Geplaatst Het is voorbij,we worden ouder, de ponytijd is er sinds gister niet meer.
Op mijn 9e ben ik verhuisd van een friese havenstad naar een klein dorpje in Groningen. Daar kwam ik in aanraking met 'echte' pony's, en niet alleen pony's op tv.
Ik leerde een meisje kennen dat toevallig mijn achterbuurmeisje was, en een eigen pony had. We raakten bevriend en zijn dat nu, 12 jaar later nog steeds.
Op haar eerste pony, het B-ponytje Sylvia, heb ik leren paardrijden, we deelden samen alles, we reden altijd samen, hele ritten, 1 op de pony, de ander op de fiets en dan onderweg wisselen.
Sylvia was ziek, en luchtwegaandoeningen hebben haar op 17-jarige leeftijd doen inslapen. Mijn vriendin had toen al een poosje een andere pony gekregen, Edwine. Een in onze ogen megagrote pony, een D-pony van 1.48.
Doodeng, ze was pas zadelmak en zo groen als gras. Wij met onze 2 jaar rijervaring vonden haar maar niks in het begin, maar de vader van mn vriendin vond haar wel geschikt. M'n vriendin heeft haar de eerste tijd alleen maar vervloekt, miste haar oude pony zo ontzettend, wilde die nieuwe helemaal niet. Maar toch is het allemaal goedgekomen en is er van een groene gekke knol een hele lieve supermakke pony uitgekomen. Je kon alles met haar doen, en alles deden we nog altijd samen. De eerste wedstrijden met haar, ik ging altijd mee. Springen kon ze erg goed, vriendin durft niet te springen dus ik sprong vaak behoorlijk hindernissen met Edwine.
6 jaar geleden kreeg ik mijn eigen eerste pony, deze kwam bij mn vriendin op de boerderij te staan. Nou was het nog leuker, samen buitenritten maken, samen rijden, grote pret.
Ook mijn paard en nu de afgelopen 2 jaar mijn pony Bas stonden daar. Edwine en Bas waren 2 handen op 1 buik,dikke vriendjes, altijd hinniken als 1 van de 2 ook maar even uit het zicht verdwenen was.
Maar nu is na 10 jaar die tijd voorbij...
Mijn vriendin gaat samenwonen eind van dit jaar, ze verhuist naar een ander dorp, doet een zware hoge opleiding en krijgt er een huishouden bij...
Edwine is 13 jaar en nu was het dus eigenlijk een mooie tijd om haar naar een nieuw ponymeisje te doen, die dezelfde fijne jaren gaat beleven als wij hebben gedaan.
Mijn vriendin was het er eigenlijk helemaal niet mee eens, maar zag toch zelf ook wel in dat het beter voor Edwine zou zijn.
Onze verzorgster had wel intresse, het zou een superoplossing zijn om haar daar naartoe te verkopen, een bekend tehuis waarvan we wisten dat ze goed terecht zou komen. Echter waren er meer kapers op de kust, de schapenboer die land bij ons pacht wilde Edwine ook wel kopen voor zijn dochtertje. Wij waren het hier niet mee eens, ze hebben geen klap verstand van paarden en de juiste verzorging.
Dus hopen dat vader van verzorgster het gevraagde bedrag zou willen betalen. Helaas ging hij hier niet mee akkoord en wilde hij haar voorminder hebben. Mijn vriendin vond dit niet erg, zij wilde er wel minder voor hebben als Edje maar een goed tehuis kreeg. Echter was haar vader het er niet mee eens, de schapenboer wilde wel het gevraagde bedrag betalen. Discussie was niet mogelijk, Edwine zou naar de schapenboer werd zondag besloten.
Niet leuk, ik wist dat wanneer Edwine verkocht zou zijn, Bas daar ook weg moet op den duur, kan moeilijk van hun verwachten dat zij uit hun bed komen om mijn pony te voeren. Dus zondag zei ik ':"Meld maar even wanneer ze weg gaat, dan kan ik Bas z'n nieuwe stal op hoogte brengen"
"Och, dat duurt nog wel een week of 2" werd mij gezegd...
Schrok ik dan ook even toen ik het volgende berichtje gisteren kreeg op mn mobiel: "Hey San, Edwine gaat vanavond weg, ik ga mee om haar weg te brengen, bel me maar niet, ik zit toch te janken"
Ik schrok me rot ! Vanavond al ?! Wat ?! Ik heb gauw een foto van vriendin met Edwine vergroot en ingelijst, een zooi foto's die ik op de comp had staan op cd gebrand en ben naar stal gevlogen. Ik wilde ook nog afscheid nemen van Edwine maar ook mn vriendin tot steun zijn.
Op stal aangekomen was mn vriendin net bezig om spullen te pakken. Ze schoot in tranen en ik ook, ik vond het zo sneu. In stilte hebben we alle spullen uitgezocht en ingepakt wat ze mee moest.
Ook haar moeder kwam erbij, wederom tranen.
Toen was het zover, Edwine moest uit de wei de trailer op. Mn vriendin haalde haar op en wilde haar op de trailer zetten, Edwine stopte, die stopt anders nooit! Daar stond ze op de trailer, en wij stonden er stil bij...
Ik heb gevraagd of mijn vriendin mij mee wilde hebben of juist helemaal niet, maar dat moest ik zelf weten vond ze. Ik ben dus meegegaan.
We hebben haar bij de buren van de schapenboer gebracht, die hebben stalling en meerdere paarden. Ze kwam op een stal naast een merrie met een veulen te staan, de normaal erg dominante Edwine intresseerde het nu niks, er lag immers kuil
We hebben nog even bij de stal staan janken, de mensen waar ze staat boden nog koffie aan maar daar hadden we geen zin in, dan moet je zo gezellig over koetjes en kalfjes praten, of verhalen aanhoren van 'toen die en die van ons verkocht werd'.. dat wilde we niet.
Dus een laatste aai gegeven en in de auto gestapt, met een lege trailer achter ons aan.
Toen we op de oprit thuis aankwamen waren net onze tranen weer wat gedroogd, we stapten uit en daar stond Bas bij het draad, bij het zien van de trailer begon hij te hinniken, in de hoop dat Edwine uit die trailer zou komen, maar die kwam natuurlijk niet meer. Daar kwamen de tranen weer, arme Bas, helemaal alleen te wachten op zn vriendin die hij nooit meer ziet...
En nou is het lange verhaal voorbij, de ponytijd is afgesloten. Nooit meer samen giegelen, huilen, theeleuten in de bak, van de pony afdonderen..
We worden ouder en gaan elk ons eigen weg, we houden als vriendinnen nog altijd contact, maar de ponyvriendin is er niet meer...
Bas zal moeten verhuizen, maar mn vriendin vond het geen probleem als hij nog even daar staat, dat had ze zelfs wel liever omdat het anders allemaal wel heel resoluut voorbij zou zijn. En dat had ik al gedacht, Bas blijft dus lekker daar nog even zodat zij hem kan voeren zoals ze al 13 jaar elke dag doet, net zolang tot ze hem niet meer nodig heeft of er zat van is.
Arme Bas zal zich even een poosje alleen moeten vermaken, maar die komt daarna in een kudde met 10 merries van eigen maat te staan, dus die redt zich dan wel weer.
Dag lieve Edwine, ik hoop ze het goed krijgt bij haar nieuwe huis, al zijn we daar best huiverig voor. Het was niet mijn eigen pony maar ik verzorgde haar, reed haar, en deed van alles met haar net zoals met mn eigen, dus de gevoelens zijn hier net zo pijnlijk.
Poeh, een hele lap tekst,maar het moest er gewoon even uit, gaat niet alleen om Edwine alleen, maar een heel tijdperk dat afgesloten wordt....
