Geplaatst ik moet dit even van me aftypen, want ik zit er ongelooflijk veel mee. We hadden precies 2 weken terug een gezellige buitenrit gemaakt met zijn drieën. We hadden afgesproken om 9 uur 's morgens en we wouden rijden tot we het moe waren. We hadden ondertussen al een dik halfuur gestapt toen we op een zandpaadje kwamen waarop we lekker konden draven. Ik draafde langs iemand en 1tje zat voor mij te draven. Plotseling ging die van mij in galop, maar ik kreeg haar terug, maar die wat langs mij reed ging daarna ook in de galop. Dus die van mij galoppeerde weer aan en ging er in een rotvaart ervandoor, ik voelde die ander vlak achter mij. We moesten nog lachen, maar ondertussen probeerde ik Sanne (de mijne) wel terug te pakken. Op begeven moment kwamen we op een zandpad met paaltjes en de paarden ging naar rechts. Sanne en ik knalden er bijna op, maar door Sanne's gestuntel (waardoor wij beide bijna plat lagen) kon ze er gelukkig over heen springen (op 1 of andere manier). Daarna keek ik om en ik zag de andere niet meer, ik dacht dat zij er wel van af zal zijn gevallen. En Sanne bleef maar door galopperen zonder rem en daar kwam de weg aan. Gelukkig geen auto te zien en toen we eenmaal op de weg galoppeerden moest dat blijkbaar geen lekker gevoel geven want Sanne ging oppeens stilstaan. Ik stapte daarna terug in de hoop de 2 andere te vinden.. en daar stonden ze aan het begin van het bos. Ze waren alletwee afgestapt en ik vroeg wat er aan de hand was. "Hij kan niet meer lopen" ik keek eerst dat meisje raar aan van: "Is ze dan gevallen?" ik dacht gewoon dat het over het meisje ging dat er op reed L, maar het ging over de pony.. helaas. Je kreeg de pony met echt geen mogelijkheid vooruit! Daarna maar L's vader opgebeld of hij ze met de trailer kon ophalen, na een dik kwartier gewacht te hebben, kwamen 2 andere ruiters aan die wij konden. Het hele verhaal uitgelegt en zij ook nog gevoelt waar de pony nou pijn had, wij konden niks vinden. Ze zei dat het ergens in de schouder moest zitten, maar dat is raar, want de pony had zich ergens een een paaltje gestoten. Van misschien net 30-40 cm hoog. Maar daar kwam L's vader aan, dat meisje dat kwam helpen en de vader duwden de pony de trailer in. Daarna nog L succes gewenst en we zijn doorgereden, met in ons hoofd van: De pony heeft gewoon het een en ander zwaar gekneust of een spier verzwikt.
We hadden nog tot 4 uur 's middags doorgereden met rustpauzes enzo. Nadat ik Sanne had verzorgt ging ik naar L toe. De veearts was geweest en had het een en ander om de pony zijn knie gedaan, maar dat is raar, daar heeft ie geen pijn. Ik ben daar nog anderhalf uur gebleven en we hebben samen in de stal van de pony gezeten en gepraat. Er kon misschien een scheurtje in het bot zitten, maar dat kan nog genezen, maar als het niet beter werd, moesten ze foto's maken. Daarna ben ik naar huis gegaan.
Ik was de volgende dagen gelukkig bij mijn moeder dus kon ik haar mailen hoe het met de pony ging,nog steeds hetzelfde toen hij die klap heeft gekregen van dat paaltje. Pony moest echt steigeren wou die 1 stap vooruit komen.
Op maandag ging ik naar Sanne toe om te rijden en ik zag L vader, moeder en L zelf met de trailer waar de pony in zat wegrijden. Ik dacht gewoon van ze gaan foto's maken en klaar. Pony wordt beter en hij kan weer vrolijk spelen in de wei.
Toen ik de volgende dag naar de les van iemand ging kijken op een stal, waar L ook les had, had iedereen het over L. De lesgeefster kwam toch wel behoorlijk kwaad binnen met het nieuws dat ze het zo zielig vindt voor haar. Ik voorzichtig gevraagt voor wie? Zei ze dus voor L. Ik vragen waarom. Mijn hart begon steeds sneller en harder te kloppen en begon een beetje te trillen. Pony is dood, heeft zijn schouder gebroken ik moesten hem inslapen. Ik schrok me toch zo erg! De volgende dag ben ik naar L toe gegaan en hebben we nog wat samen gehuild. Ik voel me hier gewoon zo schuldig over, ik kon Sanne echt niet terugkrijgen. Daarna had ik gedacht van, ik kon steeds kleinere voltes draaien enzo. Maar ik dacht er toen echt niet aan. Maar L zegt dat ik me niet schuldig moest voelen, omdat ik ook ongelooflijk geluk gehad. Kon net zo goed Sanne zijn geweest, maar door haar gestuntel gelukkig niet. Ze was dinsdag ook bij de les bij die stal en we hebben heel wat afgepraat en ik had haar toen vorige week woensdag een aanbod gedaan dat ze op Sanne mocht komen rijden wanneer ze maar wou. Ze wilt dus deze zaterdag komen rijden, het wordt dan hopelijk een gezellige dag
en als iemand tips heeft hoe je zoiets zo snel mogelijk verwerken (voor mij) zeg het me dan, want het heeft zelfs invloed op mijn rijden bij Sanne. Ik probeer er zoveel mogelijk over te praten om het niet meer zo erg te hoeven laten lijken. L zelf heeft het er ook moeilijk mee, maar zij erger dan mij, ze had hem al 8 jaar en daarom voel ik me zo schuldig.
Bedankt voor het lezen, ik kan niet elke dag een reactie zetten, want ik heb geen pc thuis en moet of op school op de pc of zoals nu: als ik bij mijn moeder ben.
Groetjes Michelle
