testen. Tot ons grote genoegen vielen eigenlijk alle paarden zeer in de smaak en konden we ons gelukkig stellen dat we eindelijk echt goede paarden mochten rijden in Engeland. Voorgaande jaren kregen we voornamelijk de leftovers, de oudjes, kleine dikke pony’s of paarden zonder veel conditie. Dit jaar kreeg ik Nino, een vijfjarige ruin van rond de 1.50m hoog. Een geweldige pony. Ontzettend lief en ondanks zijn leeftijd al een vrij ervaren paard. We reden wat rond langs de velden, gooiden een balletje over en keken een beetje wat onze paardjes zoal konden.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje kwijt ben wat er de rest van de vrijdagavond gebeurde, de bedden werden opgemaakt en we dronken nog wat samen. Misschien zijn we toen naar bed gegaan, maar misschien ook niet.
Zaterdag 4 juli
Vroeg eruit en de wedstrijd van Frankrijk tegen Engeland gekeken. We zagen direct dat Engeland in vorm was, en Frankrijk absoluut niet naar haar beste kunnen speelde. Ergens begrijpelijk, ook Frankrijk moest weer even inkomen om in het buitenland te spelen. Na deze wedstrijd (die Engeland gewonnen had) terug naar de camper en daar Desmond (Ierse coach) begroet, die net was aangekomen. We namen rustig de tijd, ontbeten met Nederlands brood en chocopasta en toen was het tijd onszelf en de paarden klaar te maken voor onze eerste wedstrijd tegen Engeland. Wij hadden als enig voordeel dat de Engelsen al gespeeld hadden en misschien iets meer moe waren dan wij, maar verder hadden de Engelsen een grote voorsprong. Allereerst reden zij op hun eigen paarden, wat een enorm verschil kan maken. Daarbij speelden ze een thuiswedstrijd en ligt Engeland al een stuk hoger dan het Nederlandse niveau. Uiteraard had Engeland niet het nationale team ingezet, maar in plaats daarvan een leuke tegenstander voor ons uitgezocht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo fijn gespeeld heb deze wedstrijd. Ik had erg veel moeite om lekker in te komen en goed te weten wat de verwachtingen waren van mij als nummer 2. De eerste chukka verliep prut, maar daarna konden we toch wat punten pakken. Vooral mijn laatste chukka heb ik toch nog leuk kunnen spelen en met een glimlach het veld verlaten. Wel verloren, maar dat mocht de pret niet drukken. Natuurlijk gingen we ervoor om Europees Kampioen te worden, maar hé, je kunt niet alles hebben. Volgende wedstrijd gewoon beter spelen en meer dan ons best doen konden we niet. Paarden afgezadeld en van een douche voorzien, even laten uitrusten in de paddocks. Na een korte pauze, oppeppers van Desmond en een snel broodje, was het anderhalf uur later alweer tijd voor onze tweede wedstrijd; Duitsland. Die week daarvoor hadden we nog gespeeld op het German Open, waar we het zeker niet onverdienstelijk gedaan hebben, en vol goede moed gingen we de wedstrijd in. Eigenlijk was het best een beetje zielig. De Duitsers waren nergens, onze nummer 1’s scoorden doelpunt na doelpunt en Duitsland hobbelde achter ons aan. Vooral de sectie waar ik tegen speelde, hoewel Max goed probeerde te dekken en een poging deed ons weg te duwen, het lukte hem niet zo goed. Johanna als nummer 1 zag er dan ook niet zo blij uit toen wij met 20-5 de wedstrijd beëindigden. Natuurlijk feest die avond, een polocrosse toernooi zou geen polocrosse toernooi zijn zonder feest. Gezamenlijke BBQ, voor mij een vegetarische lasagne. Super geregeld! Er speelde een jonge band, maar erg veel publiek hadden ze niet. Mijn reden; ze hadden geen basgitarist. Uiteindelijk kwam er een mevrouw op leeftijd naar voren (die even daarvoor zeker een uur met haar man op de autostoelen, vóór de auto gezeten had), en ze ging volkomen los. Prachtig. Wat een avond. Het bier vloeide en zo bloeide er nog wel meer. Uiteindelijk liet ik het gedruis voor wat het was en vertrok richting camper, waar we nog een kleine chocolade party hielden. Niet te laat naar bed, want morgen vroeg weer op voor wedstrijden (was ik echt de enige die verstandig was die avond?). Achteraf kwamen natuurlijk de verhalen, en ik weet niet of ik die wel zo graag had willen horen. Anyway, het bleek allemaal erg gezellig te zijn.
Zondag 5 juli
Nadat ik als laatste uit bed kwam (als eerste erin en als laatste eruit, hoe is het mogelijk), had iedereen al ontbeten en kon ik vrijwel direct beginnen met het zadelen van Nino, die gelukkig ook een goede nacht had gehad. Onze eerste wedstrijd voor die dag was Noorwegen, tegen een team waarvan we niet heel veel hoefden te verwachten dit jaar. We hadden ze de dag ervoor zien spelen, en dit zou niet heel zwaar worden. We kregen van Desmond de raad om onze paarden wat te sparen voor de wedstrijd tegen Frankrijk die middag. Hoewel we ook Noorwegen volledig weg speelden, was dit een leuke wedstrijd omdat ook onze reserve spelers ingezet konden worden. Ik speelde de eerste chukka als nummer 2, en de derde chukka ook nog even als nummer 1, wat erg fijn was. Eigenlijk was het vrij stom. Op een gegeven moment had ik de bal in mijn netje en storm naar mijn box toe, ik bounce, verlies (of niet, het doet er niet toe) de bal en pak hem op. Toen keek ik om mij heen en mijn tegenstander nummer drie was verdwenen, netjes afgehouden door mijn eigen nummer twee en drie. Op een gegeven moment, roept mijn nummer twee, Mijndert, “F! Verkeerde kant!”. Ik staarde hem aan, compleet in de war, en kijk nog eens om mij heen. Niemand die diezelfde gedachte had, zelfs de umpire’s niet. Ik schreeuw een verward: “Hu! Wat bedoel je nou!” naar hem, en draai me voor het doel om te scoren. Nog steeds in de war verlies ik de bal voordat ik kan gooien, roep een gefrustreerd: “Mijndert!” en pak de bal in alle rust op om alsnog te scoren. Op dat moment komt ook mijn tegenstander nummer drie de box in rijden maar het was al te laat om mijn doelpunt tegen te houden. Ik galoppeer terug naar de line-up met de gedachte: oke, dit was raar. Maar de tranen stonden bijna in mijn ogen van het lachen. De wedstrijd was op dat moment toch al gewonnen. Later maakte ik mijn klunzige actie goed door een tweede doelpunt te scoren die er beter uit zag, en (al zeg ik het zelf) op een fantastische manier de bal uit een Noors netje sloeg. De klap was over het hele terrein te horen en de bal eindigde ergens ver voor ons. *Ahum. Sorry, ik sla gewoon vrij hard. Jochem had hem al snel gevonden en kon net voor de bel nog een punt scoren. Hoera. De wedstrijd werd uiteindelijk gewonnen met 25-2. Arme Noren.
Doordat het schema iets was uitgelopen konden we iets langer van de rust genieten tussen deze wedstrijd en onze volgende, wat erg welkom was. Een uur voor tijd zagen we de Fransen al warm rijden, en ontstond er even verwarring of het wel goed was doorgegeven dat de wedstrijd uitgesteld werd. Dat was wel het geval en we namen rustig de tijd ons paard te zadelen, zenuwen gierden door mijn buik. Als ik al zenuwachtig voor Engeland was, dan ging ik nu bijna dood van de zenuwen. We speelden op een ander veld dan onze voorgaande wedstrijden, en ergens was ik daar wel blij mee.
Het “hoofdveld” is toch altijd wat intimiderend, al verschilt het natuurlijk niets met het veld daar haaks tegenaan. Het was warm, hadden we genoeg water? Vaseline? Paarden in orde? Ja? Goed. Adem in, adem langzaam uit en daar gaan we. Trillende knietjes. Geen idee waarom, want de Fransen kennen we inmiddels wel. Diep van binnen wilde ik deze wedstrijd gewoon zo graag winnen. Na een aantal tips van Desmond gingen we het veld in, mijn sectie speelde als tweede. Ik weet niet meer elk detail van deze wedstrijd te herinneren, maar hij was hard. De Fransen spelen altijd hard, dat wisten we van tevoren, maar met de Fransen weet je het nooit. De eerste sectie speelde ik nummer 2. Op een gegeven moment had ik vanuit de line-up de bal te pakken en stuur Nino richting de box, waar Jochem klaar stond om de bal over te nemen. Hij werd daarbij erg gehinderd door tegenstander Barbara, maar ik had iets anders om me druk over te maken; Michel. De echtgenoot van Barbara die mij met zijn grote Henson van het veld probeerde te duwen. Kleine Nino hield zich sterk en rende dapper door, maar we hadden niet gerekend op datgene dat toen volgde. Michel haalt uit met zijn stick, vast in een poging mijn stick te bereiken, maar hij raakte mij vol in het gezicht. Dit was al raar, Michel reed aan mijn offside (de kant waar ik geen stick heb) en vanaf daar is het niet toegestaan de stick van de tegenstander te slaan. Daarbij draag ik een helm met faceguard, een ijzeren beschermer, die mijn neus en mond beschermen. Hij wist zijn stick precies tussen mijn helm en faceguard te krijgen, waarbij hij mij vol op mijn slaap raakt. Ik duik in elkaar, schreeuw iets onverstaanbaars (alhoewel, ik word er nog steeds mee gepest door mijn team, en het is niet de moeite waard om dat hier op bokt te herhalen, haha) en kijk pijnlijk naar de umpire, die ons terecht een vrij doelpunt gaf. De tweede en derde chukka speelde ik als nummer 1, Jochem werd verplaatst naar de drie en Nathalie nam de nummer twee positie over. Aangezien we een kleine voorsprong in punten hadden, kregen Jochem en ik het doel om zoveel mogelijk tijd te rekken indien we de bal hadden. Dat lukte vrij aardig. Ik had geruime tijd de bal in bezit in de box, met alleen Michel om me mee bezig te houden. Nino was geweldig, zonder hem had ik het niet zo lang kunnen volhouden. Uiteindelijk deed Michel iets stoms, waardoor ik een penalty op goal kreeg en ik wel moest scoren.
De laatste minuten van de laatste chukka waren vrij apart, voor mij in ieder geval. Dit zijn persoonlijke redenen waar ik niet op in ga, maar er gebeurde iets waardoor ik een soort van wakker werd en ontplofte. Het werden mijn twee beste minuten van het toernooi, hahaha.
Het is vreemd om te zeggen, maar ik heb het gevoel dat ik dit hele toernooi in een soort roes leefde. Dat is ook de reden dat ik niet meer alle details van wedstrijden en onze andere sectie (waarin Fleur speelde) kan herinneren. Mijn excuses daarvoor. Het is zelfs zo, dat ik op het moment dat de toeter ging die het einde van de wedstrijd aankondigde, zo verbaasd was dat Nathalie uit haar plaat ging van geluk omdat we gewonnen bleken te hebben. Ik was ervan overtuigd dat de andere sectie ook nog een chukka moest spelen. Het drong pas veel later tot mij door dat dit niet het geval was, en dat we Frankrijk hadden verslagen met drie punten verschil op de European Challenge 2009. Toen kwam de grote glimlach en werden er teamfoto’s gemaakt. Het publiek ging los, het team ging los. We waren tweede geworden op het Europees Kampioenschap Polocrosse 2009. Dan gaat er toch wel even wat door je heen. Hoe je pas vier jaar geleden bent begonnen met de sport, hoeveel onze vereniging in die korte tijd is gegroeid (niet alleen in ledenaantal, maar voornamelijk in ervaring en niveau) en hoeveel we eigenlijk al hebben meegemaakt met elkaar. Het voelde als een bijzonder moment, een moment om eventjes bij stil te staan. Mijn hoofd bonkte en mijn mond was uitgedroogd, maar Nino had een douche nodig en veel tijd om na te denken was er niet. Ik voelde, ondanks mijn woede tegen Michel, een gevoel van euforie diep binnen mij, dat ik best een beetje trots op ons kan zijn. Wat we in die korte tijd toch maar hebben bereikt met ons kleine clubje en in hoeverre Polocrosse mijn leven heeft verrijkt. Ik heb dankzij de sport zo veel ervaring opgedaan, zo veel mogen reizen en zo veel mensen ontmoet, die nu zo’n belangrijke rol in mijn leven spelen. Dat is best bijzonder, en een toernooi als dit bevestigt al die gevoelens weer.
We moesten de boot terug halen en konden daarom de prijsuitreiking niet meer meemaken. Wel werden we even apart geroepen om ons toch nog een kleinigheidje te geven. Ook werd de ambassadeursprijs uitgereikt, die tot mijn grote verbazing aan mij gegeven werd. Best een hele eer, om gekozen te worden tot beste vertegenwoordiger van je land. Niet zo zeer in het spel, maar in mijn gedrag naar mijn gastmevrouw (eigenaresse van Nino), naar Nino toe en mijn gedrag in het algemeen over het gehele weekend. Hoe vreemd ik het ook vond, ook hierdoor was ik best een beetje trots.
Wat een weekend.
F
